ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵੋ ਨੂਨਂ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮੇ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਾਃ
'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰਥਾਰੂਢਃ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸਮਾਵृਤ੍ਤ ਇਵਾਭਾਤਿ ਸ ਤੇਜਸਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਐਸਾ ਦਿਖਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਾਪੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬੀਜਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਭੂਪਤੇ । ਏਵਂ ਵੈ ਜਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਮੰਤ੍ਰ-ਬੀਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਐਸਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਬੀਜਂ ਕਾਮਰਾਜਾਖ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤ੍ਰ-ਬੀਜ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾ ਦਿਵਿ ਵਾਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਉਹ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਚਮੁਚ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤੇ ਮਨ੍ਦਾਸ੍ਤੇऽਤਿਦੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯਾ ਰੋਗੈਸ੍ਤੇ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਯੇषਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਭਵੇਦਮ੍ਬਾਰ੍ਚਨਾਦਿषੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੰਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਵਾਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਯੁਗਾਦੌ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਆਦਿਮਾਤੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੇਨ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਦਿ ਮਾਤਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਾ ਵੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਵਿਭਾਸਤੇ
ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਹੌਸਲਾ, ਧਨ, ਤਾਕਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸੋਚ, ਯਾਦ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਵੈ ਮੋਹਿਤਾ ਮਾਯਯਾ ਕਿਲ । ਨ ਭਜਨ੍ਤਿ ਕੁਤਰ੍ਕਜ੍ਞਾ ਦੇਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਗਲਤ ਤਰਕਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਵਾਸਵੋ ਵਰੁਣੋ ਯਮਃ । ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਃ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੂषਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਗਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਵਾਸੁ, ਵਰੁਣ, ਯਮ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਕੁਬੇਰ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਪੂਸ਼ਾ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਭਗ—
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਆਦਿਤਿਆ, ਵਾਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕੋ ਨ ਸੇਵੇਤ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ—ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਸਾऽਤਿਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਯੋਗਗਮ੍ਯਾ ਪਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਚ ਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋਗ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਪਰਮਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਕੋ ਵੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਤਾਂ ਵਿਨਾ । ਯਾ ਸृष੍ਟਿਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਖਿਲਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਹੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਮਨਸਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ । ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਾਤ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਖਂ ਵੈ ਕਾਨਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਾਪਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ । ਨਾਨੋਪਚਾਰੈਰਨਿਸ਼ਂ ਦਧਾਰ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲ੍ਹ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਸਹਿੰਦੀ ਰਹੀ, ਦੁਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਰਾਰ੍ਥਿਨੀਮ੍ । ਸੁਬਾਹੁਃ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵਿਵਾਹਯੋਗ੍ਯੌ ਵੈ ਨਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਥਿਤਃ ਕਿਲ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਵੈਯੰਵਰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੇਵਲ ਦੋ ਹੀ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਇਚ੍ਛਾਸ੍ਵਯਂਵਰਸ਼੍ਚੈਕੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ਚ ਪਣਾਭਿਧਃ । ਯਥਾ ਰਾਮੇਣ ਭਗ੍ਨਂ ਵੈ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਪਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ ਸੀ।
ਤृਤੀਯਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਇਚ੍ਛਾਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਤੀਜਾ ਸ਼ੌਰਯ ਸ਼ੁਲਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਕਾਰਿਤਾ ਮਞ੍ਚਾਃ ਸ਼ੁਭੈਰਾਸ੍ਤਰਣੈਰ੍ਯੁਤਾਃ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਸੁ੍ਕ੍ਲृਪ੍ਤਾਃ ਸਭ੍ਯਮਣ੍ਡਪਾਃ
ਕਾਰਿਗਰਾਂ ਨੇ ਮੰਚ ਬਣਾਏ, ਸੁੰਦਰ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਸਭਾ ਮੰਡਪ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਏਵਂ ਕृਤੇऽਤਿਸਮ੍ਭਾਰੇ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰੇ । ਸਖੀਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਃਖਿਤਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਚੰਨ-ਕਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਖੀ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਦਂ ਮੇ ਮਾਤਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਵਚੋ ਮਮ । ਮਯਾ ਵृਤਃ ਪਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਜਿਸ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਦਾ ਸੁਪਤ੍ਰ ਹੈ।'
ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਮृਤੇ ਵੈ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਨृਪਸੁਤੋ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
'ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਸਖੀ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਾ । ਵੈਦਰ੍ਭੀਂ ਵਿਜਨੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਮਞ੍ਜੁਭਾषਿਣੀ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਖੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਈ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਗੱਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰੀ ਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨ੍ਮੁਖੇਨ ਯਤ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤਦ੍ਧਿਤਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾऽਧੁਨਾ
ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਮਾਤਾ ਜੀ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹੁਣੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯ਼ੇ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਸੁਤੋऽਸ੍ਤਿ ਯਃ । ਸ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਵृਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਭੂਪਂ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪਤੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰਾਜ੍ਞੀ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਤੌ ਗृਹਮਾਗਤੇ । ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰੀਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਘਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਭਾਰ੍ਯਾਮੁਵਾਚ ਵੈਦਰ੍ਭੀਂ ਸੁਬਾਹੁਸ੍ਤੁ ऋਤਂ ਵਚਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੁਸਕਰਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿਦਰਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਬਾਹੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸਚ ਹੈ।'
ਸੁਭ੍ਰੁ ਜਾਨਾਸਿ ਬਾਲੋऽਸੌ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਕਾਸਿਤੋ ਵਨੇ । ਏਕਾਕੀ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵੈ ਵਸਤੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।