ਸਮ੍ਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸੁਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਬਹੁਨਾ ਵृਤਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਜਾਮਾਤਰਮਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਰੁਣੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਾਮਾਤੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਚੱਲ ਪਈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾ ਰਮ੍ਯਾ ਵਰਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਦੇਵੀ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨਾ ਮਨ੍ਦਾਰਸ੍ਰਕ੍ਸੁਸਂਯੁਤਾ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇऽਥ ਭੂਪਾਲਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਮੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਕੇਯਂ ਸਿਂਹਸਮਾਰੂਢਾ ਕੁਤੋ ਵੇਤਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਦੇਵੀਮਾਗਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਮੇ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਵੇਖੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਅਸਰ ਕਰਣ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਭਯੋऽਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਦਪਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਮਹਾਂਰਾਜ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਨਿਰਭੈ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਦਿਤੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ । ਨਨਾਦ ਚ ਤਦਾ ਸਿਂਹੋ ਗਜਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗਰਜਿਆ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾ ਮਹਾਘੋਰਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਜਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਾਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਂ ਤਰਸਾ ਭੂਪਾਲਾ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਕੁਪਿਤਾ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਃ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਗੇ?
ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਹਿ ਨਃ । ਨਿਰਾਤਙ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭੂਪਸਙ੍ਕੁਲੇ
ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਸਾਡੇ ਪਾਸ ਆਈ ਹੈ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਇਸ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਹ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮृਤਾ ਮਯਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਮੁਪਾਗਤਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤੇਨ ਪਥਾऽਵ੍ਰਜਤ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤੁ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤੀਨ੍ । ਕਿਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਭਯਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਯੁਧਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ, ਕਿਉਂ? ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ!
ਅਵਮਨ੍ਯ ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਲਹੀਨੋ ਬਲਾਧਿਕਾਨ੍ । ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਸ੍ਤਰਸਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਨਿਕਸਾ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਭੀਤਾਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠੀ ਹੈ? ਉਹ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਮਹਾਨ ਲੋਕੋ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।
ਹਤ੍ਵੈਨਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਾਰੁਵਿਭੂषਣਾਮ੍ । ਨਾਯਂ ਕੇਸਰਿਣਾਦਤ੍ਤਾਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਜਮ੍ਬੁਕਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਾਂਗੇ। ਇਹ ਗਿੱਦੜ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਃ ਸੁਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਵृਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਪੁਂਖਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਧਨੁਰਾਕृष੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਾਰਪਰਿਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਜੋ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਥੋਪਰਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਪਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ। ਪਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇऽਥ ਚੁਕੋਪ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਦੇਵੀ ਮੁਮੋਚਾਥ ਬਾਣਾਨ੍ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਨਾਨਾਰੂਪਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਰਧਰਾ ਸ਼ਿਵਾ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤੁਮੁਲਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਹਰ ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ। ਜਗਦੰਬਾ ਨੇ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਨ੍ਨਿਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਾਜਿਦਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਪਤਿਤੌ ਤੌ ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਉਠਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭੂਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਾਮ੍ । ਨਿਧਨਂ ਮਾਤੁਲਸ੍ਯਾਪਿ ਭਾਗਿਨੇਯਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮਾਮੇ-ਭਾਣਜੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਧਨਂ ਸਂਯੁਗੇ ਤਯੋਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁರ್ಗਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ ਨਮੌ ਦੇਵ੍ਯੈ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਸ਼ਿਵਾਯੈ ਸਤਤਂ ਨਮਃ । ਦੁਰ੍ਗਾਯੈ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਤੇ ਕਾਮਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਸਦਾ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਭਗਵਤੀ ਦੁर्गਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੈ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਯੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦੇ ਨਮਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵੇ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।
ਨਾਹਂ ਗਤਿਂ ਤਵ ਧਿਯਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵੈ ਜਾਨਾਮਿ ਦੇਵਿ ਸਗੁਣਃ ਕਿਲ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯਾਃ । ਕਿਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨੀਂ ਪ੍ਰਕਟਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨਪਰਾਂ ਪਰਮਾਞ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍
ਹੇ ਮਾਂ! ਮੇਰੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਗੁਣ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ।
ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਰ੍ਵਗਤੈਵ ਬੁਦ੍ਧਿ- ਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਮਤਿਸ਼੍ਚ ਗਤਿਰਪ੍ਯਸਿ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੋਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਕਿਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਰ੍ਵਮਨੋਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰੀ ਕਿਂ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਹਿ ਸਤਤਂ ਖਲੁ ਚਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍
ਤੂੰ ਬੋਲੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਸਮਝ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਅਸਲ ਰੂਪ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਸ਼੍ਚ ਹਰਿਰਪ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਤਂ ਗਤਾਃ ਸੁਰਵਰਾਃ ਕਿਲ ਤੇ ਗੁਣਾਨਾਮ੍ । ਕ੍ਵਾਹਂ ਵਿਭੇਦਮਤਿਰਮ੍ਬ ਗੁਣੈਰ੍ਵृਤੋ ਵੈ ਵਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਤਵ ਚਰਿਤ੍ਰਮਹੋऽਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਵਿਣੂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਟੁੱਟੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਅਜਿਹੇ ਅਣਜਾਣ ਚਲਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ?
ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਤਿਃ ਕਥਮਹੋ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਾਸਙ੍ਗਿਕਾਪਿ ਵਿਹਿਤਾ ਖਲੁ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ । ਜਾਮਾਤੁਰਸ੍ਯ ਵਿਹਿਤੇਨ ਸਮਾਗਮੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾऽਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵੈ
ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ ਚਾਹੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤ ਨਾਲ ਹੋਈ ਮੁਲਾਕਾਤ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਚੰਭਤ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।