ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਤਿਰਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਲਹਃ ਕਾਮਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਭੁਜਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ ਤੇ ਇਹ ਨੀਅਤ ਇੱਥੇ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਵਿਵਾਦੇ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਆਹੂਤਸ੍ਤੁ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਤਕਰਾਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਹੁ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਹੂਯ ਨृਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮੂਚੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਰਾਜਨ੍ਨੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹੇऽਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਵੇਖਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਠੀਕ ਨੀਅਤ ਬਣਾਵੀਂ।'
ਕਿਂ ਤੇ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਕਸ੍ਮੈ ਤੇ ਰੋਚਤੇ ਨृਪ ਚੇਤਸਿ
'ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਫ ਦੱਸ। ਆਪਣੀ ਧੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?'
ਸੁਬਾਹੁਰੁਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮੇ ਮਨਸਾ ਕਾਮਂ ਵृਤਃ ਕਿਲ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਮਯਾ ਨਿਵਾਰਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨ ਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤਿ ਮੇ ਵਚਃ
ਸੁਬਾਹੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮਨਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।'
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸੁਤਾਯਾ ਮੇ ਨ ਵਸ਼ੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਨਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਥੈਕਾਕੀ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਨਿਰਾਕੁਲਃ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭੂਭੁਜਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਹੂਯ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਊਚੁਃ ਸਮਾਗਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੇਕਾਕਿਨਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਜੋ ਇਕੱਲਾ, ਚੁੱਪ ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।'
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਕੇਨਾਹੂਤੋऽਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਏਕਾਕੀ ਯਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਮਾਜੇ ਭੂਭृਤਾਮਿਹ
'ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਕਿਨੇ ਬੁਲਾਇਆ? ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਇੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?'
ਨ ਵੈ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨ ਸਚਿਵਾ ਨ ਕੋਸ਼ੋ ਨ ਬृਹਦ੍ਬਲਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਞ੍ਚ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਮਤੇ
'ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਫੌਜ ਹੈ, ਨਾ ਮੰਤਰੀ, ਨਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਨਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ। ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਦੱਸ, ਵੱਡੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ।'
ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਾ ਨृਪਤਯੋ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇऽਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮੇ । ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੈਨ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
'ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਕੁੜੀ ਲਈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਭ੍ਰਾਤਾ ਤੇ ਸੁਬਲਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਯੁਧਾਜਿਚ੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਾਗਤਃ
'ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸੁਬਲ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਿ ਸੈਨ੍ਯਵਿਹੀਨੇ ਚ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕੁਰੁ ਸੁਵ੍ਰਤ
'ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਾਹੇਂ ਜਾ ਚਾਹੇਂ ਰਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਫੌਜ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਚਾਹੇਂ ਕਰ ਲੈ, ਨੇਕ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।'
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਉਵਾਚ ਨ ਬਲਂ ਨ ਸਹਾਯੋ ਮੇ ਨ ਕੋਸ਼ੋ ਦੁਰ੍ਗਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸੌਹਾਰ੍ਦੀ ਨ ਨृਪਾ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾ ਮਮ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਸਾਥੀ, ਨਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਨਾ ਕਿਲਾ। ਨਾ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਨਾ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਨ।'
ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮ ਇਹਾਗਤਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਇਸ ਸਵਯੰਵਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮਾਂ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਮਾਮਾਹ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਤਯਾ ਯਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਤਚ੍ਚ ਭਵਿਤਾऽਦ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਸ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਕੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਜਗਤੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਭਵਾਨੀਂ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਭਵਾਨੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਵਿਦਿਆ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੈਵਾਧੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਦੇਵਭੂਤਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਕृਤਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਭ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ।
ਸਾ ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤੇ ਭੂਪਂ ਤਂ ਕਰੋਤਿ ਨृਪਾਧਿਪਾਃ । ਨਿਰ੍ਧਨਂ ਵਾ ਨਰਂ ਕਾਮਂ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਵੈ ਤਦਾ ਮਮ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਝ ਚਾਹੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ?
ਤਾਮृਤੇ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰਾਦਯਃ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਦੇਵਾਃ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮੇ ਤਦਾ ਨृਪਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ?
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਨृਪਾਦ੍ਯੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸਾ ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਕਿਂ ਚਿਨ੍ਤਨੇਨ ਵੈ । ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਕਰ ਲਵੇਗੀ; ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ? ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜਯੇ ਪਰਾਜਯੇ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਮੇऽਤ੍ਰਾਣ੍ਵਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਭਗਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਲਜ੍ਜਾਸ੍ਤਿ ਤਦਧੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ। ਸ਼ਰਮ ਤਾਂ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੋ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਹਿਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਥਾਪ੍ਯੁਜ੍ਜਯਨੀਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਰਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸਾਧੂ; ਇਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਜੈਨੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਨ ਦਯਾਦਿष੍ਟਾ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮੋ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾऽਨਘ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ; ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਕਰ ਲੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਪਾਵਦ੍ਭਿਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ । ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਗੱਲ ਕਰ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ?
ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕੇਨਚਿਦ੍ਭਾਵ੍ਯਃ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਵਾ ਕਦਾਚਨ । ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਸ਼ੋऽਯਂ ਨ ਜੀਵੋऽਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼ਗਃ ਸਦਾ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਰਮ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।