ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਦੇਵੀਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਮਖਣ੍ਡਿਤਾਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਤਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਕਰਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੁਮਾਇਆ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਵੇਰਪੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿषਾਦਃ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਤਮ੍ । ਦਦੌ ਰਥਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਰਥ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਤਾਕਾਵਰਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਜੈਤ੍ਰਂ ਰਾਜਸੁਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਚੋਪਾਯਨਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਰਥ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਉਪਹਾਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵੇਨ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਮੂਲਫਲੈਃ ਸਮ੍ਯਗਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੇ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤੌ ਤਦਾ । ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਮੂਚੁਸ੍ਤਾਪਸਾ ਮਿਥਃ
ਜਦ ਨਿਸ਼ਾਦ ਮੁਖੀ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਸੰਤ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਧ੍ਰੁਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੈਰਹੋਭਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਜ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੋ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤੇऽਮ੍ਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਵਰਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਿਨੀ । ਸਹਾਯਸ੍ਤੁ ਸੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਸੁਵ੍ਰਤ
'ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਥ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਸੁਵ੍ਰਤ।'
ਮਨੋਰਮਾਂ ਤਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਧਰਾਧੀਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੰਤ ਲੋਕ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਹਸਦੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।'
ਸਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਵਚਨਂ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਫਲਮ੍ । ਦਾਸੋऽਯਂ ਭਵਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਦੁਪਾਸਨਾਤ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲੈਣ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ—ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?'
ਨ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਚਿਵਾਃ ਕੋਸ਼ੋ ਨ ਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਕੇਨ ਯੋਗੇਨ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
'ਨਾ ਫੌਜ ਹੈ, ਨਾ ਮੰਤਰੀ, ਨਾ ਖਜਾਨਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ। ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵੋ ਨੂਨਂ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮੇ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਾਃ
'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰਥਾਰੂਢਃ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸਮਾਵृਤ੍ਤ ਇਵਾਭਾਤਿ ਸ ਤੇਜਸਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਐਸਾ ਦਿਖਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਾਪੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬੀਜਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਭੂਪਤੇ । ਏਵਂ ਵੈ ਜਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਮੰਤ੍ਰ-ਬੀਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਐਸਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਬੀਜਂ ਕਾਮਰਾਜਾਖ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤ੍ਰ-ਬੀਜ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾ ਦਿਵਿ ਵਾਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਉਹ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਚਮੁਚ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤੇ ਮਨ੍ਦਾਸ੍ਤੇऽਤਿਦੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯਾ ਰੋਗੈਸ੍ਤੇ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਯੇषਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਭਵੇਦਮ੍ਬਾਰ੍ਚਨਾਦਿषੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੰਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਵਾਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਯੁਗਾਦੌ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਆਦਿਮਾਤੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੇਨ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਦਿ ਮਾਤਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਾ ਵੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਵਿਭਾਸਤੇ
ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਹੌਸਲਾ, ਧਨ, ਤਾਕਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸੋਚ, ਯਾਦ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਵੈ ਮੋਹਿਤਾ ਮਾਯਯਾ ਕਿਲ । ਨ ਭਜਨ੍ਤਿ ਕੁਤਰ੍ਕਜ੍ਞਾ ਦੇਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਗਲਤ ਤਰਕਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਵਾਸਵੋ ਵਰੁਣੋ ਯਮਃ । ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਃ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੂषਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਗਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਵਾਸੁ, ਵਰੁਣ, ਯਮ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਕੁਬੇਰ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਪੂਸ਼ਾ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਭਗ—
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਆਦਿਤਿਆ, ਵਾਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕੋ ਨ ਸੇਵੇਤ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ—ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਸਾऽਤਿਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਯੋਗਗਮ੍ਯਾ ਪਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਚ ਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋਗ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਪਰਮਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਕੋ ਵੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਤਾਂ ਵਿਨਾ । ਯਾ ਸृष੍ਟਿਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਖਿਲਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਹੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਮਨਸਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ । ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਾਤ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਖਂ ਵੈ ਕਾਨਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਾਪਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ । ਨਾਨੋਪਚਾਰੈਰਨਿਸ਼ਂ ਦਧਾਰ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਪੁਃ
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲ੍ਹ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਾਵਾਂ ਸਹਿੰਦੀ ਰਹੀ, ਦੁਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਰਾਰ੍ਥਿਨੀਮ੍ । ਸੁਬਾਹੁਃ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵਿਵਾਹਯੋਗ੍ਯੌ ਵੈ ਨਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਥਿਤਃ ਕਿਲ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਵੈਯੰਵਰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੇਵਲ ਦੋ ਹੀ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਇਚ੍ਛਾਸ੍ਵਯਂਵਰਸ਼੍ਚੈਕੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ਚ ਪਣਾਭਿਧਃ । ਯਥਾ ਰਾਮੇਣ ਭਗ੍ਨਂ ਵੈ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਪਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ ਸੀ।
ਤृਤੀਯਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਇਚ੍ਛਾਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਤੀਜਾ ਸ਼ੌਰਯ ਸ਼ੁਲਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਸਵੈਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ।