ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਮ ਸੁਰੋਪਮ । ਵਿषਮਦ੍ਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ੇ ਵਾ ਪ੍ਰਪਤਾਮਿ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤੇ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿਵੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਵਾਂ।
ਵਰਯੇ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾऽਪਿ ਵਾ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸਂਵृਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਰਃ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਪੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰਣ; ਦਿਲ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ਰ੍ਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰੈਵ ਦੈਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਬਲਮ੍
ਦਿਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ, ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ।
ਯਦਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਯਦਾਦਿष੍ਟਂ ਨ ਤਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਦਿਵੀ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦ੍ਵਸ਼ੇ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਦਯਃ । ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋऽਸੌ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਕਾਨ੍ਤੇ ਵੈ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਹਨ; ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।
ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰਿਤਸ੍ਤਯਾ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਨਿਰਮਲ ਜੀ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕੰਮ 'ਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਗਮਨੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲ ਜਲਦੀ ਸੁਣਾਇਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਤੁਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਚਕਾਰ ਮੁਨਿਨਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਗਮਨਾਯੋਦ੍ਯਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਮਨੋਰਮਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਾऽਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਜਾਤਤ੍ਰਾਸਾऽਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ । ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯ ਸਮਾਜੇ ਭੂਭृਤਾਂ ਕਿਲ
ਕੰਪਦੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਡਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ: ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ?
ਏਕਾਕੀ ਕृਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਧਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਕੱਲਾ, ਵੈਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਤੇऽਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਏਕਪੁਤ੍ਰਾਤਿਦੀਨਾਸ੍ਮਿ ਤਵਾਧਾਰਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਹਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਨਾ ਜਾ। ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਰਾਸ਼ਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂਮਦ੍ਯ ਮਾਮ੍ । ਪਿਤਾ ਤੇ ਨਿਹਤੋ ਯੇਨ ਸੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਗਤੋ ਨृਪਃ
ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਕਾਕਿਨਂ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਉਵਾਚ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਥੇ ਇਕੱਲਾ ਗਿਆ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਈ ਜਾਣਾ; ਇੱਥੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਆਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਰ੍ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾऽਸਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ।
ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਰਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਮੋਦਯਤ੍ । ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇऽਮ੍ਬਿਕਾ ਪਾਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਾਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਃ ਪਾਤੁ ਸ਼ਿਵਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਾਰਾਹੀ ਵਿषਮੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਕਾਲਿਕਾ ਕਲਹੇ ਘੋਰੇ ਪਾਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਅੱਗੇ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇਰੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪਿੱਛੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇਰੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ। ਵਾਰਾਹੀ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਦੁਰਗਾ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਮਣ੍ਡਪੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਤਙ੍ਗੀ ਤਥਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਭਵਾਨੀ ਭੂਪਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪਾਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਭਵਮੋਚਨੀ
ਉਸ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਮਾਤੰਗੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਸੌਮਿਆ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਗਿਰਿਜਾ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਚ । ਕਾਮਗਾ ਕਾਨਨੇष੍ਵੇਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਸਨਾਤਨੀ
ਗਿਰਿਜਾ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਚੌਕਾਂ ਤੇ। ਕਾਮਗਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦੀਵੀ ਮਾਤਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਵਿਵਾਦੇ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਵਤਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਘੂਦ੍ਵਹ । ਭੈਰਵੀ ਚਰਣੇ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਵੈ ਸਮਾਗਮੇ
ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ। ਭੈਰਵੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮਿਠੀ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਦੇਸ਼ੇषੁ ਪਾਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਮਹਾਮਾਯਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਤ, ਚਿੱਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਯਾਕੁਲਾ । ਉਵਾਚਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ: ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਨਿਮਿषਾਰ੍ਧਂ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਨਾਹਂ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ । ਸਹੈਵ ਨਯ ਮਾਂ ਵਤ੍ਸ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਗਮਨੇ ਮਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਮਾਤਾ ਧਾਤ੍ਰੇਯੀਸਂਯੁਤਾ ਤਦਾ । ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਾਸ਼ਿषਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਹਰ੍षਸਂਯੁਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਆਪਣੀ ਧਾਏ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਰਾਘਵਃ । ਜ੍ਞਾਤਃ ਸੁਬਾਹੁਨਾ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਹਣਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ ਸੁਬਾਹੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਨਿਵੇਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਗृਹਂ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਨਪਾਨਾਦਿਕਂ ਤਥਾ । ਸੇਵਕਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਘਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਇਕ ਨੌਕਰ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਮਿਲਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਥ ਰਾਜਾਨੋ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਾਧਿਪਾਃ ਕਿਲ । ਯੁਧਾਜਿਦਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੌਹਿਤ੍ਰੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੌਹਤੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕਰੂषਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਮਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ । ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰੋ ਯੋਦ੍ਧਾ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਪਤਿਃ
ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦਰੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਧ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦਾ ਯੋਧਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਏ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਪਰ੍ਵਤੀਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮਰੂਪੋऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਕਾਰ੍ਣਾਟਸ਼੍ਚੋਲਦੇਸ਼ੀਯੋ ਵੈਦਰ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਪਾਂਚਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਾਮਰੂਪ, ਬਲਵਾਨ ਕਾਰਨਾਟਕ, ਚੋਲਾ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਜਾ—
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮਿਲਿਤਾ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਤਦਾ । ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਨਗਰੀ ਸਾ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਿਰਸਠ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਫੌਜਾਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।