ਤੌ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਜਗ੍ਮਤੁਸ਼੍ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨੌ । ਤਾਟਕਾ ਨਿਹਤਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲ ਪਏ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੇ ਸੋਹਣੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤਾੜਕਾ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਰਾਮੇਣੈਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੁਃਖਦਾ ਸਦਾ । ਯਜ੍ਞਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕृਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਨਿਹਤਃ ਸ਼ਠਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਇਕੋ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਤਾੜਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਸੁਬਾਹੁ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ।
ਮਾਰੀਚੋऽਥ ਮृਤਪ੍ਰਾਯੋ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਬਾਣਵੇਗਤਃ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੀਰ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਮਿਥਿਲਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਕੌਸ਼ਿਕਾਃ । ਅਹਲ੍ਯਾ ਮੋਚਿਤਾ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨਿष੍ਪਾਪਾ ਸਾ ਕृਤਾऽਬਲਾ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਕਉਸ਼ਿਕ ਤਿੰਨੇ ਮਿਥਿਲਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਦੇਹਨਗਰੇ ਤੌ ਤੁ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਮੁਨਿਨਾ ਸਹ । ਬਭਞ੍ਜ ਸ਼ਿਵਚਾਪਞ੍ਚ ਜਨਕੇਨ ਪਣੀਕृਤਮ੍
ਵਿਦੇਹ ਨਗਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਜਨਕ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਰਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਯੇਮੇ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਜਾਨਕੀਞ੍ਚ ਰਮਾਂਸ਼ਜਾਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਦਦੌ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰੀਮੇਕਾਂ ਤਥੋਰ੍ਮਿਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਰਮੀਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸੁਤੇ ਕਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪਤੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰਾਵੁਭੌ । ਤਥਾ ਭਰਤਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੌ ਸੁਸ਼ਿਲੌ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ। ਇੰਝ ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਮਿਲੇ।
ਏਵਂ ਦਾਰਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚਾਭਵਨ੍ਨृਪ । ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਯਥਾਵਿਧਿ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਮਿਥਿਲਾ ਵਿਚ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਰਾਜ੍ਯਯੋਗ੍ਯਂ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਘਵਾਯ ਧੁਰਂ ਦਾਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਜਾਯ ਵੈ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮ੍ਭਾਰਂ ਵਿਹਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੈਕੇਯੀ ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪਿਤੌ । ਵਰੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਜਦ ਕੈਕਈ ਨੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗੇ ਹੋਏ ਦੋ ਵਚਨ ਮੰਗ ਲਏ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਤਾਯ ਚੈਕੇਨ ਭਰਤਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਰਾਮਾਯ ਵਨਵਾਸਞ੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਲਈ ਰਾਜ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਜੰਗਲਵਾਸ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਂਯੁਤਃ । ਜਗਾਮ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੁਪਸੇਵਿਤਮ੍
ਰਾਮ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰਵਿਰਹੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪੂਰ੍ਵਸ਼ਾਪਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਾਪ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਭਰਤਃ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤਂ ਮਾਤृਕृਤੇਨ ਵੈ । ਰਾਜ੍ਯਮृਦ੍ਧਂ ਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਭਰਤ ਨੇ, ਜਦ ਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਭਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਵਟ੍ਯਾਂ ਵਸਨ੍ ਰਾਮੋ ਰਾਵਣਾਵਰਜਾਂ ਵਨੇ । ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾਂ ਵਿਰੂਪਾਂ ਵੈ ਚਕਾਰਾਤਿਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾਮ੍
ਪੰਚਵਟੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਭੈਣ, ਸ਼ੂਰਨਖਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਅੰਗੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਖਰਾਦਯਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਛਿਨ੍ਨਨਾਸਾਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਮਤੁਲਂ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਖਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟੀ ਨੱਕ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਾਮ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ ਜਘਾਨ ਖਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਤਿਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ । ਮੁਨੀਨਾਂ ਹਿਤਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਨੇ ਖਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਖਰਦੂषਣਘਾਤਨਮ੍ । ਦੂषਿਤਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਾਯ ਚ ਰਾਘਵਾਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਲੰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਖਰ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਬੇਇੱਜਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੋऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤਂ ਜਾਤਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਃ ਖਲਃ । ਜਗਾਮ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਾਰੀਚਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਮੰਦੇ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਹੇਮਮृਗਂ ਨੇਤੁਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਃ । ਸੀਤਾਪ੍ਰਲੋਭਨਾਰ੍ਥਾਯ ਮਾਯਾਵਿਨਮਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਸੋऽਥ ਹੇਮਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਗਤਃ । ਮਾਯਾਵੀ ਚਾਤਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚਰਨ੍ਪ੍ਰਬਲਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਫਿਰ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਰਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਘਵਂ ਦੈਵਨੋਦਿਤਾ । ਚਰ੍ਮਾਨਯਸ੍ਵ ਕਾਨ੍ਤੇਤਿ ਸ੍ਵਾਧੀਨਪਤਿਕਾ ਯਥਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਆਰੇ, ਇਹਦੀ ਖਾਲ ਲਿਆ ਦੇ।'
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯਾਥ ਰਾਮੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ । ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਯਯੌ ਮृਗਪਦਾਨੁਗਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਓਥੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਰਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਾਰਙ੍ਗੋऽਪਿ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਕੋਟਿਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੋ ਬਭੂਵਾਥ ਜਗਾਮ ਚ ਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਹਰਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਕਦੇ ਦਿਸਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਾਕृष੍ਟਧਨੁਃ ਪੁਨਃ । ਜਘਾਨ ਚਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਮृਗਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਹਰਣ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਹਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤੋऽਤਿਬਲਾਤ੍ਤੇਨ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ । ਹਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਹਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਮਾਯਾਵੀ ਨਸ਼੍ਵਰਃ ਖਲਃ
ਉਹ ਠੱਗ ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਵਾਨ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ!'
ਸ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਾਵਜ੍ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਘਵਸ੍ਯੇਤਿ ਸਾ ਮਤ੍ਵਾ ਦੀਨਾ ਦੇਵਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਭਾਰੀ ਚੀਕ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਗਚ੍ਛ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਂ ਹਤੋऽਸੌ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੁਰੰਤ ਜਾ! ਰਘੁਨੰਦਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਜਲਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।'
ਤਤ੍ਰਾਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸੀਤਾਮਮ੍ਬ ਰਾਮਵਧਾਦਪਿ । ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇऽਦ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਸਹਾਯਾਮਿਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਮ ਮਾਰੇ ਵੀ ਗਏ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਆਜ੍ਞਾ ਮੇ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ । ਤਦਤਿਕ੍ਰਮਭੀਤੋऽਹਂ ਨ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਕਿ ਇੱਥੇ ਰਹਿ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ।'