ਵਿਵਾਹੋਪਸ੍ਕਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਸੁਤੋਪਮਾਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਂ ਸੁਵਸਨਾਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਚੰਗਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸੁਨਸੇ ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਵ੍ਰਜ ਮਣ੍ਡਪਮਧ੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਸਮਾਜਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭੂਭੁਜਾਮ੍
ਉਠੋ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਸੋਹਣੀ ਧੀ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਮਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੋ, ਅੱਜ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਜਾਓ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖੋ।
ਗੁਣਵਾਨ੍ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕੁਲੀਨਸ਼੍ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਵ ਚਿਤ੍ਤੇ ਵਸੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਂ ਵृਣੁष੍ਵ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਚੁਣ ਲੋ, ਮੇਰੀ ਪਤਲੀ ਧੀ।
ਦੇਸ਼ਦੇਸ਼ਾਧਿਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਰਚਿਤੇषੁ ਚ । ਸਂਵਿष੍ਟਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਵੇਖੋ, ਸੋਹਣੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਮੰਚਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਚੁਣ ਲੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਂ ਤਥਾ ਭਾषਮਾਣਂ ਵੈ ਪਿਤਰਂ ਮਿਤਭਾषਿਣੀ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਬਾਲਾ ਲਲਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਘੱਟ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਨਰਮ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲੋਵਾਚ ਨਾਹਂ ਦृष੍ਟਿਪਥੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪਿਤਃ ਕਿਲ । ਕਾਮੁਕਾਨਾਂ ਨਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਕਾਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਾਤ ਮਯੇਦਂ ਵਚਨਂ ਕਿਲ । ਏਕ ਏਵ ਵਰੋ ਨਾਰ੍ਯਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚਾਪਰਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸਤੀਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਯਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਬਹੂਨਥ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਭਵਤਾਤ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਔਰਤ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਧਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਸ੍ਰਜਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਯਦਾਗਚ੍ਛਤਿ ਮਣ੍ਡਪੇ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਸਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਕੁਲਟੇਵਾਪਰਾ ਵਧੂਃ
ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਤ-ਚਲਤ ਹੋਵੇ।
ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਪਣੇ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਰਾਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਗੁਣਾਗੁਣਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਨਿਜਮਾਨਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਮੰਡੀ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਜਾਣਦੀ ਹੈ,
ਨੈਕਭਾਵਾ ਯਥਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਵृਥਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਮੁਕਮ੍ । ਤਥਾऽਹਂ ਮਣ੍ਡਪੇ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਵੇ ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਕृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਵਿਅਰਥ ਕਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਾਂਗ ਕਰਾਂਗੀ।
ਵृਦ੍ਧੈਰੇਤੈਃ ਕृਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ ਕਾਮਂ ਚਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਾ
ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਇਸ ਰਿਵਾਜ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ; ਮੈਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪੱਕੀ ਰਹਾਂਗੀ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਬਹੁ । ਵृਣੋਤਿ ਚੈਕਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵੈ ਵृਣੋਮਿ ਕਥਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਜਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਚੋਣਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਚੁਣਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਅੱਜ ਐਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪਿਤਃ । ਤਮृਤੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮੌਲ ਨਾਲ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਨਾ ਦੇਹਿ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਨृਪਤੇ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਸ਼ੁਭਂ ਮਮ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਕਨ੍ਯਯਾ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸਹ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਕਥਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸੁਬਾਹੁਰਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਂ ਤਯਾ ਤਦਾ । ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕਹੀ ਸੀ, ਸੁਬਾਹੁ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਸਙ੍ਗਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਸਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਉਪਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਚਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਯਦਿ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਤਾ ਨਾਯਾਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਕੋਪਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾ ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮੇ ਸੈਨ੍ਯਬਲਂ ਤਾਦृਙ੍ਨ ਦੁਰ੍ਗਬਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯੇਨਾਹਂ ਨृਪਤੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇष੍ਟੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਂ ਫੌਜੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕਿਲਾ ਜਾਂ ਬਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਥੈਕਾਕੀ ਹ੍ਯਸਹਾਯੋऽਧਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਇਕੱਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਧਨ ਹੈ, ਉਮਰ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਨृਪਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਨੁਵਾਚਾਥ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤੋ ਨृਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਾਃ ਕਾਮਂ ਨੈਤਿ ਮੇ ਮਣ੍ਡਪੇ ਸੁਤਾ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣਾऽਪਿ ਸਾ ਮਾਤ੍ਰਾऽਪਿ ਮਯਾऽਪਿ ਚ
ਰਾਜੋ! ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਮੇਰੀ ਧੀ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਘ੍ਨਾ ਪਤਾਮਿ ਪਾਦੇषੁ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਪੂਜਾਦਿਕਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਸਦਨਾਨਿ ਵਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਤਕਾਰ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਦਦਾਮਿ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗਜਾਨ੍ ਰਥਾਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਭਵਨਾਨ੍ਯੁਤ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜਹਾਜ਼, ਕੱਪੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਅੱਜ ਹੀ ਲੈ ਲਵੋ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਨ ਵਸ਼ੇ ਮੇ ਸੁਤਾ ਬਾਲਾ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਖੇਦਿਤਾ । ਤਦਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਤੇਨ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਮਰ ਵੀ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਰੁਣਾਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਾ ਮਹੌਜਸਃ । ਕਿਂ ਮੇ ਤਯਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਮਨ੍ਦਯਾ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਇਆਲੂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਐਸੀ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬਦਚਲਣ ਧੀ ਨਾਲ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਵਃ ਕਾਮਂ ਦਾਸੋऽਹਮਿਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਸੁਤਾ ਸੁਤੇਵ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰੇ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਬਾਹੁਵਚਨਂ ਨੋਚੁਃ ਕੇਚਨ ਭੂਮਿਪਾਃ । ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਾ। ਪਰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਨ੍ਮੂਰ੍ਖੋऽਸਿ ਕਿਂ ਬ੍ਰੂषੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯ ਸੁਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ ਕਥਂ ਮੋਹਾਦ੍ਰਚਿਤਃ ਸਂਸ਼ਯੇ ਸਤਿ
ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਐਸਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਕੇ। ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਹਾਲਤ ਅਣਸ਼ਚਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?
ਮਿਲਿਤਾ ਭੂਭੁਜਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਾਹੂਤਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਕਥਮਦ੍ਯ ਨृਪਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਸੱਦੇ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜੇ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਣ?