ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਵੈ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਨਹੁषਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਘਵਤਃ ਪਦੇ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਆਇਆ ਸੀ; ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਘਵਤ ਦੀ ਥਾਂ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਙ੍ਕਜਮਧ੍ਯੇ ਚ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਨਪਿ । ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਂ ਮਘਵਾ ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਜਂ ਪਦਮ੍
ਮਘਵਤ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੌਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਜਸ੍ਥਾਨਂ ਕਾਲੇ ਵਿਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤੇ । ਨਹੁषਃ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਸ਼ਾਪਾਦਜਗਰਾਕृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਬਦਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਲੈ ਆਇਆ; ਨਹੁਸ਼ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੱਪ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਕਾਮਯਾਨਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਵਮਨ੍ਯ ਚ । ਅਗਸ੍ਤਿਕੋਪਾਤ੍ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਸਰ੍ਪਦੇਹੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਗਸਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵ੍ਯਸਨੇ ਸਤਿ ਰਾਘਵ । ਉਦ੍ਯਮੇ ਚਿਤ੍ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਵੈ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ, ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ ਤੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਉਪਰਾਲੇ ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਕृਤ ਇਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁषੇ ਸ਼ੋਕਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਇਨਾ ਵੱਧ ਦੁਖ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਿਤੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਂ ਤਥਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਭੂਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੌਲੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਮਾਯ ਦੇਵੀਵਰਦਾਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਤੌ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਵਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਆਜਗਾਮ ਤਦਾऽऽਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਣਯਨ੍ਮਹਤੀਂ ਵੀਣਾਂ ਸ੍ਵਰਗ੍ਰਾਮਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਗਾਯਨ੍ਬृਹਦ੍ਰਥਂ ਸਾਮ ਤਦਾ ਤਮੁਪਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਸਾਮਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਮ ਉਤ੍ਥਾਯ ਦਦਾਵਥ ਵृषਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਆਸਨਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਞ੍ਚ ਕृਤਵਾਨਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਬਲਦ, ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟੀ ਨਹੀਂ।
ਪੂਜਾਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਕृਤਾਜ੍ਞੋ ਮੁਨਿਨਾ ਹਰਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮুনি ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸਾਨੁਜਂ ਦੁਃਖਮਾਨਸਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮুনি ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ।
ਕਥਂ ਰਾਘਵ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੋ ਯਥਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਨਰਃ । ਹृਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਘਵ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਮੰਦੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਚੱਕ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸੁਰਸਦ੍ਮਗਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਞ੍ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ । ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਹृਤਾਂ ਮੋਹਾਨ੍ਮਰਣਂ ਸ੍ਵਮਜਾਨਤਾ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੌਲਸਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਚੱਕ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਵ ਜਨ੍ਮ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਨਿਧਨਾਯ ਵੈ । ਮੈਥਿਲੀਹਰਣਂ ਜਾਤਮੇਤਦਰ੍ਥਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਤਾਂ ਪੌਲਸਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਥਲੀ ਦਾ ਚੱਕ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਵੀ ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਵੈਦੇਹੀ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਰਾਵਣੇਨ ਵਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵਿਦੇਹੀ ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਰਾਵਣੇਨਾਸੌ ਭਵ ਭਾਰ੍ਯੇਤਿ ਰਾਘਵ । ਤਿਰਸ੍ਕृਤਸ੍ਤਯਾऽਸੌ ਵੈ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਬਰਂ ਬਲਾਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਪਰ ਜਦ ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਮ ਰਾਵਣਂ ਤਾਪਸੀ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕੁਪਿਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦੇਹਂ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਦੁਰਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤਵ ਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਧਰਾਤਲੇ । ਅਯੋਨਿਜਾ ਵਰਾ ਨਾਰੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਜਹਾਵਪਿ
ਉਸ ਮੰਦੇ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸੇਯਂ ਰਮਾਂਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਗृਹੀਤਾ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕੁਲਸ੍ਯੈਵ ਵ੍ਯਾਲੀ ਸ੍ਰਗਿਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਹ, ਜੋ ਰਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਛਸ ਨੇ ਫੜ ਲਈ। ਉਸਦੇ ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਵ ਜਨ੍ਮ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਾਯ ਚਾਮਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਹਰੇਰਂਸ਼ਾਦਜਵਂਸ਼ੇऽਪ੍ਯਜਨ੍ਮਨਃ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ। ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ, ਅਜ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਤੂੰ ਆਪ ਅਜਨਮੀ ਹੈਂ।
ਕੁਰੁ ਧੈਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਵਰ੍ਤਤੇऽਵਸ਼ਾ । ਸਤੀ ਧਰ੍ਮਰਤਾ ਸੀਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ। ਉਹ ਉਥੇ ਬੇਬਸ ਪਈ ਹੈ। ਸਤੀ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਤੇਰਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਧੇਨੁਪਯਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਘਵਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੀਤਂ ਚੈਵਾਮृਤਂ ਯਥਾ
ਕਾਮਧੇਨੁ ਦੀ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਉਸਦੇ ਪੀਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਪੀ ਲਿਆ।
ਸੁਰਭੀਦੁਗ੍ਧਪਾਨਾਤ੍ਸਾ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤੁਡ੍ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਜਾਤਾ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮਯਾ
ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਨਾਲ ਉਹ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਜਨਮੀ ਹੋਈ, ਅਜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਉਪਾਯਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਾਯ ਰਾਘਵ । ਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਆਸੂਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖ।
ਨਵਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਞ੍ਚ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਰਾਮ ਜਪਹੋਮਵਿਧਾਨਤਃ
ਨੌ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਅਤੇ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਘ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਬਲਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਂਸਿਤੈਃ । ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਹਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਬੱਦਲਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਏ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦੇ, ਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੋਮ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ । ਤਥਾ ਮਘਵਤਾ ਚੀਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤੇਨ ਵੈ
ਇਹ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੁਖਿਨਾ ਰਾਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਵਰਾਤ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਂਸਾ ਕष੍ਟਗਤੇਨ ਵੈ
ਹੇ ਰਾਮ, ਨਵਰਾਤਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਕृਤਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭृਗੁਣਾऽਥ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਤਥੈਵ ਚ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਇਹ ਵਰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਭਰਗੁ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।