ਸੋऽਥ ਹੇਮਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਗਤਃ । ਮਾਯਾਵੀ ਚਾਤਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚਰਨ੍ਪ੍ਰਬਲਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਫਿਰ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਰਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਘਵਂ ਦੈਵਨੋਦਿਤਾ । ਚਰ੍ਮਾਨਯਸ੍ਵ ਕਾਨ੍ਤੇਤਿ ਸ੍ਵਾਧੀਨਪਤਿਕਾ ਯਥਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਆਰੇ, ਇਹਦੀ ਖਾਲ ਲਿਆ ਦੇ।'
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯਾਥ ਰਾਮੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ । ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਯਯੌ ਮृਗਪਦਾਨੁਗਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਓਥੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਰਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਾਰਙ੍ਗੋऽਪਿ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਕੋਟਿਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੋ ਬਭੂਵਾਥ ਜਗਾਮ ਚ ਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਹਰਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਾਕृष੍ਟਧਨੁਃ ਪੁਨਃ । ਜਘਾਨ ਚਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਮृਗਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਹਰਣ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਹਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤੋऽਤਿਬਲਾਤ੍ਤੇਨ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ । ਹਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਹਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਮਾਯਾਵੀ ਨਸ਼੍ਵਰਃ ਖਲਃ
ਉਹ ਠੱਗ ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਵਾਨ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ!'
ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਾਵਜ੍ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਘਵਸ੍ਯੇਤਿ ਸਾ ਮਤ੍ਵਾ ਦੀਨਾ ਦੇਵਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਭਾਰੀ ਚੀਕ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਗਚ੍ਛ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਂ ਹਤੋऽਸੌ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੁਰੰਤ ਜਾ! ਰਘੁਨੰਦਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਜਲਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।'
ਤਤ੍ਰਾਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸੀਤਾਮਮ੍ਬ ਰਾਮਵਧਾਦਪਿ । ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇऽਦ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਸਹਾਯਾਮਿਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਮ ਮਾਰੇ ਵੀ ਗਏ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਆਜ੍ਞਾ ਮੇ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ । ਤਦਤਿਕ੍ਰਮਭੀਤੋऽਹਂ ਨ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਕਿ ਇੱਥੇ ਰਹਿ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ।'
ਦੂਰਂ ਵੈ ਰਾਘਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨੇ ਮਾਯਾਵਿਨਾ ਕਿਲ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਦਮੇਕਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
'ਭਾਵੇਂ ਰਾਮ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਕृਰੁ ਧੈਰ੍ਯਂ ਨ ਮਨ੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਰਾਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੌ । ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲਂਘ੍ਯ ਰਾਮਭਾषਿਤਮ੍
'ਅੱਜ ਇਹ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋਈਏ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰੁਦਤੀ ਸੁਦਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਤੇ ਤਦਾ ਵਿਧਿਨੋਦਿਤਾ । ਅਕ੍ਰੂਰਾ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਦਤੀ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਤਿੱਖੇ ਸਨ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ.
ਅਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸਾਨੁਰਾਗਂ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਭਰਤੇਨੈਵ ਮਦਰ੍ਥਮਿਹ ਸਙ੍ਗਤਮ੍
ਸੁਮਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਭਾਰਤ ਵਲੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈਂ.
ਨਾਹਂ ਤਥਾਵਿਧਾ ਨਾਰੀ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਕੁਹਕਾਧਮ । ਮृਤੇ ਰਾਮੇ ਪਤਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਮਤਃ
ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ; ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣ ਸਕਦੀ.
ਨਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਚੇਦ੍ਰਾਮੋ ਜੀਵਿਤਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਨ ਜੀਵਾਮਿ ਵਿਧੁਰਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ.
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕ੍ਵ ਗਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਧਰ੍ਮਰਤੇ ਕਿਲ
ਸੁਮਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਜਾ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਦੀਨਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਤਦਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਲੇ ਰੁੰਧ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ.
ਕਿਮਾਤ੍ਥ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਿ ਕ੍ਰੂਰਤਰਂ ਕਿਲ । ਕਿਂ ਵਦਸ੍ਯਤ੍ਯਨਿष੍ਟਂ ਤੇ ਭਾਵਿ ਜਾਨੇ ਧਿਯਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਇੰਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਿਉਂ ਆਖ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਅਣਚਾਹੀ ਗੱਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਵੀਰਸ੍ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਰੁਦਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਗ੍ਰਜਸ੍ਯ ਯਯੌ ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਛੋਕਾਰ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ.
ਗਤੇऽਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਵਣਃ ਕਪਟਾਕृਤਿਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਵੇषਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਠੱਗੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਭਿੱਖਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ.
ਜਾਨਕੀ ਤਂ ਯਤਿਂ ਮਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਨ੍ਯਮਾਦਰਾਤ੍ । ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਾਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨੇ
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀ ਸਮਝ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਭਿੱਖ ਵੀ ਦਿੱਤੀ.
ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨਮ੍ਰਪੂਰ੍ਵਂ ਮृਦੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਕਾऽਸਿ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਨੇ ਚੈਕਾਕਿਨੀ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮੀ ਨਾਲ ਤੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: 'ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ, ਸੋਹਣੀਏ?'
ਪਿਤਾ ਕਸ੍ਤੇऽਥ ਵਾਮੋਰੁ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਃ ਕਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ । ਮੂਢੇਵੈਕਾਕਿਨੀ ਚਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾऽਸਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
'ਤੇਰਾ ਪਿਉ ਕੌਣ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਕਿਵੇਂ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ?'
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਿਪਿਨੇ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਸੌਧਾਰ੍ਹਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਉਟਜੇ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਵਦ੍ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਸਮਪ੍ਰਭਾ
'ਤੂੰ ਤਾਂ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੀਏ? ਇਸ ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈਂ.'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਦੇਹਜਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਯਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦੋਦਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਮੰਡੋਦਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ.
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸੁਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪਤਿਰ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਰਾਮਨਾਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਰਾਮ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਵਿਵਾਸਿਤੋऽਥ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਕृਤੇ ਭੂਪਤਿਨਾ ਵਰੇ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਮਾ ਰਾਮੋ ਵਸਤੇऽਤ੍ਰ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਕੈਕਈ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇੱਥੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ.
ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਚਾਹਂ ਸੀਤਾਨਾਮ੍ਨੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਵਂ ਧਨੁਃ ਕਾਮਂ ਰਾਮੇਣਾਹਂ ਵਿਵਾਹਿਤਾ
ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ.
ਰਾਮਬਾਹੁਬਲੇਨਾਤ੍ਰ ਵਸਾਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਵਨੇ । ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮृਗਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮੇ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪਤਿਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਣ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗਿਆ ਹੈ.