ਸਞ੍ਚਿਤਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਞ੍ਚ ਤृਤੀਯਕਮ੍ । ਕਾਲਕਰ੍ਮਸ੍ਵਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਸੰਚਿਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਰੰਭ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਨ। ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵੋ ਮਾਨੁषਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਾਲਾਗਮਂ ਵਿਨਾ । ਹਤਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਹਨ੍ਤਿ ਕਾਲਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੌਤ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਨਿਹਤਃ ਸਿਂਹੇਨਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਣਃ । ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯੁਧਾਜਿਤਾ ਹਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਨਾ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਯੁਧਾਜਿਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਨਕੋਟਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਹਨ੍ਯਤੇ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਿਨਾ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਇਨਸਾਨ ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕੋਈ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ।
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਯੁਧਾਜਿਤਃ । ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਦਾ ਨृਪਾਃ
ਓ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਕਦੇ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ; ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ।
ਸ੍ਮਰਣਂ ਸਤਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਦੇਵੀ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਜੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਹੀ ਕਰੇਗੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਜਿਤਂ ਹਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਵਕृਤਸ੍ਯ ਚ ਭੋਗੇਨ ਕੀਦृਕ੍ਸ਼ੋਕੋ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਃਖਮਚੇਤਨਃ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਕਾਰਣੇ ਵੈਰਂ ਕਰੋਤ੍ਯਲ੍ਪਮਤਿਃ ਕਿਲ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਬੇਸਮਝ ਇਨਸਾਨ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਵਜ੍ਹਾ-ਬਿਨਾ ਹੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾऽਹਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਵੈਰਂ ਸ਼ੋਕਂ ਭਯਂ ਤਥਾ । ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮਾਜੇ ਭੂਭृਤਾਮਿਹ
ਮੈਂ ਵੈਰ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਡਰ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਏਕਾਕੀ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋऽਹਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਚਣ੍ਡਿਕਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਵਧੀਆ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਮੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਜਾਨਾਮਿ ਸਂਯਤਃ । ਤਤ੍ਕृਤਞ੍ਚ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਮੈਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ; ਜੋ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਉਹ ਦੇਵੇਗੀ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤੁ ਨ ਮੇ ਵੈਰਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਵੈਰਂ ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਫਲਂ ਤਥਾ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਤੇਨ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਭੂਭੁਜਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਚੰਗਾ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਅਪਰੇऽਹ੍ਨਿ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਨृਪਾਃ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ ਕਿਲ । ਸੁਬਾਹੁਨਾ ਨृਪੇਣਾਥ ਰੁਚਿਰੇ ਵੈ ਸ੍ਵਮਣ੍ਡਪੇ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਰਚਿਤੇषੁ ਚ । ਉਪਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੁਭਾਲਙ੍ਕਰਣੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਫਿਆਂ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਬੈਠੇ।
ਦਿਵ੍ਯਵੇषਧਰਾਃ ਕਾਮਂ ਵਿਮਾਨੇष੍ਵਮਰਾ ਇਵ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਓਥੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਦਾ ਸਾਪ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਭਾਗ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੁਤਪੁਣ੍ਯਂ ਵਰਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗੀ ਤੇ ਕਿਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ।
ਯਦਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੈਵਾਤ੍ਸ੍ਰਜਾ ਸਮ੍ਭੂषਯੇਦਿਹ । ਵਿਵਾਦੋ ਵੈ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਇੱਥੇ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਭੂਪਾ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषਃ ਸੁਮਹਾਨੁਤ੍ਥਿਤੋ ਨृਪਮਣ੍ਡਪੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਸੋਫਿਆਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਇਹ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਅਥ ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨਾਤਾਂ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਮਧੂਕਮਾਲਾਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸੋਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਧੂਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਲਿਆ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਵਿਵਾਹੋਪਸ੍ਕਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਸੁਤੋਪਮਾਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਂ ਸੁਵਸਨਾਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਚੰਗਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸੁਨਸੇ ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਵ੍ਰਜ ਮਣ੍ਡਪਮਧ੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਸਮਾਜਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭੂਭੁਜਾਮ੍
ਉਠੋ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਸੋਹਣੀ ਧੀ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਮਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੋ, ਅੱਜ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਜਾਓ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖੋ।
ਗੁਣਵਾਨ੍ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕੁਲੀਨਸ਼੍ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਵ ਚਿਤ੍ਤੇ ਵਸੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਂ ਵृਣੁष੍ਵ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਚੁਣ ਲੋ, ਮੇਰੀ ਪਤਲੀ ਧੀ।
ਦੇਸ਼ਦੇਸ਼ਾਧਿਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਰਚਿਤੇषੁ ਚ । ਸਂਵਿष੍ਟਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਵੇਖੋ, ਸੋਹਣੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਮੰਚਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਚੁਣ ਲੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਂ ਤਥਾ ਭਾषਮਾਣਂ ਵੈ ਪਿਤਰਂ ਮਿਤਭਾषਿਣੀ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਬਾਲਾ ਲਲਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਘੱਟ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਨਰਮ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲੋਵਾਚ ਨਾਹਂ ਦृष੍ਟਿਪਥੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪਿਤਃ ਕਿਲ । ਕਾਮੁਕਾਨਾਂ ਨਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਕਾਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਾਤ ਮਯੇਦਂ ਵਚਨਂ ਕਿਲ । ਏਕ ਏਵ ਵਰੋ ਨਾਰ੍ਯਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚਾਪਰਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸਤੀਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਯਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਬਹੂਨਥ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਭਵਤਾਤ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਔਰਤ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਧਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਸ੍ਰਜਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਯਦਾਗਚ੍ਛਤਿ ਮਣ੍ਡਪੇ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਸਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਕੁਲਟੇਵਾਪਰਾ ਵਧੂਃ
ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਤ-ਚਲਤ ਹੋਵੇ।
ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਪਣੇ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਰਾਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਗੁਣਾਗੁਣਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਨਿਜਮਾਨਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਮੰਡੀ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਜਾਣਦੀ ਹੈ,