ਨ ਤੇऽਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਏਕਪੁਤ੍ਰਾਤਿਦੀਨਾਸ੍ਮਿ ਤਵਾਧਾਰਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਹਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਨਾ ਜਾ। ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਰਾਸ਼ਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂਮਦ੍ਯ ਮਾਮ੍ । ਪਿਤਾ ਤੇ ਨਿਹਤੋ ਯੇਨ ਸੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਗਤੋ ਨृਪਃ
ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਕਾਕਿਨਂ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਉਵਾਚ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਥੇ ਇਕੱਲਾ ਗਿਆ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਈ ਜਾਣਾ; ਇੱਥੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਆਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਰ੍ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾऽਸਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ।
ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਰਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਮੋਦਯਤ੍ । ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇऽਮ੍ਬਿਕਾ ਪਾਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਾਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ ਪਾਤੁ ਸ਼ਿਵਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਾਰਾਹੀ ਵਿषਮੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਕਾਲਿਕਾ ਕਲਹੇ ਘੋਰੇ ਪਾਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਅੱਗੇ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇਰੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪਿੱਛੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇਰੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ। ਵਾਰਾਹੀ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਦੁਰਗਾ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਮਣ੍ਡਪੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਤਙ੍ਗੀ ਤਥਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਭਵਾਨੀ ਭੂਪਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪਾਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਭਵਮੋਚਨੀ
ਉਸ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਮਾਤੰਗੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਸੌਮਿਆ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਗਿਰਿਜਾ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਚ । ਕਾਮਗਾ ਕਾਨਨੇष੍ਵੇਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਸਨਾਤਨੀ
ਗਿਰਿਜਾ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਚੌਕਾਂ ਤੇ। ਕਾਮਗਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦੀਵੀ ਮਾਤਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਵਿਵਾਦੇ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਵਤਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਘੂਦ੍ਵਹ । ਭੈਰਵੀ ਚਰਣੇ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਵੈ ਸਮਾਗਮੇ
ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ। ਭੈਰਵੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮਿਠੀ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਦੇਸ਼ੇषੁ ਪਾਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਮਹਾਮਾਯਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਯਾਕੁਲਾ । ਉਵਾਚਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ: ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਨਿਮਿषਾਰ੍ਧਂ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਨਾਹਂ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ । ਸਹੈਵ ਨਯ ਮਾਂ ਵਤ੍ਸ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਗਮਨੇ ਮਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਮਾਤਾ ਧਾਤ੍ਰੇਯੀਸਂਯੁਤਾ ਤਦਾ । ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਸ਼ਿषਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਹਰ੍षਸਂਯੁਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਆਪਣੀ ਧਾਏ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਰਾਘਵਃ । ਜ੍ਞਾਤਃ ਸੁਬਾਹੁਨਾ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਹਣਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ ਸੁਬਾਹੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਨਿਵੇਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਗृਹਂ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਨਪਾਨਾਦਿਕਂ ਤਥਾ । ਸੇਵਕਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਘਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਇਕ ਨੌਕਰ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਮਿਲਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਥ ਰਾਜਾਨੋ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਾਧਿਪਾਃ ਕਿਲ । ਯੁਧਾਜਿਦਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੌਹਿਤ੍ਰੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੌਹਤੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕਰੂषਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਮਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ । ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰੋ ਯੋਦ੍ਧਾ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਪਤਿਃ
ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦਰੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਧ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦਾ ਯੋਧਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਏ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਪਰ੍ਵਤੀਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮਰੂਪੋऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਕਾਰ੍ਣਾਟਸ਼੍ਚੋਲਦੇਸ਼ੀਯੋ ਵੈਦਰ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਪਾਂਚਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਾਮਰੂਪ, ਬਲਵਾਨ ਕਾਰਨਾਟਕ, ਚੋਲਾ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਜਾ—
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮਿਲਿਤਾ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਤਦਾ । ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਨਗਰੀ ਸਾ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਿਰਸਠ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਫੌਜਾਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਮਿਲਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨੋ ਵਰਵਾਰਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰਾਜੇ, ਸਵਯੰਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨृਪਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ ਇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਮਿਲਿਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਨृਪਸੁਤੋ ਹ੍ਯਾਗਤੋऽਸ੍ਤਿ ਨਿਰਾਕੁਲਃ
ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਿਡਰ।'
ਏਕਾਕੀ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਮਿਹਾਯਾਤਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕਿਂ ਨੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਏਤਾਨ੍ ਰਾਜਸੁਤਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਸਾਯੁਧਾਨਥ । ਕਿਮੇਨਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸਾ ਵਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਇਸ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ?
ਯੁਧਾਜਿਦਥ ਰਾਜੇਸ਼ਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤੀਨ੍ । ਅਹਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਲਈ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਕੇਰਲਾਧਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਤਦਾ ਨੀਤਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਨਾਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਚ੍ਛਾਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੇਰਲ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਵਯੰਵਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਣ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਬਲੇਨ ਹਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ੁਲ੍ਕਸ੍ਵਯਂਵਰਃ । ਕਨ੍ਯੇਚ੍ਛਯਾऽਤ੍ਰ ਵਰਣਂ ਵਿਵਾਦਃ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
'ਇੱਥੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਸਵਯੰਵਰ ਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਚੋਣ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਵਿਵਾਦ ਕਿਹੜਾ?'
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮਸੌ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਿਤਃ । ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਯਾਰ੍ਪਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲਵਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
'ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਆਇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨੱਤ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।'
ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕੋਸਲਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਃ । ਕਥਮੇਨਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਨਿਰਾਗਸਮ੍
'ਇਹ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?'
ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਤਤ੍ਫਲਂ ਨੂਨਮਨਯਸ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਯੁष੍ਮਞ੍ਜਗਤੋऽਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
'ਤੂੰ ਇਸ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਕਮਰਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।'