ਬੀਜਂ ਵੈ ਕਾਮਰਾਜਾਖ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਂ ਮਨਸਾ ਤਦਾ । ਜਜਾਪ ਬਾਲਕੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚੇਤਸਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਕਾਮਰਾਜ ਨਾਮਕ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਭਾਵਿਯੋਗਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਮਰਾਜਾਖ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ੍ਵਭਾਵੇਨੈਵ ਤੇਨੇਤ੍ਥਂ ਗृਹੀਤਂ ਬਾਲਕੇਨ ਵੈ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤਰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਇੰਝ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਦਾऽਸੌ ਪਞ੍ਚਮੇ ਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ऋषਿਚ੍ਛਨ੍ਦੋਵਿਹੀਨਞ੍ਚ ਧ੍ਯਾਨਨ੍ਯਾਸਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਛੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਨਾ ਧਿਆਨ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਿਆਸ।
ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਮਨਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਤ੍ਯਪਿ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯਪਿ । ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਨ ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਾਰਮਿਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍षੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰੋऽਸੌ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਮੁਨਿਨਾ ਚੋਪਨੀਤੋऽਥ ਵੇਦਮਧ੍ਯਾਪਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਹਦੀ ਉਮਰ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਨੇਊ ਪਵਾਈ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਤਥਾ ਸਾਙ੍ਗਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਕਲਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਾਦਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਨੀਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵੀਰੂਪਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ । ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਂ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਂ ਰਕ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੂषਣਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਗਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।
ਗਰੁਡੇ ਵਾਹਨੇ ਸਂਸ੍ਥਾਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਦ੍ਭੁਤਾਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਸ ਬਭੂਵ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸੋऽਥ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਮਾਤਰਂ ਸੇਵਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵਿਜਹਾਰ ਨਦੀਤਟੇ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਾਸਨਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਿਖਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਃ । ਤੂਣੀਰਕਵਚਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਂ ਚਾਮ੍ਬਿਕਯਾ ਵਨੇ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਤੂਣੀਰ ਅਤੇ ਬਕਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਪੁਤ੍ਰੀ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸੁਪ੍ਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੇ ਦਿਵਯ ਸੀ—
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨृਪਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਵਨਸ੍ਥਞ੍ਚ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕਾਮਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸੋਹਣਾ, ਸਾਰੇ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋਵੇ।
ਬਨ੍ਦੀਜਨਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਸਙ੍ਗਤਮ੍ । ਚਕਮੇ ਮਨਸਾ ਤਂ ਵੈ ਵਰਂ ਵਰਯਿਤੁਂ ਧਿਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਜੁਬਾਨੋਂ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਣ ਲਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਜਗਦਮ੍ਬਾ ਨਿਸ਼ਾਨ੍ਤਰੇ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਚੇਦਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਇੱਕ ਰਾਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਗਦੰਬਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਮ ਭਕ੍ਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਭਾਮਿਨਿ
"ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ।"
ਏਵਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਮ੍ਬਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਜਹਰ੍ष ਭृਸ਼ਭਾਮਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦਾ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ; ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ।
ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਪृष੍ਟਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਮੋਦੇ ਕਾਰਣਂ ਬਾਲਾ ਨੋਵਾਚਾਤਿਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੀ, ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੱਡੀ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਦੱਸ ਸਕੀ।
ਜਹਾਸ ਮੁਦਮਾਪਨ੍ਨਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸਖੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾਨ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵृਤ੍ਤਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸੁਪਨਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਾ ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਮਵਾਪੋਪਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸਖੀਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਮ੍ਪਕੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜੋ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਿਨ੍ਵਤੀ ਬਾਲਾ ਚਮ੍ਪਕਾਧਃਸ੍ਥਿਤਾਬਲਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਚੰਪਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਬਭਾषੇ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ । ਕੁਤੋ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਕृਤਮਾਗਮਨਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਦੁਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: "ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਜੀ?"
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ਬਾਲੇ ਨੂਨਮਾਗਮਨਂ ਮਮ । ਜਾਤਂ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਯੋਗੇਨ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਦੁਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਬੇਟੀ, ਮੈਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਆਉਣਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੋ? ਦੱਸੋ ਮੈਨੂੰ।"
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲੋਵਾਚ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮਹਾਭਾਗ ਵਰ੍ਣਨੀਯਂ ਕਿਮਸ੍ਤਿ ਵੈ । ਲੋਕਾਤਿਗਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤਮਂ ਕਿਲ
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਜੀ, ਕੋਈ ਖਾਸ ਗੱਲ ਹੈ? ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ?"
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਨृਪਃ । ਯਥਾਰ੍ਥਨਾਮਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਥੇ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਰਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਯ ਲੋਚਨਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ । ਯੇਨ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਵਾਮੋਰੁ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤੁ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸੁੰਦਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਏਕਤ੍ਰ ਨਿਹਿਤਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਗੁਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਣਾ । ਗੁਣਾਨਾਮਾਕਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤੇਨੈਵ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਹੀ ਉਤਸੁਕ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤਵ ਯੋਗ੍ਯਃ ਕੁਮਾਰੋऽਸੌ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਯੋਗੋऽਯਂ ਵਿਹਿਤੋऽਪ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਤੀ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਜੋੜ ਬਿਲਕੁਲ ਮਣੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੁਹਣਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਯਾ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਦੇਸ਼ਪ੍ਰੇषਣਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਾ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਰਾਗਾਦ੍ਵੈ ਮਗ੍ਨਾ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾऽਤਿਚਞ੍ਚਲਾ । ਕਾਮਬਾਣਹਤੇਵਾਸ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਕਾਮਾਰ੍ਦਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਂ ਛਨ੍ਦੋऽਨੁਵਰ੍ਤਿਨੀਮ੍ । ਵਿਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੇਹੇ ਯਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਦਨੁ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ: "ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"