ਤਤ੍ਕृਤੇ ਨਿਹਤੋ ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨੋ ਯੁਧਾਜਿਤਾ । ਸ ਕਥਂ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਭਰ੍ਤਾ ਯੋਗ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਨੂੰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਐਸਾ ਗਰੀਬ ਮੁੰਡਾ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ?
ਬ੍ਰੂਹਿ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਸ੍ਥਿਤਿਮਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਧੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਆਖ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਠੀਕ ਨਾ ਲੱਗੇ; ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੱਕੀ ਹਾਲਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਆਉਣਗੇ।
ਰਾਜਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾऽਭਿਹਿਤਾ ਬਾਲਾਂ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਕਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ-ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਿਂ ਵृਥਾ ਸੁਦਤਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਭਾषਸੇ । ਪਿਤਾ ਤੇ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਨਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹਨ, ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਾਲੀ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋऽਤਿਦੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਬਲਕੋਸ਼ਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਸੀਬਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਕੋਲ ਨਾ ਫੌਜ ਹੈ, ਨਾ ਦੌਲਤ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਃ ਕृਸ਼ਃ । ਨ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯੋ ਵਰੋऽਯਂ ਵੈ ਵਨਵਾਸੀ ਚ ਦੁਰ੍ਭਗਃ
ਉਹ ਮਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਸੀਬ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਤੀ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਰੂਪਵਨ੍ਤਃ ਸੁਸਮ੍ਮਤਾਃ । ਤਵਾਰ੍ਹਾਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਰਾਜਚਿਹ੍ਨੈਰਲਙ੍ਕृਤਾਃ
ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹਨ; ਉਹ ਰਾਜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਧੀਏ।
ਭ੍ਰਾਤਾऽਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਨ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੋਸਲੇषੁ ਵੈ । ਕਰੋਤਿ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸਭ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਕਾਰਣਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸ਼ृਣੁ ਯਚ੍ਚ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਸਤਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਧਕਾਮੋऽਸ੍ਤਿ ਭੂਮਿਪਃ
ਹੋਰ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਵੀ ਸੁਣ, ਸੁੰਦਰ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ: ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੌਹਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾऽਤਿਸਙ੍ਗਰਮ੍ । ਵੀਰਸੇਨਂ ਨृਪਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾ ਵੀਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੌਹਿਤਰੇ ਨੂੰ ਰਾਜ 'ਚ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਮੁਨਿਨਾ ਵਾਰਿਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲੋਵਾਚ ਮਾਤਰ੍ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਃ ਕਾਮਂ ਵਨਸ੍ਥੋऽਪਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਵਚਨੇਨੈਵ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਚ੍ਯਵਨਞ੍ਚ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਾ । ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕੈਤਵਕृਤਂ ਨੂਨਂ ਸੁਖਦਂ ਭਵਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ । ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਵੀ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਮृਤੇऽਹਂ ਕਥਂ ਚਾਨ੍ਯਂ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਮਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਭਿਤ੍ਤੌ ਲਿਖਿਤੋ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੁਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਦਿਵੀ ਨੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਿਹਾਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਨ ਚਾਪਰਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਾऽਥ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਤਯਾ ਬਹੁਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗੀ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਿਵਾਹਸ੍ਯ ਦਿਨਾਦਰ੍ਵਾਗਾਪ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਆਇਆ।
ਦ੍ਵਿਜਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਯਥਾ ਨ ਵੇਦ ਮੇ ਤਾਤਸ੍ਤਥਾ ਗਚ੍ਛ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੇਜਿਆ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: ਐਸਾ ਜਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਿਲ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤਰਸਾ ਵਿਭੋ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਮੇ ਸਮ੍ਭृਤਃ ਕਾਮਂ ਮਦਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਵਯਂਵਰਃ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਤੁਰਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ, ਮਹਾਨ ਜੀ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਿਆ ਹੈ।
ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਬਲਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵृਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਆਉਣਗੇ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਮ ਸੁਰੋਪਮ । ਵਿषਮਦ੍ਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ੇ ਵਾ ਪ੍ਰਪਤਾਮਿ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤੇ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿਵੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਵਾਂ।
ਵਰਯੇ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾऽਪਿ ਵਾ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸਂਵृਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਰਃ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਪੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰਣ; ਦਿਲ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ਰ੍ਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰੈਵ ਦੈਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਬਲਮ੍
ਦਿਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ, ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ।
ਯਦਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਯਦਾਦਿष੍ਟਂ ਨ ਤਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਦਿਵੀ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦ੍ਵਸ਼ੇ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਦਯਃ । ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋऽਸੌ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਕਾਨ੍ਤੇ ਵੈ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਹਨ; ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।
ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰਿਤਸ੍ਤਯਾ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਨਿਰਮਲ ਜੀ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕੰਮ 'ਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਗਮਨੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲ ਜਲਦੀ ਸੁਣਾਇਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਤੁਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਚਕਾਰ ਮੁਨਿਨਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਗਮਨਾਯੋਦ੍ਯਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਮਨੋਰਮਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵੇਪਮਾਨਾऽਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਜਾਤਤ੍ਰਾਸਾऽਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ । ਕੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯ ਸਮਾਜੇ ਭੂਭृਤਾਂ ਕਿਲ
ਕੰਪਦੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਡਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ: ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ?
ਏਕਾਕੀ ਕृਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਧਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਕੱਲਾ, ਵੈਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗਾ।