ਅਦ੍ਯੈਵ ਤਂ ਨृਪਕਲਙ੍ਕਧਰਞ੍ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਬਾਲਂ ਤਥੈਵ ਕਿਲ ਤਂ ਨ ਵਿਵਾਹਯੋਗ੍ਯਮ੍ । ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾਂ ਨृਪਤੇਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਲਜ੍ਜਾਮਵਾਪ੍ਯ ਨਿਜਸਦ੍ਮ ਕਥਂ ਵ੍ਰਜੇਮ
ਅੱਜ ਹੀ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਸੀ ਦਾਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਆਹ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮਾਰ ਦਈਏ; ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਫੜ ਲਈਏ; ਤੇ ਜਦ ਇੱਜ਼ਤ ਗਵਾ ਲਈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ?
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤੂਰ੍ਯਨਿਨਦਾਨ੍ਕਿਲ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਾ- ਞ੍ਛਙ੍ਖਸ੍ਵਨਾਨਭਿਭਵਨ੍ਤਿ ਮृਦਙ੍ਗਸ਼ਬ੍ਦਾਃ । ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਨਿਗਮਸ੍ਵਨਞ੍ਚ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਨृਪਤਿਨਾऽਤ੍ਰ ਕृਤੋ ਵਿਵਾਹਃ
ਸੁਣੋ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਤਾਰ੍ਯ ਵਚਨੈਰ੍ਵਿਧਿਵਚ੍ਚਕਾਰ ਵੈਵਾਹਿਕੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਰਪੀਡਨਂ ਵੈ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਦ੍ਯ ਕਿਮਹੋ ਪ੍ਰਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੁ ਭੂਪਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮਤਿਂ ਚ ਸਮਰ੍ਥਯਨ੍ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗ ਲਿਆ ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਣ।
ਏਵਂ ਵਦਤ੍ਸੁ ਨृਪਤਿष੍ਵਥ ਕਨ੍ਯਾਕਾਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਮਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ । ਭੂਪਾਨ੍ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤੁਮਾਸ਼ੁ ਜਗਾਮ ਰਾਜਾ ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਸੁਹृਦੈਃ ਪ੍ਰਥਿਤਪ੍ਰਭਾਵੈਃ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਇਉਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਾਃ ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਂ ਤਦਾ । ਨੋਚੁਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪਿ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮੌਨਮਾਧਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ । ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਗृਹੇ ਮਮ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਉਣ।'
ਕਨ੍ਯਯਾऽਸੌ ਵृਤੋ ਭੂਪਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਹਿ ਦਯਾਲਵਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ—ਸਹੀ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰੋ।
ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨृਪਾਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਭੁਕ੍ਤਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਨृਪਤੇ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਅਸੀਂ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।'
ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਸ਼ੇषਾਣਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ । ਨृਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਵੈ
ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਕਰ ਲੋ; ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਗृਹਮ੍ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾਃ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਬਾਹੂ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਕੀ ਕਰਨਗੇ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਮਯਂ ਪੁਨਃ । ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ: 'ਆਓ ਰਾਹ ਰੋਕੀਏ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜੀਏ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।'
ਕੇਚਨੋਚੁਃ ਕਿਮਸ੍ਮਾਕਂ ਹਨ੍ਤ ਤੇਨ ਨृਪੇਣ ਵੈ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਤੁਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਦ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਨृਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਰ੍ਗਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਚਕਾਰੋਤ੍ਤਰਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸੁਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਰਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਸੁਬਾਹੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਬਾਹੁਕृਤਦੇਵੀਸ੍ਤੁਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮੈ ਗੌਰਵਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਵਿਧਾਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ । ਵਾਸਰਾਣਿ ਚ षਡ੍ਰਾਜਾ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਵਲੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਛੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਵਿਵਾਹਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਵਾऽਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਾਜ਼ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਦੂਤੈਸ੍ਤੁ ਕਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਸਂਰੋਧਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਬਭੂਵ ਵਿਮਨਾ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਰਾਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਹ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਨੂੰ ਨਿੱਡਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਿਹਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਡਰ ਲਏ ਬਿਨਾ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।"
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਨਿਵਾਸਾਯ ਵਿਚਾਰੋ ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨृਪ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਬਾਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਰਾਜਨ।
ਨृਪੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ । ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਭਵਾਨੀ ਮੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਗਤ ਮਾਂ ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯੇਤਿ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਜਾਮਾਤੁਰ੍ਨੁਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸੋऽਪਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤੇ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਜਲਦੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਲੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਯਯਾਵਨੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਚਾਲ ਪਥਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਰਥੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਦਾਰੋ ਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨृਪਾਣਾਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਵੀਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ ਸ਼ਿਵਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਮੁਦਾ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਜਜਾਪੈਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਮਰਾਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਵੀਤਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਨਵੋਢਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਉੱਤਮ ਇਕ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਵ ਵਿਆਹੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੋਲਾਹਲਂ ਤਦਾ । ਉਤ੍ਥਿਤਾਃ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਨਿਵਾਰਿਤਸ੍ਤਦਾऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਾਘਵੇਣ ਜਿਗੀषਤਾ
ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਜੋ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨੇਦੁਃ ਸ਼ਂਖਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਸੁਬਾਹੋਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਣਾਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਅਨਕ-ਡੁੰਨੂਬੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਦ ਸੁਬਾਹੂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਤੁ ਸੁਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਯਾ । ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤਤ੍ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਬਭੂਵ ਹ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹਾਨੀਕੈਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਯੁਧਾਜਿਦਗ੍ਰਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੁਝ ਦਰਸ਼ਕ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਤੇਨ ਸਹਿਤੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਨੁਜਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ
ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।