ਭ੍ਰਾਤਾ ਤੇ ਸੁਬਲਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਯੁਧਾਜਿਚ੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਾਗਤਃ
'ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸੁਬਲ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਿ ਸੈਨ੍ਯਵਿਹੀਨੇ ਚ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕੁਰੁ ਸੁਵ੍ਰਤ
'ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਾਹੇਂ ਜਾ ਚਾਹੇਂ ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਫੌਜ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਚਾਹੇਂ ਕਰ ਲੈ, ਨੇਕ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।'
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਉਵਾਚ ਨ ਬਲਂ ਨ ਸਹਾਯੋ ਮੇ ਨ ਕੋਸ਼ੋ ਦੁਰ੍ਗਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸੌਹਾਰ੍ਦੀ ਨ ਨृਪਾ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾ ਮਮ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਸਾਥੀ, ਨਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਨਾ ਕਿਲਾ। ਨਾ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਨਾ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਨ।'
ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮ ਇਹਾਗਤਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਇਸ ਸਵਯੰਵਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮਾਂ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਮਾਮਾਹ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਤਯਾ ਯਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਤਚ੍ਚ ਭਵਿਤਾऽਦ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਸ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਕੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਜਗਤੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਭਵਾਨੀਂ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਭਵਾਨੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਵਿਦਿਆ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੈਵਾਧੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਦੇਵਭੂਤਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਕृਤਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਭ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ।
ਸਾ ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤੇ ਭੂਪਂ ਤਂ ਕਰੋਤਿ ਨृਪਾਧਿਪਾਃ । ਨਿਰ੍ਧਨਂ ਵਾ ਨਰਂ ਕਾਮਂ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਵੈ ਤਦਾ ਮਮ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਝ ਚਾਹੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ?
ਤਾਮृਤੇ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰਾਦਯਃ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਦੇਵਾਃ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮੇ ਤਦਾ ਨृਪਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ?
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਨृਪਾਦ੍ਯੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸਾ ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਕਿਂ ਚਿਨ੍ਤਨੇਨ ਵੈ । ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਕਰ ਲਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ? ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜਯੇ ਪਰਾਜਯੇ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਮੇऽਤ੍ਰਾਣ੍ਵਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਭਗਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਲਜ੍ਜਾਸ੍ਤਿ ਤਦਧੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ। ਸ਼ਰਮ ਤਾਂ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੋ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਹਿਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਥਾਪ੍ਯੁਜ੍ਜਯਨੀਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਰਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸਾਧੂ; ਇਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਜੈਨੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਨ ਦਯਾਦਿष੍ਟਾ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮੋ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾऽਨਘ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ; ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਕਰ ਲੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਪਾਵਦ੍ਭਿਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ । ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਗੱਲ ਕਰ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ?
ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕੇਨਚਿਦ੍ਭਾਵ੍ਯਃ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਾ ਕਦਾਚਨ । ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਸ਼ੋऽਯਂ ਨ ਜੀਵੋऽਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਗਃ ਸਦਾ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਰਮ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਸਞ੍ਚਿਤਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਞ੍ਚ ਤृਤੀਯਕਮ੍ । ਕਾਲਕਰ੍ਮਸ੍ਵਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਸੰਚਿਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਰੰਭ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਨ। ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵੋ ਮਾਨੁषਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਾਲਾਗਮਂ ਵਿਨਾ । ਹਤਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਹਨ੍ਤਿ ਕਾਲਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੌਤ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਨਿਹਤਃ ਸਿਂਹੇਨਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਣਃ । ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯੁਧਾਜਿਤਾ ਹਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਨਾ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਯੁਧਾਜਿਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਨਕੋਟਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਹਨ੍ਯਤੇ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਿਨਾ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਇਨਸਾਨ ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕੋਈ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ।
ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਯੁਧਾਜਿਤਃ । ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਦਾ ਨृਪਾਃ
ਓ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਕਦੇ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ; ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ।
ਸ੍ਮਰਣਂ ਸਤਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਦੇਵੀ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਜੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਹੀ ਕਰੇਗੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਜਿਤਂ ਹਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਵਕृਤਸ੍ਯ ਚ ਭੋਗੇਨ ਕੀਦृਕ੍ਸ਼ੋਕੋ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਃਖਮਚੇਤਨਃ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਕਾਰਣੇ ਵੈਰਂ ਕਰੋਤ੍ਯਲ੍ਪਮਤਿਃ ਕਿਲ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਬੇਸਮਝ ਇਨਸਾਨ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਵਜ੍ਹਾ-ਬਿਨਾ ਹੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾऽਹਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਵੈਰਂ ਸ਼ੋਕਂ ਭਯਂ ਤਥਾ । ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮਾਜੇ ਭੂਭृਤਾਮਿਹ
ਮੈਂ ਵੈਰ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਡਰ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਏਕਾਕੀ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋऽਹਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਚਣ੍ਡਿਕਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਵਧੀਆ ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।