ਹਵਨਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਦੇਵਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਪਃ
ਰਸਮ ਮੁਤਾਬਕ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਸਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਾਞ੍ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵੇਦਘੋषੈਰ੍ਗਾਨੈਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਧੈਰ੍ਨृਪ
ਉਥੇ ਮੇਲਾ ਲੱਗਿਆ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਗੀਤ ਗਾਏ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ । ਪੂਜਾਂ ਨਾਨਾਵਿਧਾਂ ਰਾਜਾ ਚਕਾਰਾਤਿਵਿਧਾਨਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਪੈਤृਕਮ੍ । ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਕੋਸਲੇषੁ ਬਭੂਵ ਹ
ਪੂਜਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਕੋਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਂ ਕਰਕੇ mashhoor ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨृਪਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਮਨ੍ਤਕਨृਪਾਨਥ । ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਨ੍ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਜਯੀ ਨृਪਃ
ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਨੇਕ ਰਾਜਾ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭੂਦ੍ਦਿਲੀਪਸ੍ਯ ਰਘੁਰ੍ਯਥਾ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵੈ ਸੁਖਂ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਰ੍ਯਾਦਾऽਪਿ ਤਥਾऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਘੁ ਦਿਲੀਪ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਵੀ ਠੀਕ ਰਿਹਾ।
ਧਰ੍ਮੋ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਚਤੁष੍ਪਾਦਭਵਤ੍ਤਥਾ । ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਰਮਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕੇषਾਮਪਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਚਾਰਾਂ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਾਮੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਨਾਧਿਪਾਃ । ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕੋਸਲੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾਏ। ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੋਸਲ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਈ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਵੀ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾਈ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੇਮਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ । ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਹ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸਾ ਬਭੂਵਾਥ ਦੁਰ੍ਗਾਦੇਵੀ ਧਰਾਤਲੇ । ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਹਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਰਤੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਭਜਨੀਯਾ ਭਵਾਨੀ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਵਿਚ, ਹਰ ਜਾਤੀ ਤੇ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਕ੍ਤਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਨਿਨਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨृਪ । ਆਗਮੋਕ੍ਤੈਰਥ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਜਪਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਗਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ, ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨਵਰਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਰ੍ਚਨਂ ਹਵਨਂ ਯਾਗਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾ ਜਨਾਃ
ਨਵਰਾਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਭਗਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ ਤੇ ਯਾਗ ਕਰੇ।
ਕੁਮਾਰੀਪੂਜਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਵਿਧਾਨਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਨਵਰਾਤਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਰਤ ਕਾਲ ਵਿਚ, ਵਿਧੀ ਸਹਿਤ ਦੱਸੋ।
ਕਿਂ ਫਲਂ ਖਲੁ ਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਿਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਮਤੇ । ਏਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਕਰੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਜੀ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਵਰਾਤ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਵਰਾਤਰ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਰਤ ਕਾਲ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਸਨ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਦ੍ਵਾਵृਤੂ ਯਮਦਂष੍ਟ੍ਰਾਖ੍ਯੌ ਨੂਨਂ ਸਰ੍ਵਜਨੇषੁ ਵੈ
ਵਸੰਤ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋ ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਸ਼ਰਦ੍ਵਸਨ੍ਤਨਾਮਾਨੌ ਦੁਰ੍ਗਮੌ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨਾਦਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਸਰਤ ਤੇ ਵਸੰਤ, ਇਹ ਦੋ ਰੁੱਤਾਂ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਔਖੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਸੁਮਹਾਘੋਰਾਵृਤੂ ਰੋਗਕਰੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਵਸਨ੍ਤਸ਼ਰਦਾਵੇਵ ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਕਰਾਵੁਭੌ
ਇਹ ਦੋ ਰੁੱਤਾਂ, ਸਰਤ ਤੇ ਵਸੰਤ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਾਸ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾਪੂਜਨਂ ਬੁਧੈਃ । ਚੈਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ਮਾਸੇ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੈਤਰ ਤੇ ਆਸ਼ਵਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਨ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮ੍ਭਾਰਂ ਕਲ੍ਪਯੇਚ੍ਛੁਭਮ੍ । ਹਵਿष੍ਯਂ ਚਾਸ਼ਨਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕਭੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ਦਿਨੇ
ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਆਉਣ ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਿਨ ਹਵਿਸ਼ ਦਾ ਭੋਜਨ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਓ।
ਮਣ੍ਡਪਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਥਲੇ । ਹਸ੍ਤषੋਡਸ਼ਮਾਨੇਨ ਸ੍ਤਮ੍ਭਧ੍ਵਜਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਮਾਨ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੋਲਾਂ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਓ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਤੰਭ ਤੇ ਝੰਡਾ ਹੋਵੇ।
ਗੌਰਮृਦ੍ਗੋਮਯਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਲੇਪਨਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵੇਦਿਕਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਚ ਸਮਾ ਸ੍ਥਿਰਾ
ਫਿਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਚਿੱਟੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਗੋ-ਮੈ ਨਾਲ ਲਪੋ; ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਓ।
ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾ ਚ ਹਸ੍ਤੋਚ੍ਛ੍ਰਾ ਪੀਠਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤੋਰਣਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਤਾਨਞ੍ਚ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਵੇਦਿਕਾ ਚਾਰ ਹੱਥ ਚੌਕੌਣੀ ਤੇ ਹੱਥ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੀਠ ਬਣੇ; ਸੋਹਣੇ ਤੋਰਨ ਤੇ ਛਤਰੀ ਵੀ ਲਾਓ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵਿਜਾਨਥਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵੀਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍ । ਆਚਾਰਨਿਰਤਾਨ੍ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਾਨ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਚਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ-ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਦਿਵਸੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦੇ ਤਡਾਗੇ ਵਾ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਕੂਪੇ ਗृਹੇऽਥਵਾ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨਦੀ, ਨਾਲਾ, ਤਲਾਬ, ਵਾਪੀ, ਕੂਏ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਵਰਣਂ ਤਤਃ । ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਧੁਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਘ, ਪਾਦਯ ਆਦਿ ਤੇ ਮਧੂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਦਿਓ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਙ੍ਕਰਣਾਦੀਨਿ ਦੇਯਾਨਿ ਚ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਨੇ। ਜਦੋਂ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਦੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਕੰਜੂਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸਨ੍ਤੋषਿਤੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ਚੈਕੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਠੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਜੀ ਦੀ ਪਾਠ ਲਈ ਨੌ, ਪੰਜ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੱਖਣੇ ਉਚਿਤ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ।