ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਪਿ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਸਦੈਵ ਹਰੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਾਃ । ਯਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਜਨਨਿ ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਯਾ ਦੁਰਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਨਾ ਦਮਸ਼ਮਾਦਿਸਮਾਧਿਭਿਸ਼੍ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਵਿਣੂ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਂ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਪ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਾਂ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਕ੍ਵਾਹਂ ਸੁਮਨ੍ਦਮਤਿਰਾਸ਼ੁ ਤਵਾਵਲੋਕਂ ਕ੍ਵੇਦਂ ਭਵਾਨਿ ਭਵਭੇषਜਮਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤਾऽਸਿ ਦੇਵਿ ਸਤਤਂ ਕਿਲ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਨਪਰਾਮਰਵਰ੍ਗਪੂਜ੍ਯਾ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਜਗਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਵਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਂ! ਤੂੰ ਭਾਵ ਭਰਪੂਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਤਵ ਦੇਵਿ ਚਰਿਤ੍ਰਮੇਤਦ੍ ਯਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸ੍ਤਿ ਵਿषਮੇऽਤ੍ਰ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋऽਯਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਹਤੌ ਸੁਬਲਿਨੌ ਤਰਸਾ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿ ਚਰਿਤਂ ਪਰਮਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਿਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਥੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਰਾ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਭਰਿਆ ਚਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਦਿਤਿ ਦੇਵਿ ਵਿਚਾਰਿਤੇऽਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਪਾਸਿ ਸਰ੍ਵਮਖਿਲਂ ਸ੍ਥਿਰਜਙ੍ਗਮਂ ਵੈ । ਤ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਰਿਪੁਰ੍ਦਯਾਤਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਯਮਧੁਨਾ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਸੂਨੁਃ
ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਜਦ ਸੋਚੀਏ ਤਾਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ, ਚਾਹੇ ਜੜ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚੇਤਨ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਹੁਣ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਨਪਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਸ਼ੋऽਤਿਦੀਪ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਭਵਾਨਿ ਰਚਿਤਂ ਚਰਿਤਂ ਤ੍ਵਯੈਤਤ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਕਥਂ ਸੁਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਮਦੀਯਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਵੇਤ੍ਕੁਸ਼ਲਵਾਨਨਵਦ੍ਯਸ਼ੀਲਃ
ਹੇ ਭਵਾਨੀ! ਜੋ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ?
ਸ਼ਕ੍ਤਾऽਸਿ ਜਨ੍ਮਮਰਣਾਦਿਭਯਾਨ੍ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਮਤ੍ਰ ਕਿਲ ਭਕ੍ਤਜਨਸ੍ਯ ਕਾਮਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਗੀਯਸੇ ਜਨਨਿ ਭਕ੍ਤਜਨੈਰਪਾਰਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਰਹਿਤਾ ਸਗੁਣਾऽਗੁਣਾ ਚ
ਤੂੰ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਆਦਿਕ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥ ਹੈਂ; ਭਗਤ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਾਂ! ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਅਪਾਰ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਾਪ-ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਵੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਹਮਹੋ ਸੁਕृਤੀ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵਿ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਿ ਧਨ੍ਯਜਨ੍ਮਾ । ਬੀਜਂ ਨ ਤੇ ਨ ਭਜਨਂ ਕਿਲ ਵੇਦ੍ਮਿ ਮਾਤ- ਰ੍ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਵਾਦ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਕਟਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਧੰਨ, ਕਾਮਯਾਬ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਣੀ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਮੂਲ ਜਾਂ ਭਜਨ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਸ਼ਕਤੀ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਉਵਾਚ ਚ ਨृਪਂ ਦੇਵੀ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਰ! ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਦੇਵੀਮਹਿਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨ੍ਯਾਃ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ ਏਕਤੋ ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਭੂਮਣ੍ਡਲਸ੍ਯ ਚ । ਏਕਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇ ਵੈ ਨ ਚ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੇਵਲੋਕ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਕਂ ਵਰਂ ਦੇਵਿ ਯਾਚੇऽਹਂ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਧਰਾਤਲੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਮੰਗਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ? ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਮਾਤਰ੍ਯਾਚਿਤੁਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਹ੍ਯਨਪਾਯਿਨੀ
ਮੈਂ ਇਹੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਕਿ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਰਹੇ।
ਨਗਰੇऽਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤਃ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਦੁਰ੍ਗਾਦੇਵੀਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ; ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ, ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਗਰਸ੍ਯ ਹ । ਯਥਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤੋ ਰਿਪੁਸਂਘਾਦਨਾਮਯਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਥਾऽਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਯਾਵਤ੍ਪੁਰੀ ਭਵੇਦ੍ਭੂਮੌ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀ ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾऽਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਗੇ ਦੇਵਿ ਕृਪਾਨਿਧੇ । ਵਰੋऽਯਂ ਮਮ ਤੇ ਦੇਯਃ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ; ਇਹੀ ਵਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇ, ਹੋਰ ਮੈਂ ਕੀ ਮੰਗਾਂ?
ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਸਕਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਿਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ । ਅਭਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਞ੍ਚ ਕੁਰੁ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਭਾਗਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਤਮੁਵਾਚ ਨृਪਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਪੁਰਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਗੋਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ਸਦਾ ਨਿਵਾਸੋ ਮੇ ਮੁਕ੍ਤਿਪੁਰ੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ; ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੀ।
ਅਥੋ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆਇਆ, ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਹੋ ਕृਪਾ ਯੇ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਿਂ ਤ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਕਿਲ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਃ । ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਸਕਲੋ ਜਨੋऽਸ੍ਤਿ ਵਿਮੁਕ੍ਤਭਕ੍ਤੇਰਵਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤੇ
ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਦਇਆ! ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸृਜਸਿ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਪਾਲਯਸਿ ਸ੍ਵਸृष੍ਟਮ੍ । ਤ੍ਵਮਤ੍ਸਿ ਸਂਹਾਰਪਰੇ ਚ ਕਾਲੇ ਨ ਤੇऽਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਮ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵੈ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਕਰੋਮਿ ਕਿਂ ਤੇ ਵਦ ਦੇਵਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਵ੍ਰਜਾਮੀਤ੍ਯਨੁਮੋਦਯਾਸ਼ੁ । ਕਾਰ੍ਯੇ ਵਿਮੂਢੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਜ੍ਞਯਾऽਹਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਿष੍ਠੇ ਵਿਹਰਾਮਿ ਮਾਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ, ਰਹਿੰਦਾ ਜਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਂ ਤਥਾ ਭਾषਮਾਣਂ ਤੁ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਗਚ੍ਛਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਲੋਚਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਇਆਵਾਨ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਅਯੋਧਿਆ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ।
ਸ੍ਮਰਣੀਯਾ ਸਦਾऽਹਂ ਤੇ ਪੂਜਨੀਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਸ਼ਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਤੇ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਤੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹਿਣੀ ਯਕੀਨੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਞ੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਵਮ੍ਯਾਞ੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਮ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਬਲਿਦਾਨਵਿਧਾਨਤਃ
ਅੱਠਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਲੀ ਦੇਣ ਨਾਲ।
ਅਰ੍ਚਾ ਮਦੀਯਾ ਨਗਰੇ ਸ੍ਥਾਪਨੀਯਾ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ । ਪੂਜਨੀਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ; ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਪੂਜਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਮ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਨਵਰਾਤ੍ਰਵਿਧਾਨੇਨ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਯੁਤੇਨ ਚ
ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ।
ਚੈਤ੍ਰੇऽਸ਼੍ਵਿਨੇ ਤਥਾऽऽषਾਢੇ ਮਾਘੇ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ । ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਚੈਤਰ, ਆਸ਼ਵਿਨ, ਆਢ, ਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤੇਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਵਰਾਤਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਮ ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਥਾऽष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਸਦਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।