ਅਜ੍ਞਾਤਰਸਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕੁਮਾਰਂ ਕੁਲਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਦੁਨੋਤਿ ਮਦਨਃ ਪਾਪਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਯਾਮਿ ਚ
"ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ, ਜੋ ਉੱਚ ਘਰਾਣੇ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸੁਆਦ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ—ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਮਦਨ ਦੀ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਪੀੜਾ ਸਤਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?"
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਵਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਪਞ੍ਚਬਾਣ ਇਵਾਪਰਃ । ਤਪਤੇ ਮੇ ਮਨੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਰਹਾਕੁਲਿਤਂ ਮृਦੁ
"ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਜਲਦਾ ਹੈ।"
ਚਨ੍ਦਨਂ ਦੇਹਲਗ੍ਨਂ ਮੇ ਵਿषਵਦ੍ਭਾਤਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਸ੍ਰਗਿਯਂ ਸਰ੍ਪਵਚ੍ਚੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਵਤ੍
"ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਚੰਦਨ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਹਾਰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।"
ਨ ਚ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇ ਵਨੇ ਸ਼ਂ ਮੇ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਯਾਂ ਨ ਪਰ੍ਵਤੇ । ਨ ਦਿਵਾ ਨ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਵਾ ਨ ਸੁਖਂ ਸੁਖਸਾਧਨੈਃ
"ਨ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਨ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ, ਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਨ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਨ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨ ਕਿਸੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸਾਧਨ ਨਾਲ।"
ਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਨ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਨ ਗੀਤਂ ਨ ਚ ਵਾਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਤਿ ਮਨੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਨ ਤृਪ੍ਤੇ ਮਮ ਲੋਚਨੇ
"ਨ ਬਿਸਤਰ, ਨ ਤਾਂਬੂਲ, ਨ ਗੀਤ, ਨ ਵਾਜਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ।"
ਪ੍ਰਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ਼ਠਃ । ਭੀਤਾਸ੍ਮਿ ਕੁਲਲਜ੍ਜਾਯਾਃ ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਪਿਤੁਸ੍ਤਥਾ
"ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਚਲਾਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲਾਜ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਾਂ।"
ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਪਿਤਾ ਮੇऽਦ੍ਯ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍ । ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਯ ਕਾਮਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਵੈ
"ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਅੱਜ ਸਵਯੰਵਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।"
ਸਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਮ੍ਭृਤਰ੍ਦ੍ਧਯਃ । ਰਮਣੀਯਾ ਨ ਮੇ ਤੇऽਦ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਹੀਨੋऽਪ੍ਯਸੌ ਮਤਃ
"ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ; ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹੀ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਕਾਕੀ ਨਿਰ੍ਧਨਸ਼੍ਚੈਵ ਬਲਹੀਨਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਵਨਵਾਸੀ ਫਲਾਹਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਇਕੱਲਾ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਸਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਵਾਗ੍ਬੀਜਸ੍ਯ ਜਪਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਏषਾਪ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾ । ਸੋਪਿ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋऽਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਜਾਪ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਕ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ; ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਈ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਦੇਵੀਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਮਖਣ੍ਡਿਤਾਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਤਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਕਰਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੁਮਾਇਆ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਵੇਰਪੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿषਾਦਃ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਤਮ੍ । ਦਦੌ ਰਥਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਰਥ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁਰਗੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਤਾਕਾਵਰਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਜੈਤ੍ਰਂ ਰਾਜਸੁਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਚੋਪਾਯਨਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਰਥ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਉਪਹਾਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵੇਨ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਨ੍ਯੈਰ੍ਮੂਲਫਲੈਃ ਸਮ੍ਯਗਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੇ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤੌ ਤਦਾ । ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਮੂਚੁਸ੍ਤਾਪਸਾ ਮਿਥਃ
ਜਦ ਨਿਸ਼ਾਦ ਮੁਖੀ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਸੰਤ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਧ੍ਰੁਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੈਰਹੋਭਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਜ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੋ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤੇऽਮ੍ਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਵਰਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਿਨੀ । ਸਹਾਯਸ੍ਤੁ ਸੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਸੁਵ੍ਰਤ
'ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਥ ਹੈ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਸੁਵ੍ਰਤ।'
ਮਨੋਰਮਾਂ ਤਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਧਰਾਧੀਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੰਤ ਲੋਕ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਹਸਦੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।'
ਸਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਵਚਨਂ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਫਲਮ੍ । ਦਾਸੋऽਯਂ ਭਵਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਦੁਪਾਸਨਾਤ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲੈਣ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ—ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?'
ਨ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਚਿਵਾਃ ਕੋਸ਼ੋ ਨ ਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਕੇਨ ਯੋਗੇਨ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
'ਨਾ ਫੌਜ ਹੈ, ਨਾ ਮੰਤਰੀ, ਨਾ ਖਜਾਨਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ। ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵੋ ਨੂਨਂ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮੇ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਾਃ
'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰਥਾਰੂਢਃ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸਮਾਵृਤ੍ਤ ਇਵਾਭਾਤਿ ਸ ਤੇਜਸਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਐਸਾ ਦਿਖਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਾਪੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬੀਜਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਭੂਪਤੇ । ਏਵਂ ਵੈ ਜਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਮੰਤ੍ਰ-ਬੀਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਐਸਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਬੀਜਂ ਕਾਮਰਾਜਾਖ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤ੍ਰ-ਬੀਜ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾ ਦਿਵਿ ਵਾਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਉਹ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਚਮੁਚ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤੇ ਮਨ੍ਦਾਸ੍ਤੇऽਤਿਦੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯਾ ਰੋਗੈਸ੍ਤੇ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਯੇषਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਭਵੇਦਮ੍ਬਾਰ੍ਚਨਾਦਿषੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੰਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਵਾਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਯੁਗਾਦੌ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਆਦਿਮਾਤੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੇਨ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਦਿ ਮਾਤਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਾ ਵੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਵਿਭਾਸਤੇ
ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਹੌਸਲਾ, ਧਨ, ਤਾਕਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸੋਚ, ਯਾਦ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਵੈ ਮੋਹਿਤਾ ਮਾਯਯਾ ਕਿਲ । ਨ ਭਜਨ੍ਤਿ ਕੁਤਰ੍ਕਜ੍ਞਾ ਦੇਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਗਲਤ ਤਰਕਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਵਾਸਵੋ ਵਰੁਣੋ ਯਮਃ । ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਃ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੂषਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਗਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਵਾਸੁ, ਵਰੁਣ, ਯਮ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਕੁਬੇਰ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਪੂਸ਼ਾ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਭਗ—