ਨੈਕਭਾਵਾ ਯਥਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਵृਥਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਮੁਕਮ੍ । ਤਥਾऽਹਂ ਮਣ੍ਡਪੇ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਵੇ ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਕृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਵਿਅਰਥ ਕਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਾਂਗ ਕਰਾਂਗੀ।
ਵृਦ੍ਧੈਰੇਤੈਃ ਕृਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ ਕਾਮਂ ਚਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਾ
ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਇਸ ਰਿਵਾਜ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ; ਮੈਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪੱਕੀ ਰਹਾਂਗੀ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਬਹੁ । ਵृਣੋਤਿ ਚੈਕਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵੈ ਵृਣੋਮਿ ਕਥਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਜਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਚੋਣਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਚੁਣਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਅੱਜ ਐਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪਿਤਃ । ਤਮृਤੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮੌਲ ਨਾਲ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਨਾ ਦੇਹਿ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਨृਪਤੇ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਸ਼ੁਭਂ ਮਮ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਕਨ੍ਯਯਾ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸਹ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਕਥਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਂ ਤਯਾ ਤਦਾ । ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕਹੀ ਸੀ, ਸੁਬਾਹੁ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਸਙ੍ਗਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਸਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਉਪਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਚਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਯਦਿ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਤਾ ਨਾਯਾਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਕੋਪਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾ ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮੇ ਸੈਨ੍ਯਬਲਂ ਤਾਦृਙ੍ਨ ਦੁਰ੍ਗਬਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯੇਨਾਹਂ ਨृਪਤੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇष੍ਟੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਂ ਫੌਜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕਿਲਾ ਜਾਂ ਬਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਥੈਕਾਕੀ ਹ੍ਯਸਹਾਯੋऽਧਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਇਕੱਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਧਨ ਹੈ, ਉਮਰ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਨृਪਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਨੁਵਾਚਾਥ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤੋ ਨृਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਾਃ ਕਾਮਂ ਨੈਤਿ ਮੇ ਮਣ੍ਡਪੇ ਸੁਤਾ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣਾऽਪਿ ਸਾ ਮਾਤ੍ਰਾऽਪਿ ਮਯਾऽਪਿ ਚ
ਰਾਜੋ! ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਮੇਰੀ ਧੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਘ੍ਨਾ ਪਤਾਮਿ ਪਾਦੇषੁ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਪੂਜਾਦਿਕਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਸਦਨਾਨਿ ਵਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਤਕਾਰ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਦਦਾਮਿ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗਜਾਨ੍ ਰਥਾਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਭਵਨਾਨ੍ਯੁਤ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜਹਾਜ਼, ਕੱਪੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਅੱਜ ਹੀ ਲੈ ਲਵੋ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਨ ਵਸ਼ੇ ਮੇ ਸੁਤਾ ਬਾਲਾ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਖੇਦਿਤਾ । ਤਦਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਤੇਨ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਮਰ ਵੀ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਰੁਣਾਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਾ ਮਹੌਜਸਃ । ਕਿਂ ਮੇ ਤਯਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਮਨ੍ਦਯਾ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਇਆਲੂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਐਸੀ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬਦਚਲਣ ਧੀ ਨਾਲ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਵਃ ਕਾਮਂ ਦਾਸੋऽਹਮਿਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਸੁਤਾ ਸੁਤੇਵ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰੇ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਬਾਹੁਵਚਨਂ ਨੋਚੁਃ ਕੇਚਨ ਭੂਮਿਪਾਃ । ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਾ। ਪਰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਨ੍ਮੂਰ੍ਖੋऽਸਿ ਕਿਂ ਬ੍ਰੂषੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯ ਸੁਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਕਥਂ ਮੋਹਾਦ੍ਰਚਿਤਃ ਸਂਸ਼ਯੇ ਸਤਿ
ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਐਸਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਕੇ। ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਹਾਲਤ ਅਣਸ਼ਚਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?
ਮਿਲਿਤਾ ਭੂਭੁਜਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਾਹੂਤਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਕਥਮਦ੍ਯ ਨृਪਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਸੱਦੇ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜੇ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਣ?
ਅਵਮਾਨ੍ਯ ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਵੈ । ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਪੁਤ੍ਰੀਞ੍ਚ ਕਿਮਨਾਰ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਣਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਪੁਰੁषੇਣਾਦੌ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਆਰਬ੍ਧਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਤ੍ਤੁ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਜਾਨਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਸਮਝੇ ਹੀ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਏਤਾਨ੍ਵਿਹਾਯ ਨृਪਤੀਨ੍ਬਲਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਵਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਥਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਮਿ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਤਥਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯ ਤੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੋऽਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਯਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਕਿਯਾਨਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਨਿਰ੍ਬਲਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਅੱਜ ਗਰੀਬ, ਬੇਬਲ ਤੇ ਨਿਰੀ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਕृਤੇ ਮਯਾ । ਨਾਦ੍ਯਾਹਂ ਮੋਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਜੀਵਿਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮੁਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸੁਭ੍ਰੁਵਂ ਕਿਲ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੋਤੇ ਲਈ ਦੇ ਦੋ।
ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੀ ਭਵ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰੀਮੇਤਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਉਚ੍ਚਾਸ਼੍ਰਯਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਇਸ ਮਨੋਹਰ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਏਕਾਕਿਨੇऽਪ੍ਯਰਾਜ੍ਯਾਯ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਧੀ ਦੇ ਦੇ; ਰਾਜ ਬਿਨਾ, ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
( ਕੁਲਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਬਲਂ ਰੂਪਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸੁਖਮृਚ੍ਛਤਿ) ॥ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨੀਤਿਞ੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍ । ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਮਤਿਮਨ੍ਯਥਾ
(ਪਰਿਵਾਰ, ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਰਾਜ, ਕਿਲਾ, ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਧੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।) ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚ, ਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ; ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਨਾ ਲੈ ਜਾ।