ਤਾਮृਤੇ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰਾਦਯਃ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਦੇਵਾਃ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮੇ ਤਦਾ ਨृਪਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ?
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਨृਪਾਦ੍ਯੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸਾ ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਕਿਂ ਚਿਨ੍ਤਨੇਨ ਵੈ । ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਕਰ ਲਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ? ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜਯੇ ਪਰਾਜਯੇ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਮੇऽਤ੍ਰਾਣ੍ਵਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਭਗਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਲਜ੍ਜਾਸ੍ਤਿ ਤਦਧੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ। ਸ਼ਰਮ ਤਾਂ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੋ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਹਿਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਥਾਪ੍ਯੁਜ੍ਜਯਨੀਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਰਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸਾਧੂ; ਇਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਜੈਨੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਨ ਦਯਾਦਿष੍ਟਾ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮੋ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾऽਨਘ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ; ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਕਰ ਲੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਪਾਵਦ੍ਭਿਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ । ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਗੱਲ ਕਰ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ?
ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕੇਨਚਿਦ੍ਭਾਵ੍ਯਃ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਾ ਕਦਾਚਨ । ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਸ਼ੋऽਯਂ ਨ ਜੀਵੋऽਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਗਃ ਸਦਾ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਰਮ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਸਞ੍ਚਿਤਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਞ੍ਚ ਤृਤੀਯਕਮ੍ । ਕਾਲਕਰ੍ਮਸ੍ਵਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਸੰਚਿਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਰੰਭ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਨ। ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵੋ ਮਾਨੁषਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਾਲਾਗਮਂ ਵਿਨਾ । ਹਤਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਹਨ੍ਤਿ ਕਾਲਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੌਤ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਨਿਹਤਃ ਸਿਂਹੇਨਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਣਃ । ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯੁਧਾਜਿਤਾ ਹਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਨਾ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਯੁਧਾਜਿਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਨਕੋਟਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਹਨ੍ਯਤੇ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਿਨਾ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਇਨਸਾਨ ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕੋਈ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ।
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਯੁਧਾਜਿਤਃ । ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਦਾ ਨृਪਾਃ
ਓ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਕਦੇ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ; ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ।
ਸ੍ਮਰਣਂ ਸਤਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਦੇਵੀ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਜੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਹੀ ਕਰੇਗੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਜਿਤਂ ਹਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਵਕृਤਸ੍ਯ ਚ ਭੋਗੇਨ ਕੀਦृਕ੍ਸ਼ੋਕੋ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਃਖਮਚੇਤਨਃ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਕਾਰਣੇ ਵੈਰਂ ਕਰੋਤ੍ਯਲ੍ਪਮਤਿਃ ਕਿਲ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਬੇਸਮਝ ਇਨਸਾਨ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਵਜ੍ਹਾ-ਬਿਨਾ ਹੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾऽਹਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਵੈਰਂ ਸ਼ੋਕਂ ਭਯਂ ਤਥਾ । ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮਾਜੇ ਭੂਭृਤਾਮਿਹ
ਮੈਂ ਵੈਰ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਡਰ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਏਕਾਕੀ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋऽਹਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਚਣ੍ਡਿਕਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਵਧੀਆ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਮੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਜਾਨਾਮਿ ਸਂਯਤਃ । ਤਤ੍ਕृਤਞ੍ਚ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਮੈਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ; ਜੋ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਉਹ ਦੇਵੇਗੀ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤੁ ਨ ਮੇ ਵੈਰਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਵੈਰਂ ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਫਲਂ ਤਥਾ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਤੇਨ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਭੂਭੁਜਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਚੰਗਾ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਅਪਰੇऽਹ੍ਨਿ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਨृਪਾਃ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ ਕਿਲ । ਸੁਬਾਹੁਨਾ ਨृਪੇਣਾਥ ਰੁਚਿਰੇ ਵੈ ਸ੍ਵਮਣ੍ਡਪੇ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਰਚਿਤੇषੁ ਚ । ਉਪਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੁਭਾਲਙ੍ਕਰਣੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਫਿਆਂ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਬੈਠੇ।
ਦਿਵ੍ਯਵੇषਧਰਾਃ ਕਾਮਂ ਵਿਮਾਨੇष੍ਵਮਰਾ ਇਵ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਓਥੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਦਾ ਸਾਪ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਭਾਗ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੁਤਪੁਣ੍ਯਂ ਵਰਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗੀ ਤੇ ਕਿਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ।
ਯਦਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੈਵਾਤ੍ਸ੍ਰਜਾ ਸਮ੍ਭੂषਯੇਦਿਹ । ਵਿਵਾਦੋ ਵੈ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਇੱਥੇ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਭੂਪਾ ਮਞ੍ਚੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषਃ ਸੁਮਹਾਨੁਤ੍ਥਿਤੋ ਨृਪਮਣ੍ਡਪੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਸੋਫਿਆਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਇਹ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਅਥ ਕਾਸ਼ੀਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨਾਤਾਂ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਮਧੂਕਮਾਲਾਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸੋਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਧੂਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਲਿਆ ਕੇ ਆਖਿਆ।