ਗਤੇऽਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਵਣਃ ਕਪਟਾਕृਤਿਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਵੇषਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਠੱਗੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਭਿੱਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ.
ਜਾਨਕੀ ਤਂ ਯਤਿਂ ਮਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਨ੍ਯਮਾਦਰਾਤ੍ । ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਾਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨੇ
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀ ਸਮਝ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਭਿੱਖ ਵੀ ਦਿੱਤੀ.
ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨਮ੍ਰਪੂਰ੍ਵਂ ਮृਦੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਕਾऽਸਿ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਨੇ ਚੈਕਾਕਿਨੀ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮੀ ਨਾਲ ਤੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: 'ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ, ਸੋਹਣੀਏ?'
ਪਿਤਾ ਕਸ੍ਤੇऽਥ ਵਾਮੋਰੁ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਃ ਕਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ । ਮੂਢੇਵੈਕਾਕਿਨੀ ਚਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾऽਸਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
'ਤੇਰਾ ਪਿਉ ਕੌਣ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਕਿਵੇਂ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ?'
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਿਪਿਨੇ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਸੌਧਾਰ੍ਹਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਉਟਜੇ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਵਦ੍ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਸਮਪ੍ਰਭਾ
'ਤੂੰ ਤਾਂ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੀਏ? ਇਸ ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈਂ.'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਦੇਹਜਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਯਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦੋਦਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਮੰਡੋਦਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ.
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸੁਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪਤਿਰ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਰਾਮਨਾਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਰਾਮ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਵਿਵਾਸਿਤੋऽਥ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਕृਤੇ ਭੂਪਤਿਨਾ ਵਰੇ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਮਾ ਰਾਮੋ ਵਸਤੇऽਤ੍ਰ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਕੈਕਈ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇੱਥੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ.
ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਚਾਹਂ ਸੀਤਾਨਾਮ੍ਨੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਵਂ ਧਨੁਃ ਕਾਮਂ ਰਾਮੇਣਾਹਂ ਵਿਵਾਹਿਤਾ
ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ.
ਰਾਮਬਾਹੁਬਲੇਨਾਤ੍ਰ ਵਸਾਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਵਨੇ । ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮृਗਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮੇ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪਤਿਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਣ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗਿਆ ਹੈ.
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਪਿ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਵਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਗਤੋऽਧੁਨਾ । ਤਯੋਰ੍ਬਾਹੁਬਲਾਦਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਭਯਾऽਹਂ ਵਸਾਮਿ ਵੈ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੁੜ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਮਯੇਦਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਨਵਾਸਕੇ । ਤੇऽਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯਾਰ੍ਹਣਾਂ ਤੇ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਨਵਾਸ ਦਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਉਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਗੇ।
ਯਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪੋऽਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੂਜਿਤੋ ਮਯਾ । ਆਸ਼੍ਰਮੋ ਵਿਪਿਨੇ ਘੋਰੇ ਕृਤੋऽਸ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕੁਲੇ
ਤੂੰ ਇਕ ਤਪस्वੀ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡਿਰੂਪੇਣ ਵਿਪਿਨੇ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਦੱਸ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਦੰਡ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਆਗਤੋऽਹਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋऽਤ੍ਰ ਵੈ । ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਹਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਖਰਦੂषਣੌ
ਹੰ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਙ੍ਗੀਕੁਰੁ ਨृਪਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਾਨੁषਂ ਪਤਿਮ੍ । ਹृਤਰਾਜ੍ਯਂ ਗਤਸ਼੍ਰੀਕਂ ਨਿਰ੍ਬਲਂ ਵਨਵਾਸਿਨਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨ ਲੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਰਾਜ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਲਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਮਨ੍ਦੋਦਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਭਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾ, ਮੰਦੋਦਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਲਕਣ ਬਣ ਜਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਹਣੀਏ।
ਜੇਤਾऽਹਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਪਤਾਮਿ ਤਵ ਪਾਦਯੋਃ । ਕਰਂ ਗृਹਾਣ ਮੇऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਨਾਥਂ ਕੁਰੁ ਜਾਨਕਿ
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈ, ਜਾਨਕੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰ ਲੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ।
ਪਿਤਾ ਤੇ ਯਾਚਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵੈ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇऽਬਲੇ । ਜਨਕੋ ਮਾਮੁਵਾਚੇਤ੍ਥਂ ਪਣਬਨ੍ਧੋ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਬਲਵਾਨੇ। ਜਨਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਅ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਚਾਪਭਯਾਨ੍ਨਾਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਮਨੋ ਮੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਤਾਵਨ੍ਨਿਮਗ੍ਨਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਮ੍
ਰੁਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਨੇऽਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਰਾਗਮੋਹਿਤਃ । ਆਗਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ। ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਸਫਲ ਕਰ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਕृਤਰਾਮਸ਼ੋਕਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਦੁष੍ਟਂ ਜਾਨਕੀ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਸ੍ਥਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨੋ ਵਾਚਮੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਥਿਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯ ਕਿਮਸਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥ ਸ੍ਮਰਮੋਹਿਤਃ । ਨਾਹਂ ਵੈ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਕਿਨ੍ਤੁ ਜਨਕਸ੍ਯ ਕੁਲੋਦ੍ਭਵਾ
ਪੁਲਸਤਯ ਵੰਸ਼ੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਨੇ ਮਾੜੇ ਬਚਨ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ? ਮੈਂ ਕੋਈ ਆਵਾਰਾ ਔਰਤ ਨਹੀਂ, ਜਨਕ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਗਚ੍ਛ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਹਨਿष੍ਯਤਿ । ਮਤ੍ਕृਤੇ ਮਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲਿਆ। ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਉੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਗਤਾ ਸਾ ਵਹ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਵਦਤੀ ਰਾਵਣਂ ਲੋਕਰਾਵਣਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋੰਪੜੀ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਚਲਾ ਜਾ, ਚਲਾ ਜਾ' ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਸੋऽਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਜਂ ਰੂਪਂ ਜਗਾਮੋਟਜਮਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਬਲਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਰੁਦਤੀ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਝੋੰਪੜੀ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪਾਪੋ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਉਹ 'ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ!' ਤੇ 'ਲਕਸ਼ਮਣ!' ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹ ਲੈ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਰੁਣਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਾਰ੍ਗੇ ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਟਾਯੁषਾ । ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਰਸਤਾ ਅਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤੋऽਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ । ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਤੀ ਤਾਤ ਕੁਰਰੀਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਇਕ ਦੁਖੀ ਚੀਲ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਵਣ ਉਵਾਚ ਲਙ੍ਕੇਸ਼ੋऽਹਂ ਮਰਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਨ੍ਦੋਦਰੀਪਤਿਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਤੁ ਕृਤਂ ਰੂਪਂ ਮਯੇਤ੍ਥਂ ਸ਼ੋਭਨਾਕृਤੇ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੰ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਹੰ ਮੰਦੋਦਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਹੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੰ ਹੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ ਹੰ