ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਤਾਯ ਚੈਕੇਨ ਭਰਤਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਰਾਮਾਯ ਵਨਵਾਸਞ੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਲਈ ਰਾਜ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਜੰਗਲਵਾਸ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਂਯੁਤਃ । ਜਗਾਮ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੁਪਸੇਵਿਤਮ੍
ਰਾਮ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰਵਿਰਹੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪੂਰ੍ਵਸ਼ਾਪਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਭਰਤਃ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤਂ ਮਾਤृਕृਤੇਨ ਵੈ । ਰਾਜ੍ਯਮृਦ੍ਧਂ ਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਭਰਤ ਨੇ, ਜਦ ਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਭਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਵਟ੍ਯਾਂ ਵਸਨ੍ ਰਾਮੋ ਰਾਵਣਾਵਰਜਾਂ ਵਨੇ । ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾਂ ਵਿਰੂਪਾਂ ਵੈ ਚਕਾਰਾਤਿਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾਮ੍
ਪੰਚਵਟੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੈਣ, ਸ਼ੂਰਨਖਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਅੰਗੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਖਰਾਦਯਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਛਿਨ੍ਨਨਾਸਾਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਮਤੁਲਂ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਖਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟੀ ਨੱਕ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਾਮ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ ਜਘਾਨ ਖਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਤਿਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ । ਮੁਨੀਨਾਂ ਹਿਤਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਨੇ ਖਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਖਰਦੂषਣਘਾਤਨਮ੍ । ਦੂषਿਤਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਾਯ ਚ ਰਾਘਵਾਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਲੰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਖਰ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਬੇਇੱਜਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੋऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤਂ ਜਾਤਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਃ ਖਲਃ । ਜਗਾਮ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਾਰੀਚਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਮੰਦੇ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਹੇਮਮृਗਂ ਨੇਤੁਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਃ । ਸੀਤਾਪ੍ਰਲੋਭਨਾਰ੍ਥਾਯ ਮਾਯਾਵਿਨਮਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਸੋऽਥ ਹੇਮਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਗਤਃ । ਮਾਯਾਵੀ ਚਾਤਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚਰਨ੍ਪ੍ਰਬਲਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਫਿਰ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਰਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਘਵਂ ਦੈਵਨੋਦਿਤਾ । ਚਰ੍ਮਾਨਯਸ੍ਵ ਕਾਨ੍ਤੇਤਿ ਸ੍ਵਾਧੀਨਪਤਿਕਾ ਯਥਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਆਰੇ, ਇਹਦੀ ਖਾਲ ਲਿਆ ਦੇ।'
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯਾਥ ਰਾਮੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ । ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਯਯੌ ਮृਗਪਦਾਨੁਗਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਓਥੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਰਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਾਰਙ੍ਗੋऽਪਿ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਕੋਟਿਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੋ ਬਭੂਵਾਥ ਜਗਾਮ ਚ ਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਹਰਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਾਕृष੍ਟਧਨੁਃ ਪੁਨਃ । ਜਘਾਨ ਚਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਮृਗਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਹਰਣ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਹਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤੋऽਤਿਬਲਾਤ੍ਤੇਨ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ । ਹਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਹਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਮਾਯਾਵੀ ਨਸ਼੍ਵਰਃ ਖਲਃ
ਉਹ ਠੱਗ ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਵਾਨ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ!'
ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਾਵਜ੍ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਘਵਸ੍ਯੇਤਿ ਸਾ ਮਤ੍ਵਾ ਦੀਨਾ ਦੇਵਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਭਾਰੀ ਚੀਕ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਗਚ੍ਛ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਂ ਹਤੋऽਸੌ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੁਰੰਤ ਜਾ! ਰਘੁਨੰਦਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਜਲਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।'
ਤਤ੍ਰਾਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸੀਤਾਮਮ੍ਬ ਰਾਮਵਧਾਦਪਿ । ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇऽਦ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਸਹਾਯਾਮਿਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਮ ਮਾਰੇ ਵੀ ਗਏ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਆਜ੍ਞਾ ਮੇ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ । ਤਦਤਿਕ੍ਰਮਭੀਤੋऽਹਂ ਨ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਕਿ ਇੱਥੇ ਰਹਿ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ।'
ਦੂਰਂ ਵੈ ਰਾਘਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨੇ ਮਾਯਾਵਿਨਾ ਕਿਲ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਦਮੇਕਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
'ਭਾਵੇਂ ਰਾਮ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਕृਰੁ ਧੈਰ੍ਯਂ ਨ ਮਨ੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਰਾਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੌ । ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲਂਘ੍ਯ ਰਾਮਭਾषਿਤਮ੍
'ਅੱਜ ਇਹ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋਈਏ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰੁਦਤੀ ਸੁਦਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਤੇ ਤਦਾ ਵਿਧਿਨੋਦਿਤਾ । ਅਕ੍ਰੂਰਾ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਦਤੀ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਤਿੱਖੇ ਸਨ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ.
ਅਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸਾਨੁਰਾਗਂ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਭਰਤੇਨੈਵ ਮਦਰ੍ਥਮਿਹ ਸਙ੍ਗਤਮ੍
ਸੁਮਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਭਾਰਤ ਵਲੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈਂ.
ਨਾਹਂ ਤਥਾਵਿਧਾ ਨਾਰੀ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਕੁਹਕਾਧਮ । ਮृਤੇ ਰਾਮੇ ਪਤਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਮਤਃ
ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ; ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣ ਸਕਦੀ.
ਨਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਚੇਦ੍ਰਾਮੋ ਜੀਵਿਤਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਨ ਜੀਵਾਮਿ ਵਿਧੁਰਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ.
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕ੍ਵ ਗਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸੌਹਾਰ੍ਦਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਧਰ੍ਮਰਤੇ ਕਿਲ
ਸੁਮਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਜਾ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਦੀਨਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਤਦਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਲੇ ਰੁੰਧ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ.
ਕਿਮਾਤ੍ਥ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਿ ਕ੍ਰੂਰਤਰਂ ਕਿਲ । ਕਿਂ ਵਦਸ੍ਯਤ੍ਯਨਿष੍ਟਂ ਤੇ ਭਾਵਿ ਜਾਨੇ ਧਿਯਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਇੰਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਿਉਂ ਆਖ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਅਣਚਾਹੀ ਗੱਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਵੀਰਸ੍ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਰੁਦਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਗ੍ਰਜਸ੍ਯ ਯਯੌ ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਛੋਕਾਰ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ.