ऋषਿਭਿਃ ਕਥ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਾਮ੍ਬਿਕਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤਾਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਪਰਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਖਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨੋ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੁਬਾਹੁਰਗਮਤ੍ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਤਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਗਾਮ ਸੁਕੋਸਲਾਨ੍
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਕਾਸੀ ਵਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁਕੋਸਲਾ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੁ ਨृਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤਂ ਮृਧੇ । ਜਿਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਞ੍ਚੈਵ ਬਭੂਵੁਃ ਪ੍ਰੇਮਸਂਯੁਤਾਃ
ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਨृਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਾਕੇਤਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਉਪਾਯਨਾਨ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਮ੍ਮੁਖੇ ਜਨਾਃ
ਸਾਕੇਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨੋਪਾਯਨਪਾਣਯਃ । ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਸੁਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਸਂਯੁਤਃ ਸੋऽਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਮਹਲ ਵਲ ਗਿਆ।
ਵਨ੍ਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਲਾਜੈਃ ਸੁਮਨਸੈਸ੍ਤਥਾ
ਵੰਦਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਾਜ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵੀਸ੍ਥਾਪਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਗਤ੍ਵਾऽਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗृਹਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਨ੍ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ੋਕਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰ੍ਨ ਤੇ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਨਿਹਤਃ ਕਿਲ । ਨ ਪਿਤਾ ਤੇ ਯੁਧਾਜਿਚ੍ਚ ਸ਼ਪੇ ਤੇ ਚਰਣੌ ਤਥਾ
ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਇਹ ਸਚਾਈ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਦੁਰ੍ਗਯਾ ਤੌ ਹਤੌ ਸਂਖ੍ਯੇ ਨਾਪਰਾਧੋ ਮਮਾਤ੍ਰ ਵੈ । ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵੇषੁ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ਼ੋਕੋऽਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮृਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਨਿਨਿ । ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਗੋ ਜੀਵੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਖਾਸੁਖਾਨ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਾਣਵਤੀ। ਜਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭੋ ਮਾਤਰ੍ਯਥਾ ਮਮ ਮਨੋਰਮਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਨ ਭੇਦੋऽਸ੍ਤਿ ਮਨਾਗਪਿ
ਹੇ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਰਤੀ ਭੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਸ਼ੋਚਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਸੁਖੇ ਦੁਃਖੇ ਕਦਾਚਨ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ, ਜਰੂਰ ਭੋਗਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਦੁਃਖੇ ਦੁਃਖਾਧਿਕਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸੁਖੇ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸੁਖਾਧਿਕਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੋਕਹਰ੍षਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯਾਮਿਵ ਨਾਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੁੱਖ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖੋ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੁੱਖ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖੋ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਾ ਵਿਗਾੜੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਤ੍ਮਾਧੀਨਂ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਸ਼ੋਕੇਨ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੋषਯੇਨ੍ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਮਾਤਾ, ਸਿਰਫ ਭਾਗ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਾ ਘੁਟੇ।
ਯਥਾ ਦਾਰੁਮਯੀ ਯੋषਾ ਨਟਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਚੇष੍ਟਤੇ । ਤਥਾ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਗੋ ਦੇਹੀ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਵਨਗਤੋ ਮਾਤਰ੍ਨਾਭਵਂ ਦੁਃਖਮਾਨਸਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਵੇਦ੍ਮਿ ਚ
ਮਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਮृਤੋ ਮਾਤਾਮਹੋऽਤ੍ਰੈਵ ਵਿਧੁਰਾ ਜਨਨੀ ਮਮ । ਭਯਾਤੁਰਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਨਾ ਜੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਲੁਣ੍ਠਿਤਾ ਤਸ੍ਕਰੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਾ ਤਥਾ ਕृਤਾ । ਪਾਥੇਯਞ੍ਚ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਲੁੱਟ ਲਿਆ, ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਗਏ। ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਰਸਦ ਚਲੀ ਗਈ, ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਠਿਕਾਣੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਮਾਤਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿਦਲ੍ਲੋऽਯਂ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਥਾ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾऽਬਲਾ
ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਧਾਇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ।
ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ਦਯਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਪੋषਿਤਾਃ ਫਲਨੀਵਾਰੈਰ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ।
ਦੁਃਖਂ ਨਮੇ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸੁਖਂ ਨਾਦ੍ਯ ਧਨਾਗਮੇ । ਨ ਵੈਰਂ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਧਨ ਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਨੀਵਾਰਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਜਭੋਗਾਤ੍ਪਰਨ੍ਤਪੇ । ਤਦਾਸ਼ੀ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਨ ਨੀਵਾਰਾਸ਼ਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਰੰਤਪ, ਜੰਗਲੀ ਚੌਲ ਖਾਣਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੰਗਲੀ ਚੌਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਚਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਜਾਨਤਾ । ਸਞ੍ਜਿਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਰ੍ਗਂ ਵੈ ਯਥਾ ਨ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਾਤਃ ਖਣ੍ਡੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭਾਰਤੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਆਹਾਰਾਦਿ ਸੁਖਂ ਨੂਨਂ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ
ਮਾਂ, ਇਸ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਆਦਿਕ ਸੁੱਖ ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚਾਨ੍ਯਯੋਨਿषੁ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਤਿਲਜ੍ਜਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਮਾਹਾਸ਼੍ਰੁਵਿਲੋਚਨਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਾਪਰਾਧਾऽਸ੍ਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਹਂ ਕृਤਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਯੁਧਾਜਿਤਾ । ਹਤ੍ਯਾ ਮਾਤਾਮਹਂ ਤੇऽਤ੍ਰ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਯੇਨ ਵੈ
ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਦੋਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨ ਤਂ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤਦਾऽਹਂ ਨ ਸੁਤਂ ਮਮ । ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇਨੈਵ ਨਾਪਰਾਧੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸੁਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਪੁੱਤ।