ਵਰਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਾਰਾਯਣਕृਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣੋ। ਫਿਰ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਭ ਮੰਗਲ ਆਰੰਭ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾऽਮ੍ਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਯੁਧਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿੰਘਾਸਨ ਰੱਖੋ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ।
ਰਤ੍ਨਭੂषਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਦਿਵਿਆ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਾ ਸਿਂਹੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾ ਵਾऽਪਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਸਨਾਤਨ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਵੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਰ੍ਚਾਭਾਵੇ ਤਥਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨਵਾਰ੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਪੀਠਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਕਲਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਜੇ ਮੂਰਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਵ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ ਪੀਠ ਪੂਜਾ ਲਈ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਘੜਾ ਰੱਖੋ।
ਪਞ੍ਚਪਲ੍ਲਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਸੁਤੀਰ੍ਥਜਲਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਹੇਮਰਤ੍ਨੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਘੜਾ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਨੇ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪੂਜਾਰ੍ਥਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषਾਨ੍ਕਾਰਯੇਨ੍ਮਙ੍ਗਲਾਯ ਵੈ
ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਖੇ ਤਿਆਰ ਰੱਖੋ। ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਚਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਿਥੌ ਹਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਤਾਯਾਂ ਚ ਨਨ੍ਦਾਯਾਂ ਪੂਜਨਂ ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਥਮੇ ਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਾਮਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਨੰਦਾ ਤਿਥੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਜਨ, ਜੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਭ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਨਿਯਮਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਉਪਵਾਸੇਨ ਨਕ੍ਤੇਨ ਚੈਕਭੁਕ੍ਤੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਲਓ, ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਰੋਜ਼ਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤਂ ਮਾਤਰ੍ਨਵਰਾਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਜਗਦਮ੍ਬ ਮਮਾਖਿਲਮ੍
ਮਾਂ, ਮੈਂ ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ, ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਮਦਦ ਕਰ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨਿਯਮੋ ਵ੍ਰਤਹੇਤਵੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਦਾ ਨਿਯਮ ਲਓ। ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰੈਃ ਕੁਸੁਮੈਸ਼੍ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ । ਮਨ੍ਦਾਰਕਰਜਾਸ਼ੋਕਚਮ੍ਪਕੈਃ ਕਰਵੀਰਕੈਃ
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ—ਮੰਦਾਰ, ਕਰਜਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਾ ਤੇ ਕਰਵੀਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਮਾਲਤੀਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਥਾ ਬਿਲ੍ਵਦਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਪੂਜਯੇਜ੍ਜਗਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪੈਰ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਮੋਤੀਏ, ਬ੍ਰਹਮਕਪੂਸ਼ਪ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਫਲੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਨਾਰਿਕੇਲੈਰ੍ਮਾਤੁਲੁਙ੍ਗੈਰ੍ਦਾਡਿਮੀਕਦਲੀਫਲੈਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਨਾਰੀਅਲ, ਮਾਠਾ, ਦਾਣਾ ਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਫਲ।
ਨਾਰਙ੍ਗੈਃ ਪਨਸੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਣਫਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਸੰਤਰੇ, ਕਠਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਰੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਸਮੇਤ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਮਾਂਸਾਸ਼ਨਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਹਿਂਸਨਮ੍ । ਮਹਿषਾਜਵਰਾਹਾਣਾਂ ਬਲਿਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੀਂ, ਬੱਕਰੀ ਤੇ ਸੂਰ ਦੀ ਬਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯਗ੍ਰੇ ਨਿਹਤਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਨ ਹਿਂਸਾ ਪਸ਼ੁਜਾ ਤਤ੍ਰ ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਤਤ੍ਕृਤੇऽਨਘ
ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਨਵਰ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੁੱਖ ਵਾਲੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹਿੰਸਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਲਈ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ।
ਅਹਿਂਸਾ ਯਾਜ੍ਞਿਕੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਣਯੇ । ਦੇਵਤਾਰ੍ਥੇ ਵਿਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ
ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹੋਮਾਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਣ੍ਡਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਕੋਣਕਮ੍ । ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਂ ਵਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਮਾਨਤਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹਵਨ ਲਈ ਤਿਕੋਣੀ ਆਹੂਤੀ ਵਾਲਾ ਚੌਕ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤਿਕੋਣੀ ਅਕਾਰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਚੌਕ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਪੂਜਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨृਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੀਤ, ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਨੱਚ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਂਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੂਮੌ ਚ ਸ਼ਯਨਂ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਚ ਪੂਜਨਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਙ੍ਕਰਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭੋਜਨੈਸ਼੍ਚ ਸੁਧਾਮਯੈਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛੌਣਾ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕੈਕਾਂ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਵਾऽਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਨਵਕਂ ਚ ਵਾ
ਹਰ ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਇਕੱਲੀ, ਕਦੇ ਦੁੱਗਣੀ ਜਾਂ ਤਿੱਣੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨੌ-ਨੌ ਵਾਰ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਵਿਭਵਸ੍ਯਾਨੁਸਾਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੂਜਨਂ ਕਿਲ । ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਾਜਞ੍ਛਕ੍ਤਿਮਖੇ ਸਦਾ
ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਠੱਗੀ ਜਾਂ ਛਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਰਾਜਨ, ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ।
ਏਕਵਰ੍षਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਪੂਜਾਵਿਧੌ ਨृਪ । ਪਰਮਜ੍ਞਾ ਤੁ ਭੋਗਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਚ ਬਾਲਿਕਾ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਰਾਜਨ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਚੁਣੀ ਜਾਵੇ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਕੁਮਾਰਿਕਾ ਤੁ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਵਰ੍षਾ ਯਾ ਭਵੇਦਿਹ । ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਾ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਚਤੁਰਬ੍ਦਿਕਾ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਮਾਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ, ਚਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਨੂੰ ਕਲਿਆਣੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਰੋਹਿਣੀ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾ ਚ षਡ੍ਵਰ੍षਾ ਕਾਲਿਕਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਾ ਸ੍ਯਾਦष੍ਟਵਰ੍षਾ ਚ ਸ਼ਾਮ੍ਭਵੀ
ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰੋਹਣੀ, ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਨੂੰ ਕਾਲਿਕਾ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੀ ਨੂੰ ਚੰਡਿਕਾ ਅਤੇ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਵਵਰ੍षਾ ਭਵੇਦ੍ਦੁਰ੍ਗਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ । ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾ
ਨੌਂ ਸਾਲ ਦੀ ਨੂੰ ਦੁਰਗਾ, ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਨੂੰ ਸੁਭਦਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਭਿਸ਼੍ਚ ਨਾਮਭਿਃ ਪੂਜਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਧਿਸਂਯੁਤਾ । ਤਾਸਾਂ ਫਲਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨੇ ਸਦਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੌਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਕੁਮਾਰੀ ਪੂਜਿਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੁਃਖਦਾਰਿਦ੍ਰਯਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਂ ਧਨਾਯੁष੍ਯਂ ਬਲਵृਦ੍ਧਿਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਿਪੂਜਨਾਦਾਯੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਗਮਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਵृਦ੍ਧਯਃ
ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਨਾਲ ਹੀ ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।