ਸਮਾਨਵਿਤ੍ਤੇऽਥ ਕੁਲੇ ਬਲੇ ਚ ਦਦਾਤਿ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਚ ਭੂਯਃ । ਨ ਕੋऽਪਿ ਮੇ ਭੂਪਸੁਤੇऽਰ੍ਥਹੀਨੇ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਂ ਰੂਪਵਤੀਞ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਦੌਲਤ, ਖਾਂਦਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ। ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਵੈਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਸਂਵਿਧਾਯ ਨृਪੈਰ੍ਵਰਿष੍ਠੈਰ੍ਬਲਸਂਯੁਤੈਸ਼੍ਚ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯਾਥ ਸੁਤਾऽਰ੍ਪਿਤਾ ਮੇ ਕਿਂ ਵਰ੍ਣਯੇ ਧੈਰ੍ਯਮਿਦਂ ਤ੍ਵਦੀਯਮ੍
ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ?
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਭੂਯਃ । ਗृਹਾਣ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮ ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਭਵਾਮਿ ਸੇਨਾਪਤਿਰਦ੍ਯ ਚਾਹਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜ ਲੈ ਲਓ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।"
ਨੋਚੇਤ੍ਤਦਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚਾਤ੍ਰ ਸੁਤਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯਫਲਾਨਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ । ਵਿਹਾਯ ਵਾਰਾਣਸਿਕਾਨਿਵਾਸਂ ਵਨੇ ਪੁਰੇ ਵਾਸਮਤੋ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ
ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਓ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਨृਪਾਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਮ੍ । ਤਤਃ ਪਰਂ ਦ੍ਵਾਵਪਰਾਵੁਪਾਯੌ ਨੋਚੇਤ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ
ਕਈ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਦੋ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਅਜ਼ਮਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਚੱਲੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜਯਾਜਯੋ ਦੈਵਵਸ਼ੋ ਤਥਾਪਿ ਧਰ੍ਮੇ ਜਯੋ ਨੈਵ ਕृਤੇऽਪ੍ਯਧਰ੍ਮੇ । ਤੇषਾਂ ਕਿਲਾਧਰ੍ਮਵਤਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਕਥਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨੁਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਵੈ
ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਮਰ੍ਥਵਚ੍ਚ ਜਗਾਦ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਤਕਾਰਕਂ ਤਮ੍ । ਮਨੋਰਮਾ ਮਾਨਮਵਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਮੋਦਯੁਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਨੋਰਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਞ੍ਛਿਵਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁष੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸੁਤੈਃ ਸਮੇਤਃ । ਸੁਤੋऽਪਿ ਮੇ ਨੂਨਮਵਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਾਕੇਤਪੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਚਰਿष੍ਯਤੀਹ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਾਕੇਤ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਜਸਦ੍ਮ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਭਵਾਨੀ ਤਵ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਨ ਕਾऽਪਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਮ ਭੂਪ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਾਮ੍ਬਿਕਾਂ ਵੈ
ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭੇਜੋ; ਭਵਾਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦੋषਾ ਗਤਾ ਵਿਵਿਧਵਾਕ੍ਯਪਦੈ ਰਸਾਲੈ- ਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਭਾषਣਪਦੈਰਮृਤੋਪਮੈਸ਼੍ਚ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨृਪਾਃ ਸਮਧਿਗਮ੍ਯ ਕृਤਂ ਵਿਵਾਹਂ ਰੋषਾਨ੍ਵਿਤਾ ਨਗਰਬਾਹ੍ਯਗਤਾਸ੍ਤਥੋਚੁਃ
ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਜਦ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਇਉਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਤਂ ਨृਪਕਲਙ੍ਕਧਰਞ੍ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਬਾਲਂ ਤਥੈਵ ਕਿਲ ਤਂ ਨ ਵਿਵਾਹਯੋਗ੍ਯਮ੍ । ਗृਹ੍ਣੀਮ ਤਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾਂ ਨृਪਤੇਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਲਜ੍ਜਾਮਵਾਪ੍ਯ ਨਿਜਸਦ੍ਮ ਕਥਂ ਵ੍ਰਜੇਮ
ਅੱਜ ਹੀ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਸੀ ਦਾਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਆਹ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮਾਰ ਦਈਏ; ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਫੜ ਲਈਏ; ਤੇ ਜਦ ਇੱਜ਼ਤ ਗਵਾ ਲਈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ?
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤੂਰ੍ਯਨਿਨਦਾਨ੍ਕਿਲ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਾ- ਞ੍ਛਙ੍ਖਸ੍ਵਨਾਨਭਿਭਵਨ੍ਤਿ ਮृਦਙ੍ਗਸ਼ਬ੍ਦਾਃ । ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਨਿਗਮਸ੍ਵਨਞ੍ਚ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਨृਪਤਿਨਾऽਤ੍ਰ ਕृਤੋ ਵਿਵਾਹਃ
ਸੁਣੋ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਤਾਰ੍ਯ ਵਚਨੈਰ੍ਵਿਧਿਵਚ੍ਚਕਾਰ ਵੈਵਾਹਿਕੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਰਪੀਡਨਂ ਵੈ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਦ੍ਯ ਕਿਮਹੋ ਪ੍ਰਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੁ ਭੂਪਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮਤਿਂ ਚ ਸਮਰ੍ਥਯਨ੍ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗ ਲਿਆ ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਵੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਣ।
ਏਵਂ ਵਦਤ੍ਸੁ ਨृਪਤਿष੍ਵਥ ਕਨ੍ਯਾਕਾਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਮਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ । ਭੂਪਾਨ੍ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤੁਮਾਸ਼ੁ ਜਗਾਮ ਰਾਜਾ ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਸੁਹृਦੈਃ ਪ੍ਰਥਿਤਪ੍ਰਭਾਵੈਃ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਇਉਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਾਃ ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਂ ਤਦਾ । ਨੋਚੁਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪਿ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮੌਨਮਾਧਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ । ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਗृਹੇ ਮਮ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਉਣ।'
ਕਨ੍ਯਯਾऽਸੌ ਵृਤੋ ਭੂਪਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਹਿ ਦਯਾਲਵਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ—ਸਹੀ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰੋ।
ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨृਪਾਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਭੁਕ੍ਤਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਨृਪਤੇ ਵ੍ਰਜ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਅਸੀਂ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।'
ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਸ਼ੇषਾਣਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ । ਨृਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਵੈ
ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਕਰ ਲੋ; ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਗृਹਮ੍ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾਃ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਬਾਹੂ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਕੀ ਕਰਨਗੇ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਮਯਂ ਪੁਨਃ । ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ: 'ਆਓ ਰਾਹ ਰੋਕੀਏ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜੀਏ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।'
ਕੇਚਨੋਚੁਃ ਕਿਮਸ੍ਮਾਕਂ ਹਨ੍ਤ ਤੇਨ ਨृਪੇਣ ਵੈ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਤੁਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਦ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਨृਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਰ੍ਗਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਚਕਾਰੋਤ੍ਤਰਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸੁਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਰਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਸੁਬਾਹੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਸੁਬਾਹੁਕृਤਦੇਵੀਸ੍ਤੁਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮੈ ਗੌਰਵਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਵਿਧਾਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ । ਵਾਸਰਾਣਿ ਚ षਡ੍ਰਾਜਾ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਵਲੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਛੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਵਿਵਾਹਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਵਾऽਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਾਜ਼ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਦੂਤੈਸ੍ਤੁ ਕਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਸਂਰੋਧਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਬਭੂਵ ਵਿਮਨਾ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਰਾਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਅੰਤ ਸੀ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਹ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਨੂੰ ਨਿੱਡਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਿਹਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਡਰ ਲਏ ਬਿਨਾ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।"
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਨਿਵਾਸਾਯ ਵਿਚਾਰੋ ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨृਪ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਬਾਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਰਾਜਨ।
ਨृਪੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ । ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਭਵਾਨੀ ਮੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਗਤ ਮਾਂ ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯੇਤਿ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਜਾਮਾਤੁਰ੍ਨੁਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸੋऽਪਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤੇ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਜਲਦੀ ਚਲ ਪਿਆ।