ਦੁਰ੍ਗਯਾ ਤੌ ਹਤੌ ਸਂਖ੍ਯੇ ਨਾਪਰਾਧੋ ਮਮਾਤ੍ਰ ਵੈ । ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵੇषੁ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ਼ੋਕੋऽਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮृਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਨਿਨਿ । ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਗੋ ਜੀਵੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਖਾਸੁਖਾਨ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਾਣਵਤੀ। ਜਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭੋ ਮਾਤਰ੍ਯਥਾ ਮਮ ਮਨੋਰਮਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਨ ਭੇਦੋऽਸ੍ਤਿ ਮਨਾਗਪਿ
ਹੇ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਰਤੀ ਭੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਸ਼ੋਚਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਸੁਖੇ ਦੁਃਖੇ ਕਦਾਚਨ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ, ਜਰੂਰ ਭੋਗਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਦੁਃਖੇ ਦੁਃਖਾਧਿਕਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸੁਖੇ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸੁਖਾਧਿਕਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੋਕਹਰ੍षਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯਾਮਿਵ ਨਾਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੁੱਖ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖੋ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੁੱਖ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖੋ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਾ ਵਿਗਾੜੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਤ੍ਮਾਧੀਨਂ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਸ਼ੋਕੇਨ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੋषਯੇਨ੍ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਮਾਤਾ, ਸਿਰਫ ਭਾਗ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਾ ਘੁਟੇ।
ਯਥਾ ਦਾਰੁਮਯੀ ਯੋषਾ ਨਟਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਚੇष੍ਟਤੇ । ਤਥਾ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਗੋ ਦੇਹੀ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਵਨਗਤੋ ਮਾਤਰ੍ਨਾਭਵਂ ਦੁਃਖਮਾਨਸਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਵੇਦ੍ਮਿ ਚ
ਮਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਮृਤੋ ਮਾਤਾਮਹੋऽਤ੍ਰੈਵ ਵਿਧੁਰਾ ਜਨਨੀ ਮਮ । ਭਯਾਤੁਰਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਨਾ ਜੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਲੁਣ੍ਠਿਤਾ ਤਸ੍ਕਰੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਾ ਤਥਾ ਕृਤਾ । ਪਾਥੇਯਞ੍ਚ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਲੁੱਟ ਲਿਆ, ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਗਏ। ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਰਸਦ ਚਲੀ ਗਈ, ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਠਿਕਾਣੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਮਾਤਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿਦਲ੍ਲੋऽਯਂ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਥਾ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾऽਬਲਾ
ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਧਾਇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ।
ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ਦਯਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪੋषਿਤਾਃ ਫਲਨੀਵਾਰੈਰ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ।
ਦੁਃਖਂ ਨਮੇ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸੁਖਂ ਨਾਦ੍ਯ ਧਨਾਗਮੇ । ਨ ਵੈਰਂ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਧਨ ਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਨੀਵਾਰਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਜਭੋਗਾਤ੍ਪਰਨ੍ਤਪੇ । ਤਦਾਸ਼ੀ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਨ ਨੀਵਾਰਾਸ਼ਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਰੰਤਪ, ਜੰਗਲੀ ਚੌਲ ਖਾਣਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੰਗਲੀ ਚੌਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਚਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਜਾਨਤਾ । ਸਞ੍ਜਿਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਰ੍ਗਂ ਵੈ ਯਥਾ ਨ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਾਤਃ ਖਣ੍ਡੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭਾਰਤੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਆਹਾਰਾਦਿ ਸੁਖਂ ਨੂਨਂ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ
ਮਾਂ, ਇਸ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਆਦਿਕ ਸੁੱਖ ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚਾਨ੍ਯਯੋਨਿषੁ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਤਿਲਜ੍ਜਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਮਾਹਾਸ਼੍ਰੁਵਿਲੋਚਨਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਪਰਾਧਾऽਸ੍ਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਹਂ ਕृਤਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਯੁਧਾਜਿਤਾ । ਹਤ੍ਯਾ ਮਾਤਾਮਹਂ ਤੇऽਤ੍ਰ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਯੇਨ ਵੈ
ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਦੋਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨ ਤਂ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤਦਾऽਹਂ ਨ ਸੁਤਂ ਮਮ । ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇਨੈਵ ਨਾਪਰਾਧੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸੁਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਪੁੱਤ।
ਤੌ ਮृਤੌ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੈਵ ਕਾਰਣਂ ਤ੍ਵਂ ਤਯੋਰ੍ਨ ਚ । ਨਾਹਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਪੁੱਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਉਸ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਭਗਿਨੀ ਮੇ ਮਨੋਰਮਾ । ਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚ ਸ਼ੋਕੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਪੁਤ੍ਰ ਮਨਾਗਪਿ
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਮਨੋਰਮਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਤਦਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਕਰ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਮਾਤੁਰ੍ਨਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਃ । ਜਗਾਮ ਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਰਮਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਦੈਵਜ੍ਞਾਨਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦਿਵਸਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਜੋਤਿਸੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਦਿਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਤਥਾ ਹੈਮਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯੇ ਸਦਾऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾऽऽਸਨੇ ਦੇਵੀਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਰਾਮਾਦਿਭਿਃ ਕृਤਮ੍
ਮਾਂ ਨੂੰ ਅਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਆਦਿਕ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਾਗਰਿਕੈਰ੍ਜਨੈਃ । ਮਾਨਨੀਯਾ ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੇ ਤੁ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੈ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਲਾ-ਕਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਬਣਵਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇऽਥ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ । ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਹੂਯ ਵੇਦਜ੍ਞਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਵਾਈ।