ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਸ੍ਤੇऽਵਿਤਥਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਨਿਕੇਤਨਾਨਿ । ਵਿਧਾਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨਗਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਮਧ੍ਯਦਿਨੋਦਿਤਾਸ਼੍ਚ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੱਚ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰੁਟੀਨ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪ੍ਯਾਰ੍ਯਜਨੈਃ ਸਮੇਤ- ਸ਼੍ਚਕਾਰ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ । ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸਮਾਹੂਯ ਗृਹੇ ਸੁਗੁਪ੍ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤੈਰ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠੈਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਵਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਭੂषਾਕਰਣਂ ਤਥੈਵ । ਆਨਾਯ੍ਯ ਵੇਦੀਰਚਿਤੇ ਗृਹੇ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਹਣਾਂ ਭੂਮਿਪਤਿਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਦੂਲੇ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਉਸ ਘਰ ਲਿਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਵੇਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸਵਿष੍ਟਰਂ ਚਾਚਮਨੀਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਗਾਮਥ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦ੍ਵੇ । ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਐਚ੍ਛਤ੍ਸੁਤਾਦਾਨਮਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚਮਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਕੱਪੜੇ, ਇਕ ਗਾਂ ਤੇ ਦੋ ਕੁੰਡਲ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ।
ਸੋऽਪ੍ਯਗ੍ਰਹੀਤ੍ਸਰ੍ਵਮਦੀਨਚੇਤਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਮ ਚਿਨ੍ਤਾऽਥ ਮਨੋਰਮਾਯਾਃ । ਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਨਿਧਿਕਨ੍ਯਕਾਸਮਾਂ ਮੇਨੇ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਞ੍ਚ
ਉਸਨੇ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਰਗੀ ਧੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸੁਪੂਜਿਤਂ ਭੂषਣਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਨੈ- ਰ੍ਵਰੋਤ੍ਤਮਂ ਤਂ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍ । ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕੌਤੁਕਮਣ੍ਡਪਾਨ੍ਤ- ਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ ਵੀਤਭਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ
ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਦੂਲੇ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ।
ਸਮਾਪ੍ਤਭੂषਾਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਧਿਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਸੁਯਾਨੇ । ਆਰੋਪ੍ਯ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵਰਸਨ੍ਨਿਧਾਨਣ੍ ਚਤੁष੍ਕਯੁਕ੍ਤੇ ਕਿਲ ਮਣ੍ਡਪੇ ਵੈ
ਰਸਮਾਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਰਥੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦੂਲੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਈਆਂ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਧਾਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਸ ਹੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਚ੍ਚ ਤਦਨ੍ਤਰਾਲੇ । ਆਹ੍ਵਾਯਯਤ੍ਤੌ ਕृਤਕੌਤੁਕੌ ਤੁ ਵਧੂਵਰੌ ਪ੍ਰੇਮਯੁਤੌ ਨਿਕਾਮਮ੍
ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਵਧੂ ਤੇ ਦੂਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਲਾਜਾਵਿਸਰ੍ਗਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਧਾਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਞ੍ਚ । ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਥੋਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਾਨਂ ਕੁਲਗੋਤ੍ਰਜਾਤਮ੍
ਲਾਜਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਚਾਸ਼੍ਚਯੁਜਾਂ ਰਥਾਨਾਂ ਸੁਭੂषਿਤਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਰੌਘਸਂਯੁਤਮ੍ । ਦਦੌ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਸੁਪੂਜਿਤਂ ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਵਿਵਾਹੇ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੋ ਸੌ ਸੋਹਣੇ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨ੍ਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਗਜਾਨ੍ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਸਮਾਨਦੇਹਾਨ੍ । ਸ਼ਤਂ ਸਪਾਦਂ ਨृਪਸੂਨਵੇऽਸੌ ਦਦਾਵਥ ਪ੍ਰੇਮਯੁਤੋ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੌ ਪਚੀਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ।
ਦਾਸੀਸ਼ਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਂ ਚ ਕਰੇਣੁਕਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਸੁਚਾਰੁ । ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਰਾਯ ਰਾਜਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਮੁਦਿਤੋऽਨੁਵੇਲਮ੍
ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਸੁੰਦਰ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ, ਸਬ ਕੁਝ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਦਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਦਾਸਸਹਸ੍ਰਮੇਕਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੈਃ ਸਮ੍ਭृਤਭੂषਿਤਞ੍ਚ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਯਥੋਚਿਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾਵਿਕਾਨਿ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਸਨ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਢੁਕਵੇਂ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਅਨੋਖੇ, ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਿਆ ਪਹਿਨਾਵੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦੌ ਪੁਨਰ੍ਵਾਸਗृਹਾਣਿ ਤਸ੍ਮੈ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਨਿ । ਸਿਨ੍ਧੂਦ੍ਭਵਾਨਾਂ ਤੁਰਗੋਤ੍ਤਮਾਨਾ- ਮਦਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸੁਰਮ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ, ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸਿੰਧ ਤੋਂ ਆਏ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਸਨ।
ਕ੍ਰਮੇਲਕਾਨਾਞ੍ਚ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਸ਼ਦ੍ਭਾਰਭृਤਾਂ ਸੁਚਾਰੁ । ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਵੈ ਸ਼ਕਟੋਤ੍ਤਮਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਧਾਨ੍ਯਰਸੈਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੋਹਣੇ ਉਠ ਲੋਡ ਲੈਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੋ ਸੌ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਜੋ ਅਨਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਨੋਰਮਾਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਾਦ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਹਿਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪੁਰਃ । ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਰਾਜਸੁਤੇ ਵਰਿष੍ਠੇ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਮਨੋਗਤਂ ਤੇ
ਮਨੋਹਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਤਂ ਚਾਰੁਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਜਗਾਦ ਸਾਪਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੂਪ ਕੁਲਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਃ । ਸਮ੍ਮਾਨਿਤਾऽਹਂ ਮਮ ਸੂਨਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਯਤੋ ਰਤ੍ਨਵਰਾ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਵਧੇ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ, ਜੋ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਨ ਬਨ੍ਦਿਪੁਤ੍ਰੀ ਨृਪ ਮਾਗਧੀ ਵਾ ਸ੍ਤੌਮੀਹ ਕਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸੁਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕृਤਃ ਸੁਤੋऽਦ੍ਯ ਮੇ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਨਾ ਭੂਪਤਿਨੋਤ੍ਤਮੇਨ
ਮਹਾਰਾਜ, ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਗਾਇਕ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਮਗਧ ਦੀ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧਕੇ। ਅੱਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸੂਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹੋऽਤਿਚਿਤ੍ਰਂ ਨृਪਤੇਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤਵ ਕਿਂ ਵਦਾਮਿ । ਯਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਾਯ ਸੁਤਾਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਜ੍ਯਸੁਤਾ ਵਰਿष੍ਠਾ
ਹੈ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਤੇ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜੋਂ ਹੱਥੋਂ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਵਨਾਧਿਵਾਸਾਯ ਕਿਲਾਧਨਾਯ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਹੀਨਾਯ ਵਿਸੈਨ੍ਯਕਾਯ । ਸਰ੍ਵਾਨਿਮਾਨ੍ਭੂਮਿਪਤੀਨ੍ਵਿਹਾਯ ਫਲਾਸ਼ਨਾਯਾਰ੍ਥਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਯ
ਜੋ ਬੰਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਮਾਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਪਿਉ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜਿਆ, ਸੈਨਾ ਤੋਂ ਵੀ ਸੱਖਣਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਊਂਦਾ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—
ਸਮਾਨਵਿਤ੍ਤੇऽਥ ਕੁਲੇ ਬਲੇ ਚ ਦਦਾਤਿ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਚ ਭੂਯਃ । ਨ ਕੋऽਪਿ ਮੇ ਭੂਪਸੁਤੇऽਰ੍ਥਹੀਨੇ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਂ ਰੂਪਵਤੀਞ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਦੌਲਤ, ਖਾਂਦਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ। ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਵੈਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਸਂਵਿਧਾਯ ਨृਪੈਰ੍ਵਰਿष੍ਠੈਰ੍ਬਲਸਂਯੁਤੈਸ਼੍ਚ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯਾਥ ਸੁਤਾऽਰ੍ਪਿਤਾ ਮੇ ਕਿਂ ਵਰ੍ਣਯੇ ਧੈਰ੍ਯਮਿਦਂ ਤ੍ਵਦੀਯਮ੍
ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ?
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਭੂਯਃ । ਗृਹਾਣ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਮ ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਭਵਾਮਿ ਸੇਨਾਪਤਿਰਦ੍ਯ ਚਾਹਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜ ਲੈ ਲਓ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।"
ਨੋਚੇਤ੍ਤਦਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚਾਤ੍ਰ ਸੁਤਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯਫਲਾਨਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ । ਵਿਹਾਯ ਵਾਰਾਣਸਿਕਾਨਿਵਾਸਂ ਵਨੇ ਪੁਰੇ ਵਾਸਮਤੋ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ
ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਓ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਨृਪਾਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨਮ੍ । ਤਤਃ ਪਰਂ ਦ੍ਵਾਵਪਰਾਵੁਪਾਯੌ ਨੋਚੇਤ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ
ਕਈ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਦੋ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਅਜ਼ਮਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਚੱਲੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜਯਾਜਯੋ ਦੈਵਵਸ਼ੋ ਤਥਾਪਿ ਧਰ੍ਮੇ ਜਯੋ ਨੈਵ ਕृਤੇऽਪ੍ਯਧਰ੍ਮੇ । ਤੇषਾਂ ਕਿਲਾਧਰ੍ਮਵਤਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਕਥਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨੁਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਵੈ
ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਮਰ੍ਥਵਚ੍ਚ ਜਗਾਦ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਤਕਾਰਕਂ ਤਮ੍ । ਮਨੋਰਮਾ ਮਾਨਮਵਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਮੋਦਯੁਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਨੋਰਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਞ੍ਛਿਵਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁष੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸੁਤੈਃ ਸਮੇਤਃ । ਸੁਤੋऽਪਿ ਮੇ ਨੂਨਮਵਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਾਕੇਤਪੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਚਰਿष੍ਯਤੀਹ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਾਕੇਤ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਜਸਦ੍ਮ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਭਵਾਨੀ ਤਵ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਨ ਕਾऽਪਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਮ ਭੂਪ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਾਮ੍ਬਿਕਾਂ ਵੈ
ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭੇਜੋ; ਭਵਾਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦੋषਾ ਗਤਾ ਵਿਵਿਧਵਾਕ੍ਯਪਦੈ ਰਸਾਲੈ- ਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਭਾषਣਪਦੈਰਮृਤੋਪਮੈਸ਼੍ਚ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨृਪਾਃ ਸਮਧਿਗਮ੍ਯ ਕृਤਂ ਵਿਵਾਹਂ ਰੋषਾਨ੍ਵਿਤਾ ਨਗਰਬਾਹ੍ਯਗਤਾਸ੍ਤਥੋਚੁਃ
ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਜਦ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਇਉਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ।