ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਤ੍ਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲੋऽਯਂ ਨਿਰ੍ਧਨਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨृਪਾਹਿਤਮ੍ । ਵृਥਾ ਤੇ ਵੈਰਭਾਵੋऽਯਮਨਾਥੇ ਦੁਰ੍ਬਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ੌ
ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਿਗਾੜ ਲੈਣਾ ਹੈ? ਇਸ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਿਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ।
ਦਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਈਰ੍ष੍ਯਯਾ ਕਿਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਗਤ ਤਾਂ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਂ ਤृਣਾਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਦੈਵਯੋਗਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤृਣਂ ਵਜ੍ਰਾਯਤੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸਮਯੇ ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵਜਰ ਵੀ ਤਿਨਕੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤਿਨਕਾ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਮਸ਼ਕੋ ਵੈ ਤਥਾ ਗਜਮ੍ । ਸਾਹਸਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਵੀ ਬਾਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੱਛਰ ਵੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਬੇਸਮਝੀ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਯੁਧਾਜਿਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਮੂਰ੍ਘ੍ਨਾ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਨृਪਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਨੋਰਮਾऽਪਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾऽਭੂਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮृਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਮਨੋਰਮਾ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ, ਜੋ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ।
ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਕੁਮਾਰੋऽਸੌ ਜਗਾਮੋਪਚਯਂ ਤਤਃ । ਮੁਨਿਬਾਲਗਤਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਡਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੀ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦਲ੍ਲਂ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਕ੍ਲੀਬੇਤਿ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਆ ਗਈ। ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ 'ਨਪੁੰਸਕ' ਆਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਧਾਰੈਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਅਨੁਸ੍ਵਾਰਯੁਤਂ ਤਚ੍ਚ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਅੱਖਰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਉਚਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੱਕੀ ਸਬਦ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬੀਜਂ ਵੈ ਕਾਮਰਾਜਾਖ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਂ ਮਨਸਾ ਤਦਾ । ਜਜਾਪ ਬਾਲਕੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚੇਤਸਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਕਾਮਰਾਜ ਨਾਮਕ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਭਾਵਿਯੋਗਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਮਰਾਜਾਖ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ੍ਵਭਾਵੇਨੈਵ ਤੇਨੇਤ੍ਥਂ ਗृਹੀਤਂ ਬਾਲਕੇਨ ਵੈ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤਰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਇੰਝ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਦਾऽਸੌ ਪਞ੍ਚਮੇ ਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ऋषਿਚ੍ਛਨ੍ਦੋਵਿਹੀਨਞ੍ਚ ਧ੍ਯਾਨਨ੍ਯਾਸਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਛੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਨਾ ਧਿਆਨ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਿਆਸ।
ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਮਨਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਤ੍ਯਪਿ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯਪਿ । ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਨ ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਾਰਮਿਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍षੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰੋऽਸੌ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਮੁਨਿਨਾ ਚੋਪਨੀਤੋऽਥ ਵੇਦਮਧ੍ਯਾਪਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਹਦੀ ਉਮਰ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਨੇਊ ਪਵਾਈ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਤਥਾ ਸਾਙ੍ਗਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਕਲਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਾਦਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਨੀਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵੀਰੂਪਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ । ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਂ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਂ ਰਕ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੂषਣਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਗਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।
ਗਰੁਡੇ ਵਾਹਨੇ ਸਂਸ੍ਥਾਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਦ੍ਭੁਤਾਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਸ ਬਭੂਵ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸੋऽਥ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਮਾਤਰਂ ਸੇਵਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵਿਜਹਾਰ ਨਦੀਤਟੇ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਾਸਨਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਿਖਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਃ । ਤੂਣੀਰਕਵਚਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਂ ਚਾਮ੍ਬਿਕਯਾ ਵਨੇ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਤੂਣੀਰ ਅਤੇ ਬਕਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਪੁਤ੍ਰੀ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸੁਪ੍ਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੇ ਦਿਵਯ ਸੀ—
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨृਪਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਵਨਸ੍ਥਞ੍ਚ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ੂਰਂ ਕਾਮਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਮਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸੋਹਣਾ, ਸਾਰੇ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋਵੇ।
ਬਨ੍ਦੀਜਨਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਸਙ੍ਗਤਮ੍ । ਚਕਮੇ ਮਨਸਾ ਤਂ ਵੈ ਵਰਂ ਵਰਯਿਤੁਂ ਧਿਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਜੁਬਾਨੋਂ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਣ ਲਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਜਗਦਮ੍ਬਾ ਨਿਸ਼ਾਨ੍ਤਰੇ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਚੇਦਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਇੱਕ ਰਾਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਗਦੰਬਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਮ ਭਕ੍ਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਭਾਮਿਨਿ
"ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ।"
ਏਵਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਮ੍ਬਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਜਹਰ੍ष ਭृਸ਼ਭਾਮਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦਾ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ; ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ।
ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਪृष੍ਟਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਮੋਦੇ ਕਾਰਣਂ ਬਾਲਾ ਨੋਵਾਚਾਤਿਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੀ, ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੱਡੀ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਦੱਸ ਸਕੀ।
ਜਹਾਸ ਮੁਦਮਾਪਨ੍ਨਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸਖੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾਨ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵृਤ੍ਤਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸੁਪਨਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਾ ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਮਵਾਪੋਪਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸਖੀਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਮ੍ਪਕੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜੋ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਿਨ੍ਵਤੀ ਬਾਲਾ ਚਮ੍ਪਕਾਧਃਸ੍ਥਿਤਾਬਲਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਚੰਪਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।