ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਨਾਮ ਮਨੁਪ੍ਰਭਾਵੈ- ਸ੍ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥੈਵ । ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮੁਦਾ ਹਰਨ੍ਤਿ ਯਨ੍ਨਾਮ ਯੁਗ੍ਮਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਨਾਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯੇਚ੍ਛਯਾ ਸृਜਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰਜੇਸ਼ੋ ਨਾਨਾਵਤਾਰਕਲਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਹਰਿਸ਼੍ਚ । ਨੂਨਂ ਕਰੋਤਿ ਜਗਤਃ ਕਿਲ ਭਸ੍ਮ ਸ਼ਮ੍ਭੁ- ਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਦਾਂ ਨ ਭਜਤੇ ਨੁ ਕਥਂ ਮਨੁष੍ਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹਰਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਸਿਮਰੇ?
ਨੈਕੋऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਭੁਵਨੇषੁ ਤਯਾ ਵਿਹੀਨੋ ਦੇਵੋ ਨਰੋऽਥ ਵਿਹਗਃ ਕਿਲ ਪਨ੍ਨਗੋ ਵਾ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਿਸ਼ਾਚਨਗੇषੁ ਨੂਨਂ ਯਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤੋ ਯਥੇਚ੍ਛਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਸੱਪ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ। ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼, ਪਿਸਾਚ ਜਾਂ ਨਾਗ—ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ-ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਮਾਂ ਦੀ ਹੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਨ ਸੇਵੇਤ ਕਸ਼੍ਚਣ੍ਡੀਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਦਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਵ੍ਰਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਨਰ੍ਥਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਚੰਡਿਕਾ, ਜੋ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਚਾਰ ਲੱਖਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਵਰਾਤ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨੌਰਾਤਿਆਂ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਣਿਗ੍ਦੀਨੋ ਧਨਹੀਨਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ । ਕੁਟੁਮ੍ਬੀ ਚਾਭਵਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕੋਸਲੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਣਜਾਰਾ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਕੋਸਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਿਤਾਨਿ ਚ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਬਾਲਕਾਃ
ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਬੱਚੇ ਸਨ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾऽਸੌ ਪਰਸ੍ਯਾਥ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਕੁਟੁਮ੍ਬਭਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰਾਤਿਨਿਰਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਘਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਆਪ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਦਾਚਾਰਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ । ਅਕ੍ਰੋਧਨਸ਼੍ਚ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਦਸ਼੍ਚਾਨਸੂਯਕਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਥਿਰ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤॄਨਪ੍ਯਤਿਥੀਂਸ੍ਤਥਾ । ਭੁਞ੍ਜਾਨੇ ਪੋष੍ਯਵਰ੍ਗੇऽਥ ਕृਤਵਾਨ੍ਭੋਜਨਂ ਵਣਿਕ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ। ਆਪਣੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਕੇ, ਵਣਜਾਰਾ ਆਪ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇ ਵੈ ਸੁਸ਼ਿਲੋ ਨਾਮਤੋ ਗੁਣੈਃ । ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਾਰ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਤਿਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ। ਸੁਸ਼ੀਲ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਗੁਣੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਸ਼ੀਲ ਉਵਾਚ ਭੋ ਭੂਦੇਵ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਦਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਕਥਂ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨ ਵੈ
ਸੁਸ਼ੀਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਗਰੀਬੀ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।'
ਧਨੈषਣਾ ਮੇ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਧਨੀ ਸ੍ਯਾਮਿਤਿ ਮਾਨਦ । ਕੁਟੁਮ੍ਬਭਰਣਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਧਨੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਪੁਤ੍ਰੀ ਸੁਤਸ੍ਤੁ ਮੇ ਬਾਲੋ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਰੋਦਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੇ ਨਾਨ੍ਨਂ ਮੁष੍ਟਿਮੇਕਾਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇ ਨਿੱਕਾ ਪੁੱਤ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਂਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇਕ ਮੁੱਠੀ ਭੋਜਨ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤੋ ਯਤੋ ਗੇਹਾਦ੍ਗਤੋ ਬਾਲੋ ਰੁਦਨ੍ਮਯਾ । ਅਤੋ ਮੇ ਦਹ੍ਯਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਧਨਂ ਵਿਨਾ
'ਜਦੋਂ ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਮੈਂ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਵਿਵਾਹੋऽਸ੍ਤਿ ਸੁਤਾਯਾ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਧਿਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਦਾਨਕਾਲੋऽਪਿ ਯਾਤ੍ਯਲਮ੍
'ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤੇਨ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਦਯਾਨਿਧੇ । ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਪਂ ਤਥਾ
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਾਗਰ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਤਪ, ਦਾਨ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਜਪ ਦੱਸ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ।'
ਯੇਨਾਹਂ ਪੋष੍ਯਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕਰੋਮਿ ਦ੍ਵਿਜ ਪੋषਣਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਨਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਕਿਲ
'ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਚਲਾ ਸਕਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹੀ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕੁਟੁਮ੍ਬਂ ਮੇ ਸੁਖਿਤਂ ਪ੍ਰਭਵੇਦਿਹ । ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਸ਼੍ਯਵਰ੍ਯ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਨਵਰਾਤ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪੂਜਨਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਵਨਂ ਭੋਜਨਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਰੱਖ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵੰਡ।
ਵੇਦਪਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਜਪਹੋਮਾਦਿਕਂ ਤਥਾ । ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਵੀ ਕਰ, ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ।
ਏਤਸ੍ਮਾਦਪਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰਾਤਲੇ । ਨਵਰਾਤ੍ਰਾਭਿਧਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪਾਵਨਂ ਸੁਖਦਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਹੇ ਵੈਸ਼, ਨਵਰਾਤ੍ਰਾ ਨਾਮਕ ਵਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚੈਵ ਸੁਖਸਨ੍ਤਾਨਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਕਰਂ ਕਾਮਂ ਨਵਰਾਤ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਸਦਾ
ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਦਾ ਵਰਤ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਦੀ ਲੜੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੇਨ ਰਾਮੇਣ ਸੀਤਾਵਿਰਹਿਤੇਨ ਚ । ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਯਾਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਤਤ੍ਕृਤਂ ਦੁਃਖਾਤੁਰੇਣ ਵੈ
ਇਹ ਵਰਤ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤੇਨਾਪਿ ਰਾਮੇਣ ਸੀਤਾਵਿਰਹਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵੀ ਨਵਰਾਤ੍ਰਵ੍ਰਤੇਨ ਵੈ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾऽਥ ਵੈਦੇਹੀ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੇਤੁਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਹਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀਨਾਥਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਵਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਮੰਦੋਦਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਮੇਘਨਾਦਂ ਸੁਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਪਂ ਬਿਭੀषਣਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦਯੋਧ੍ਯਾਮਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਮੇਘਨਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਅਯੋਧਿਆ ਆਇਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਨਵਰਾਤ੍ਰਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਸੁਖਂ ਭੂਮਿਤਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਤੁੱਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਾਯਾਬੀਜਾਭਿਧਂ ਨृਪ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਬੀਜ ਨਾਮ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।