ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਮਯਂ ਪੁਨਃ । ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ: 'ਆਓ ਰਾਹ ਰੋਕੀਏ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜੀਏ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।'
ਕੇਚਨੋਚੁਃ ਕਿਮਸ੍ਮਾਕਂ ਹਨ੍ਤ ਤੇਨ ਨृਪੇਣ ਵੈ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਤੁਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਦ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਨृਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਰ੍ਗਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਚਕਾਰੋਤ੍ਤਰਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸੁਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਰਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਸੁਬਾਹੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਬਾਹੁਕृਤਦੇਵੀਸ੍ਤੁਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮੈ ਗੌਰਵਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਵਿਧਾਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ । ਵਾਸਰਾਣਿ ਚ षਡ੍ਰਾਜਾ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਵਲੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਛੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਵਿਵਾਹਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਵਾऽਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਾਜ਼ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਦੂਤੈਸ੍ਤੁ ਕਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਸਂਰੋਧਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਬਭੂਵ ਵਿਮਨਾ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਰਾਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਹ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਨੂੰ ਨਿੱਡਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਿਹਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਡਰ ਲਏ ਬਿਨਾ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।"
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਨਿਵਾਸਾਯ ਵਿਚਾਰੋ ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨृਪ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਬਾਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਰਾਜਨ।
ਨृਪੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ । ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਭਵਾਨੀ ਮੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਗਤ ਮਾਂ ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯੇਤਿ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਜਾਮਾਤੁਰ੍ਨੁਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸੋऽਪਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤੇ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਜਲਦੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਲੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਯਯਾਵਨੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਚਾਲ ਪਥਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਰਥੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਦਾਰੋ ਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨृਪਾਣਾਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਵੀਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ ਸ਼ਿਵਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਮੁਦਾ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਜਜਾਪੈਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਮਰਾਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਵੀਤਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਨਵੋਢਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਉੱਤਮ ਇਕ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਵ ਵਿਆਹੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੋਲਾਹਲਂ ਤਦਾ । ਉਤ੍ਥਿਤਾਃ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਨਿਵਾਰਿਤਸ੍ਤਦਾऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਾਘਵੇਣ ਜਿਗੀषਤਾ
ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਜੋ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨੇਦੁਃ ਸ਼ਂਖਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਸੁਬਾਹੋਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਣਾਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਅਨਕ-ਡੁੰਨੂਬੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਦ ਸੁਬਾਹੂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਤੁ ਸੁਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤਤ੍ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਬਭੂਵ ਹ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਾਨੀਕੈਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਯੁਧਾਜਿਦਗ੍ਰਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੁਝ ਦਰਸ਼ਕ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਤੇਨ ਸਹਿਤੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਨੁਜਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ
ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮ੍ਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸੁਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਬਹੁਨਾ ਵृਤਃ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਜਾਮਾਤਰਮਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਰੁਣੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਾਮਾਤੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਚੱਲ ਪਈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾ ਰਮ੍ਯਾ ਵਰਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਦੇਵੀ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨਾ ਮਨ੍ਦਾਰਸ੍ਰਕ੍ਸੁਸਂਯੁਤਾ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇऽਥ ਭੂਪਾਲਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਮੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਕੇਯਂ ਸਿਂਹਸਮਾਰੂਢਾ ਕੁਤੋ ਵੇਤਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਦੇਵੀਮਾਗਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍ । ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਮੇ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਵੇਖੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਅਸਰ ਕਰਣ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਭਯੋऽਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਦਪਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਮਹਾਂਰਾਜ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਨਿਰਭੈ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਦਿਤੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ । ਨਨਾਦ ਚ ਤਦਾ ਸਿਂਹੋ ਗਜਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗਰਜਿਆ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾ ਮਹਾਘੋਰਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਜਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਾਰ੍ਗੇ ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਂ ਤਰਸਾ ਭੂਪਾਲਾ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਕੁਪਿਤਾ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਃ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਗੇ?