ਬਲੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਯਯਾਵਨੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਚਾਲ ਪਥਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਰਥੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਦਾਰੋ ਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨृਪਾਣਾਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਵੀਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ ਸ਼ਿਵਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਮੁਦਾ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਜਜਾਪੈਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਮਰਾਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਵੀਤਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਨਵੋਢਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਉੱਤਮ ਇਕ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਵ ਵਿਆਹੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੋਲਾਹਲਂ ਤਦਾ । ਉਤ੍ਥਿਤਾਃ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਨਿਵਾਰਿਤਸ੍ਤਦਾऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਾਘਵੇਣ ਜਿਗੀषਤਾ
ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਜੋ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨੇਦੁਃ ਸ਼ਂਖਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਸੁਬਾਹੋਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਣਾਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਅਨਕ-ਡੁੰਨੂਬੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਦ ਸੁਬਾਹੂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਤੁ ਸੁਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤਤ੍ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਬਭੂਵ ਹ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਾਨੀਕੈਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਯੁਧਾਜਿਦਗ੍ਰਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੁਝ ਦਰਸ਼ਕ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਤੇਨ ਸਹਿਤੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਨੁਜਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ
ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮ੍ਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸੁਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਬਹੁਨਾ ਵृਤਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਜਾਮਾਤਰਮਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਰੁਣੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਾਮਾਤੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਚੱਲ ਪਈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾ ਰਮ੍ਯਾ ਵਰਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਦੇਵੀ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨਾ ਮਨ੍ਦਾਰਸ੍ਰਕ੍ਸੁਸਂਯੁਤਾ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇऽਥ ਭੂਪਾਲਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਮੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਕੇਯਂ ਸਿਂਹਸਮਾਰੂਢਾ ਕੁਤੋ ਵੇਤਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਦੇਵੀਮਾਗਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਮੇ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਵੇਖੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਅਸਰ ਕਰਣ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਭਯੋऽਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਦਪਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਮਹਾਂਰਾਜ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਨਿਰਭੈ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਦਿਤੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ । ਨਨਾਦ ਚ ਤਦਾ ਸਿਂਹੋ ਗਜਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗਰਜਿਆ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾ ਮਹਾਘੋਰਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਜਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਾਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਂ ਤਰਸਾ ਭੂਪਾਲਾ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਕੁਪਿਤਾ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਃ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਗੇ?
ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਹਿ ਨਃ । ਨਿਰਾਤਙ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭੂਪਸਙ੍ਕੁਲੇ
ਦੇਵੀ ਭਗਵਤੀ ਸਾਡੇ ਪਾਸ ਆਈ ਹੈ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਇਸ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਹ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮृਤਾ ਮਯਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਮੁਪਾਗਤਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤੇਨ ਪਥਾऽਵ੍ਰਜਤ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤੁ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤੀਨ੍ । ਕਿਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਭਯਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਯੁਧਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ, ਕਿਉਂ? ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ!
ਅਵਮਨ੍ਯ ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਲਹੀਨੋ ਬਲਾਧਿਕਾਨ੍ । ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਸ੍ਤਰਸਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਨਿਕਸਾ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਭੀਤਾਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠੀ ਹੈ? ਉਹ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਮਹਾਨ ਲੋਕੋ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।
ਹਤ੍ਵੈਨਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਾਰੁਵਿਭੂषਣਾਮ੍ । ਨਾਯਂ ਕੇਸਰਿਣਾਦਤ੍ਤਾਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਜਮ੍ਬੁਕਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਾਂਗੇ। ਇਹ ਗਿੱਦੜ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ਼ ਲੈਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਃ ਸੁਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਵृਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਪੁਂਖਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਧਨੁਰਾਕृष੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਾਰਪਰਿਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਜੋ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਥੋਪਰਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਪਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ। ਪਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇऽਥ ਚੁਕੋਪ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਦੇਵੀ ਮੁਮੋਚਾਥ ਬਾਣਾਨ੍ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।