ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮੇ ਵੇਦੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਨृਪ । ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰਵਾਓ; ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਰਬਰਹਾ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿਓ।
ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਸੁਤਃ ਕਿਲ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੇ ਨृਪਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਕਦੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਨਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਸੁਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਤਾ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੇਗਾ।
ਦੈਵਾਨ੍ਮृਧੇ ਮृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਪ੍ਯੁਤ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇਸ੍ਤੁ ਗृਹੇ ਤਿष੍ਠ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸਹਸੈਨ੍ਯਕਃ
ਜੇ ਰਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਰਹਿ, ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦੇ।
ਏਕੈਵਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਿਰਂਸਯਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾऽਸੌ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ਼ਸ਼ਿਕਲਯੋਰ੍ਵਿਵਾਹਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਵਾਕ੍ਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਤ੍ਮਾ ਨृਪਾਂਸ਼੍ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਰ੍ਜਗਾਦ । ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਕਾਮਂ ਸ਼ਿਵਿਰਾਣਿ ਭੂਪਾਃ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਵਿਵਾਹਂ ਕਿਲ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯੇ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਪੁੱਤਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਵਣੀਆਂ ਵਲ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੱਲ੍ਹ ਨੂਂ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਵਾਂਗਾ।'
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪੇਯਾਨਿ ਮਯਾऽਰ੍ਪਿਤਾਨਿ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਿ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ । ਸ਼੍ਵੋ ਭਾਵਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਲ ਮਣ੍ਡਪੇऽਤ੍ਰ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਰਿਹ ਸਂਵਿਧੇਯਮ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਸਤੀ ਮੈਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਕੱਲ੍ਹ ਇੱਥੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰੀਏ।
ਨਾਯਾਤਿ ਪੁਤ੍ਰੀ ਕਿਲ ਮਣ੍ਡਪੇऽਦ੍ਯ ਕਰੋਮਿ ਕਿਂ ਭੂਪਤਯੋऽਤ੍ਰ ਕਾਮਮ੍ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਨਯਿष੍ਯੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵਿਰਾਣਿ ਭੂਪਾਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਧੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਸੋ ਕਰੋ। ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਧੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਵਣੀਆਂ ਵਲ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਨਿਜਾਸ਼੍ਰਿਤੇ ਕृਪਾ ਵਿਧੇਯਾ ਸਤਤਂ ਹ੍ਯਪਤ੍ਯੇ । ਵਿਧਾਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਤਾਰਿਹਾਨਯਿष੍ਯੇ ਸੁਤਾਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਨृਪਾ ਯਥੇष੍ਟਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹੋਇਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਚ੍ਛਾਪਣਂ ਵਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਤਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਥ ਸਂਵਿਵਾਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯਾਤ੍ਰ ਨृਪੈਃ ਸਮੇਤੈਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਸਰ੍ਵਮਤੇਨ ਕਾਰ੍ਯਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸੋਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਵਾਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਸ੍ਤੇऽਵਿਤਥਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਨਿਕੇਤਨਾਨਿ । ਵਿਧਾਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨਗਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਮਧ੍ਯਦਿਨੋਦਿਤਾਸ਼੍ਚ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੱਚ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰੁਟੀਨ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ।
ਸੁਬਾਹੁਰਪ੍ਯਾਰ੍ਯਜਨੈਃ ਸਮੇਤ- ਸ਼੍ਚਕਾਰ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ । ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸਮਾਹੂਯ ਗृਹੇ ਸੁਗੁਪ੍ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤੈਰ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠੈਃ
ਸੁਬਾਹੂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਵਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਭੂषਾਕਰਣਂ ਤਥੈਵ । ਆਨਾਯ੍ਯ ਵੇਦੀਰਚਿਤੇ ਗृਹੇ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਹਣਾਂ ਭੂਮਿਪਤਿਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਦੂਲੇ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਉਸ ਘਰ ਲਿਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਵੇਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸਵਿष੍ਟਰਂ ਚਾਚਮਨੀਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਗਾਮਥ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦ੍ਵੇ । ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਐਚ੍ਛਤ੍ਸੁਤਾਦਾਨਮਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚਮਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਕੱਪੜੇ, ਇਕ ਗਾਂ ਤੇ ਦੋ ਕੁੰਡਲ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ।
ਸੋऽਪ੍ਯਗ੍ਰਹੀਤ੍ਸਰ੍ਵਮਦੀਨਚੇਤਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਮ ਚਿਨ੍ਤਾऽਥ ਮਨੋਰਮਾਯਾਃ । ਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਨਿਧਿਕਨ੍ਯਕਾਸਮਾਂ ਮੇਨੇ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਞ੍ਚ
ਉਸਨੇ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਰਗੀ ਧੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸੁਪੂਜਿਤਂ ਭੂषਣਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਨੈ- ਰ੍ਵਰੋਤ੍ਤਮਂ ਤਂ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍ । ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕੌਤੁਕਮਣ੍ਡਪਾਨ੍ਤ- ਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ ਵੀਤਭਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ
ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਦੂਲੇ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ।
ਸਮਾਪ੍ਤਭੂषਾਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਧਿਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਸੁਯਾਨੇ । ਆਰੋਪ੍ਯ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵਰਸਨ੍ਨਿਧਾਨਣ੍ ਚਤੁष੍ਕਯੁਕ੍ਤੇ ਕਿਲ ਮਣ੍ਡਪੇ ਵੈ
ਰਸਮਾਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਰਥੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਦੂਲੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਈਆਂ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਧਾਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਸ ਹੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਚ੍ਚ ਤਦਨ੍ਤਰਾਲੇ । ਆਹ੍ਵਾਯਯਤ੍ਤੌ ਕृਤਕੌਤੁਕੌ ਤੁ ਵਧੂਵਰੌ ਪ੍ਰੇਮਯੁਤੌ ਨਿਕਾਮਮ੍
ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਵਧੂ ਤੇ ਦੂਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਲਾਜਾਵਿਸਰ੍ਗਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਧਾਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਞ੍ਚ । ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਥੋਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਾਨਂ ਕੁਲਗੋਤ੍ਰਜਾਤਮ੍
ਲਾਜਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਚਾਸ਼੍ਚਯੁਜਾਂ ਰਥਾਨਾਂ ਸੁਭੂषਿਤਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਰੌਘਸਂਯੁਤਮ੍ । ਦਦੌ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਸੁਪੂਜਿਤਂ ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਵਿਵਾਹੇ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੋ ਸੌ ਸੋਹਣੇ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨ੍ਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਗਜਾਨ੍ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਸਮਾਨਦੇਹਾਨ੍ । ਸ਼ਤਂ ਸਪਾਦਂ ਨृਪਸੂਨਵੇऽਸੌ ਦਦਾਵਥ ਪ੍ਰੇਮਯੁਤੋ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੌ ਪਚੀਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ।
ਦਾਸੀਸ਼ਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਂ ਚ ਕਰੇਣੁਕਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਸੁਚਾਰੁ । ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਰਾਯ ਰਾਜਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਮੁਦਿਤੋऽਨੁਵੇਲਮ੍
ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਸੁੰਦਰ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ, ਸਬ ਕੁਝ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਦਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਦਾਸਸਹਸ੍ਰਮੇਕਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੈਃ ਸਮ੍ਭृਤਭੂषਿਤਞ੍ਚ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਯਥੋਚਿਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾਵਿਕਾਨਿ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਸਨ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਢੁਕਵੇਂ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਅਨੋਖੇ, ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਿਆ ਪਹਿਨਾਵੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦੌ ਪੁਨਰ੍ਵਾਸਗृਹਾਣਿ ਤਸ੍ਮੈ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਨਿ । ਸਿਨ੍ਧੂਦ੍ਭਵਾਨਾਂ ਤੁਰਗੋਤ੍ਤਮਾਨਾ- ਮਦਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸੁਰਮ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ, ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸਿੰਧ ਤੋਂ ਆਏ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਸਨ।
ਕ੍ਰਮੇਲਕਾਨਾਞ੍ਚ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਸ਼ਦ੍ਭਾਰਭृਤਾਂ ਸੁਚਾਰੁ । ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਂ ਵੈ ਸ਼ਕਟੋਤ੍ਤਮਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਧਾਨ੍ਯਰਸੈਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੋਹਣੇ ਉਠ ਲੋਡ ਲੈਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੋ ਸੌ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਜੋ ਅਨਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਨੋਰਮਾਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਾਦ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਹਿਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪੁਰਃ । ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਰਾਜਸੁਤੇ ਵਰਿष੍ਠੇ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਮਨੋਗਤਂ ਤੇ
ਮਨੋਹਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਤਂ ਚਾਰੁਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਜਗਾਦ ਸਾਪਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੂਪ ਕੁਲਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਃ । ਸਮ੍ਮਾਨਿਤਾऽਹਂ ਮਮ ਸੂਨਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਯਤੋ ਰਤ੍ਨਵਰਾ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਵਧੇ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ, ਜੋ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਨ ਬਨ੍ਦਿਪੁਤ੍ਰੀ ਨृਪ ਮਾਗਧੀ ਵਾ ਸ੍ਤੌਮੀਹ ਕਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸੁਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕृਤਃ ਸੁਤੋऽਦ੍ਯ ਮੇ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਨਾ ਭੂਪਤਿਨੋਤ੍ਤਮੇਨ
ਮਹਾਰਾਜ, ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਗਾਇਕ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਮਗਧ ਦੀ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧਕੇ। ਅੱਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸੂਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹੋऽਤਿਚਿਤ੍ਰਂ ਨृਪਤੇਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤਵ ਕਿਂ ਵਦਾਮਿ । ਯਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਾਯ ਸੁਤਾਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਜ੍ਯਸੁਤਾ ਵਰਿष੍ਠਾ
ਹੈ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਤੇ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜੋਂ ਹੱਥੋਂ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਵਨਾਧਿਵਾਸਾਯ ਕਿਲਾਧਨਾਯ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਹੀਨਾਯ ਵਿਸੈਨ੍ਯਕਾਯ । ਸਰ੍ਵਾਨਿਮਾਨ੍ਭੂਮਿਪਤੀਨ੍ਵਿਹਾਯ ਫਲਾਸ਼ਨਾਯਾਰ੍ਥਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਯ
ਜੋ ਬੰਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਮਾਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਪਿਉ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜਿਆ, ਸੈਨਾ ਤੋਂ ਵੀ ਸੱਖਣਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਊਂਦਾ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—