ਤੌ ਮृਤੌ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੈਵ ਕਾਰਣਂ ਤ੍ਵਂ ਤਯੋਰ੍ਨ ਚ । ਨਾਹਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਪੁੱਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਉਸ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਭਗਿਨੀ ਮੇ ਮਨੋਰਮਾ । ਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚ ਸ਼ੋਕੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਪੁਤ੍ਰ ਮਨਾਗਪਿ
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਮਨੋਰਮਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਤਦਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਕਰ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਮਾਤੁਰ੍ਨਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਃ । ਜਗਾਮ ਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਰਮਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਦੈਵਜ੍ਞਾਨਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦਿਵਸਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਜੋਤਿਸੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਦਿਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਤਥਾ ਹੈਮਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯੇ ਸਦਾऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾऽऽਸਨੇ ਦੇਵੀਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਰਾਮਾਦਿਭਿਃ ਕृਤਮ੍
ਮਾਂ ਨੂੰ ਅਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਆਦਿਕ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਾਗਰਿਕੈਰ੍ਜਨੈਃ । ਮਾਨਨੀਯਾ ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੇ ਤੁ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੈ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਲਾ-ਕਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਬਣਵਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇऽਥ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ । ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਹੂਯ ਵੇਦਜ੍ਞਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਵਾਈ।
ਹਵਨਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਦੇਵਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਪਃ
ਰਸਮ ਮੁਤਾਬਕ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਸਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਾਞ੍ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵੇਦਘੋषੈਰ੍ਗਾਨੈਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਧੈਰ੍ਨृਪ
ਉਥੇ ਮੇਲਾ ਲੱਗਿਆ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਗੀਤ ਗਾਏ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ । ਪੂਜਾਂ ਨਾਨਾਵਿਧਾਂ ਰਾਜਾ ਚਕਾਰਾਤਿਵਿਧਾਨਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਪੈਤृਕਮ੍ । ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਕੋਸਲੇषੁ ਬਭੂਵ ਹ
ਪੂਜਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਕੋਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਂ ਕਰਕੇ mashhoor ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨृਪਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਮਨ੍ਤਕਨृਪਾਨਥ । ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਨ੍ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਜਯੀ ਨृਪਃ
ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਨੇਕ ਰਾਜਾ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭੂਦ੍ਦਿਲੀਪਸ੍ਯ ਰਘੁਰ੍ਯਥਾ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵੈ ਸੁਖਂ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਰ੍ਯਾਦਾऽਪਿ ਤਥਾऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਘੁ ਦਿਲੀਪ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਵੀ ਠੀਕ ਰਿਹਾ।
ਧਰ੍ਮੋ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਚਤੁष੍ਪਾਦਭਵਤ੍ਤਥਾ । ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਰਮਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕੇषਾਮਪਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਚਾਰਾਂ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਾਮੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਨਾਧਿਪਾਃ । ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕੋਸਲੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾਏ। ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੋਸਲ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਈ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਵੀ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾਈ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੇਮਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ । ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਹ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸਾ ਬਭੂਵਾਥ ਦੁਰ੍ਗਾਦੇਵੀ ਧਰਾਤਲੇ । ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਸ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਹਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਰਤੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਭਜਨੀਯਾ ਭਵਾਨੀ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਵਿਚ, ਹਰ ਜਾਤੀ ਤੇ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਕ੍ਤਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਨਿਨਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨृਪ । ਆਗਮੋਕ੍ਤੈਰਥ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਜਪਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਗਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ, ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਨਵਰਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਰ੍ਚਨਂ ਹਵਨਂ ਯਾਗਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾ ਜਨਾਃ
ਨਵਰਾਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਭਗਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ ਤੇ ਯਾਗ ਕਰੇ।
ਕੁਮਾਰੀਪੂਜਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਵਿਧਾਨਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਨਵਰਾਤਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਰਤ ਕਾਲ ਵਿਚ, ਵਿਧੀ ਸਹਿਤ ਦੱਸੋ।
ਕਿਂ ਫਲਂ ਖਲੁ ਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਿਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਮਤੇ । ਏਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਕਰੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਜੀ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਵਰਾਤ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਵਰਾਤਰ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਰਤ ਕਾਲ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਸਨ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਦ੍ਵਾਵृਤੂ ਯਮਦਂष੍ਟ੍ਰਾਖ੍ਯੌ ਨੂਨਂ ਸਰ੍ਵਜਨੇषੁ ਵੈ
ਵਸੰਤ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋ ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਸ਼ਰਦ੍ਵਸਨ੍ਤਨਾਮਾਨੌ ਦੁਰ੍ਗਮੌ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨਾਦਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਸਰਤ ਤੇ ਵਸੰਤ, ਇਹ ਦੋ ਰੁੱਤਾਂ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਔਖੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਸੁਮਹਾਘੋਰਾਵृਤੂ ਰੋਗਕਰੌ ਨृਣਾਮ੍ । ਵਸਨ੍ਤਸ਼ਰਦਾਵੇਵ ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਕਰਾਵੁਭੌ
ਇਹ ਦੋ ਰੁੱਤਾਂ, ਸਰਤ ਤੇ ਵਸੰਤ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਾਸ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।