ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਵਨੇ ਵਾਸੋ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਹਰਣਂ ਯਥਾ । ਤਥਾ ਕਾਲੇ ਸਮੀਚੀਨੇ ਸਂਯੋਗੋऽਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਜਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਦਾ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੋਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮਿਲਾਪ ਵੀ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਾਂ ਭੋਗਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਨਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਜਾਨਕੀਜਾਨੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕਂ ਤ੍ਯਜਾਧੁਨਾ
ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਜਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਗਣੇ ਹੀ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ—ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਗਮ ਛੱਡ ਦੇ।
ਵਾਨਰਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਭੂਯਾਂਸੋ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨ੍ਯਾ ਆਨਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਕਿਲ
ਬਹੁਤ ਵਾਨਰ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਜਾਣਗੇ; ਉਹ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਣਗੇ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਸ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਭਰਤਂ ਵਾऽਪਿ ਸਮਾਹੂਯ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ । ਹਨਿष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਕਿਂ ਸ਼ੋਚਸਿ ਵृਥਾਗ੍ਰਜ
ਅਸੀਂ ਭਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬੁਲਾਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਰਘੁਣੈਕਰਥੇਨੈਵ ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪੁਰਾ । ਤਦ੍ਵਂਸ਼ਜਃ ਕਥਂ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਰਾਘਵ
ਰਘੁ ਨੇ ਇੱਕ ਰਥ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਏ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਕਿਵੇਂ ਦੁਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਕੋऽਹਂ ਸਕਲਾਞ੍ਜੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ । ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਸਹਾਯੋ ਵੈ ਰਾਵਣਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸਾਥੀ ਵੀ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਵਰਗੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਤਾਂ ਆਸਾਨ ਹੈ।
ਜਨਕਂ ਵਾ ਸਮਾਨੀਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਰਾਵਣਂ ਸੁਰਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਜਨਕ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਥ ਲਈ ਆ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ — ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਹੈ ਤੇ ਬੁਰਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸੁਖਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸੁਖਮ੍ । ਚਕ੍ਰਨੇਮਿਰਿਵੈਕਂ ਯਨ੍ਨ ਭਵੇਦ੍ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਸੁਖ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁਖ। ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਚੱਕ ਦੇ ਗੇੜ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਰਹੇ।
ਮਨੋऽਤਿਕਾਤਰਂ ਯਸ੍ਯ ਸੁਖਦੁਃਖਸਮੁਦ੍ਭਵੇ । ਸ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨੋ ਨ ਸੁਖੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੋਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਵੈ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਨਹੁषਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਘਵਤਃ ਪਦੇ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਆਇਆ ਸੀ; ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਘਵਤ ਦੀ ਥਾਂ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਙ੍ਕਜਮਧ੍ਯੇ ਚ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਨਪਿ । ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਂ ਮਘਵਾ ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਜਂ ਪਦਮ੍
ਮਘਵਤ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੌਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਜਸ੍ਥਾਨਂ ਕਾਲੇ ਵਿਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤੇ । ਨਹੁषਃ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਸ਼ਾਪਾਦਜਗਰਾਕृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਬਦਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਲੈ ਆਇਆ; ਨਹੁਸ਼ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੱਪ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਕਾਮਯਾਨਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਵਮਨ੍ਯ ਚ । ਅਗਸ੍ਤਿਕੋਪਾਤ੍ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਸਰ੍ਪਦੇਹੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਗਸਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵ੍ਯਸਨੇ ਸਤਿ ਰਾਘਵ । ਉਦ੍ਯਮੇ ਚਿਤ੍ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਵੈ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ, ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ ਤੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਉਪਰਾਲੇ ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਕृਤ ਇਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁषੇ ਸ਼ੋਕਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਇਨਾ ਵੱਧ ਦੁਖ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਿਤੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਂ ਤਥਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਭੂਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੌਲੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਮਾਯ ਦੇਵੀਵਰਦਾਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਤੌ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਵਤ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਆਜਗਾਮ ਤਦਾऽऽਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਣਯਨ੍ਮਹਤੀਂ ਵੀਣਾਂ ਸ੍ਵਰਗ੍ਰਾਮਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਗਾਯਨ੍ਬृਹਦ੍ਰਥਂ ਸਾਮ ਤਦਾ ਤਮੁਪਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਸਾਮਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਮ ਉਤ੍ਥਾਯ ਦਦਾਵਥ ਵृषਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਆਸਨਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਞ੍ਚ ਕृਤਵਾਨਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਬਲਦ, ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟੀ ਨਹੀਂ।
ਪੂਜਾਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਕृਤਾਜ੍ਞੋ ਮੁਨਿਨਾ ਹਰਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮুনি ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸਾਨੁਜਂ ਦੁਃਖਮਾਨਸਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮুনি ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ।
ਕਥਂ ਰਾਘਵ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੋ ਯਥਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਨਰਃ । ਹृਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਘਵ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਮੰਦੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਚੱਕ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸੁਰਸਦ੍ਮਗਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਞ੍ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ । ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਹृਤਾਂ ਮੋਹਾਨ੍ਮਰਣਂ ਸ੍ਵਮਜਾਨਤਾ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੌਲਸਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਚੱਕ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਵ ਜਨ੍ਮ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਨਿਧਨਾਯ ਵੈ । ਮੈਥਿਲੀਹਰਣਂ ਜਾਤਮੇਤਦਰ੍ਥਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਤਾਂ ਪੌਲਸਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਥਲੀ ਦਾ ਚੱਕ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਵੀ ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਵੈਦੇਹੀ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਰਾਵਣੇਨ ਵਨੇ ਦृष੍ਟਾ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵਿਦੇਹੀ ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਰਾਵਣੇਨਾਸੌ ਭਵ ਭਾਰ੍ਯੇਤਿ ਰਾਘਵ । ਤਿਰਸ੍ਕृਤਸ੍ਤਯਾऽਸੌ ਵੈ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਬਰਂ ਬਲਾਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਪਰ ਜਦ ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਮ ਰਾਵਣਂ ਤਾਪਸੀ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕੁਪਿਤਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦੇਹਂ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੀ।
ਦੁਰਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤਵ ਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਧਰਾਤਲੇ । ਅਯੋਨਿਜਾ ਵਰਾ ਨਾਰੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਜਹਾਵਪਿ
ਉਸ ਮੰਦੇ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸੇਯਂ ਰਮਾਂਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਗृਹੀਤਾ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕੁਲਸ੍ਯੈਵ ਵ੍ਯਾਲੀ ਸ੍ਰਗਿਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਹ, ਜੋ ਰਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਛਸ ਨੇ ਫੜ ਲਈ। ਉਸਦੇ ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।