ਮਾਤਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿਦਲ੍ਲੋऽਯਂ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਥਾ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾऽਬਲਾ
ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਧਾਇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ।
ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ਦਯਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪੋषਿਤਾਃ ਫਲਨੀਵਾਰੈਰ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ।
ਦੁਃਖਂ ਨਮੇ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸੁਖਂ ਨਾਦ੍ਯ ਧਨਾਗਮੇ । ਨ ਵੈਰਂ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਧਨ ਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਨੀਵਾਰਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਜਭੋਗਾਤ੍ਪਰਨ੍ਤਪੇ । ਤਦਾਸ਼ੀ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਨ ਨੀਵਾਰਾਸ਼ਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਰੰਤਪ, ਜੰਗਲੀ ਚੌਲ ਖਾਣਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੰਗਲੀ ਚੌਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਚਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਜਾਨਤਾ । ਸਞ੍ਜਿਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਰ੍ਗਂ ਵੈ ਯਥਾ ਨ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਾਤਃ ਖਣ੍ਡੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭਾਰਤੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਆਹਾਰਾਦਿ ਸੁਖਂ ਨੂਨਂ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ
ਮਾਂ, ਇਸ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਆਦਿਕ ਸੁੱਖ ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚਾਨ੍ਯਯੋਨਿषੁ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਤਿਲਜ੍ਜਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਮਾਹਾਸ਼੍ਰੁਵਿਲੋਚਨਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਪਰਾਧਾऽਸ੍ਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਹਂ ਕृਤਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਯੁਧਾਜਿਤਾ । ਹਤ੍ਯਾ ਮਾਤਾਮਹਂ ਤੇऽਤ੍ਰ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਯੇਨ ਵੈ
ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਦੋਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨ ਤਂ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤਦਾऽਹਂ ਨ ਸੁਤਂ ਮਮ । ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇਨੈਵ ਨਾਪਰਾਧੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸੁਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਪੁੱਤ।
ਤੌ ਮृਤੌ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੈਵ ਕਾਰਣਂ ਤ੍ਵਂ ਤਯੋਰ੍ਨ ਚ । ਨਾਹਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਪੁੱਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਉਸ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਭਗਿਨੀ ਮੇ ਮਨੋਰਮਾ । ਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚ ਸ਼ੋਕੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਪੁਤ੍ਰ ਮਨਾਗਪਿ
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਮਨੋਰਮਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਤਦਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਕਰ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਮਾਤੁਰ੍ਨਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਃ । ਜਗਾਮ ਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਰਮਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਦੈਵਜ੍ਞਾਨਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦਿਵਸਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਜੋਤਿਸੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਦਿਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਤਥਾ ਹੈਮਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯੇ ਸਦਾऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾऽऽਸਨੇ ਦੇਵੀਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਰਾਮਾਦਿਭਿਃ ਕृਤਮ੍
ਮਾਂ ਨੂੰ ਅਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਆਦਿਕ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਾਗਰਿਕੈਰ੍ਜਨੈਃ । ਮਾਨਨੀਯਾ ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੇ ਤੁ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੈ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਲਾ-ਕਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਬਣਵਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇऽਥ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ । ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਹੂਯ ਵੇਦਜ੍ਞਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਵਾਈ।
ਹਵਨਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਦੇਵਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਪਃ
ਰਸਮ ਮੁਤਾਬਕ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਸਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਾਞ੍ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵੇਦਘੋषੈਰ੍ਗਾਨੈਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਧੈਰ੍ਨृਪ
ਉਥੇ ਮੇਲਾ ਲੱਗਿਆ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਗੀਤ ਗਾਏ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ । ਪੂਜਾਂ ਨਾਨਾਵਿਧਾਂ ਰਾਜਾ ਚਕਾਰਾਤਿਵਿਧਾਨਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਪੈਤृਕਮ੍ । ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਕੋਸਲੇषੁ ਬਭੂਵ ਹ
ਪੂਜਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਕੋਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਂ ਕਰਕੇ mashhoor ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨृਪਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਮਨ੍ਤਕਨृਪਾਨਥ । ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਨ੍ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਜਯੀ ਨृਪਃ
ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਨੇਕ ਰਾਜਾ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭੂਦ੍ਦਿਲੀਪਸ੍ਯ ਰਘੁਰ੍ਯਥਾ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵੈ ਸੁਖਂ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਰ੍ਯਾਦਾऽਪਿ ਤਥਾऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਘੁ ਦਿਲੀਪ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਵੀ ਠੀਕ ਰਿਹਾ।
ਧਰ੍ਮੋ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਚਤੁष੍ਪਾਦਭਵਤ੍ਤਥਾ । ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਰਮਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕੇषਾਮਪਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਚਾਰਾਂ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਾਮੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਨਾਧਿਪਾਃ । ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕੋਸਲੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਬਣਵਾਏ। ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੋਸਲ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਈ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਵੀ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾਈ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੇਮਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ । ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਹ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।