ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਰ੍ਭृਤ੍ਯਾਨਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਨਯਧ੍ਵਂ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਧੇਨੁਂ ਬਲਦਰ੍ਪਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿਚ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਓ।'
ਤੇ ਭृਤ੍ਯਾ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਹਠਾਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਰਭਿਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ
ਉਹ ਨੌਕਰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੁਨੇ ਤ੍ਯਜਸਿ ਮਾਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਸੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਤ੍ਯਜੇ ਨਾਹਂ ਸੁਦੁਗ੍ਧਦੇ
'ਮੁਨੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਹਨ?' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।'
ਬਲਾਨ੍ਨਯਤਿ ਰਾਜਾऽਸੌ ਪੂਜਿਤੋऽਦ੍ਯ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਨ ਚੇਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨਸਾ ਕਿਲ
ਰਾਜਾ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਧੇਨੁਃ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਹਮ੍ਭਾਰਵਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰੂਰਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਖਿਆ, ਧੇਨੂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡੱਕ ਮਾਰੀ।
ਉਦ੍ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਹਾਤ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾ ਘੋਰਤਰਾਸ੍ਤਦਾ । ਸਾਯੁਧਾਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਕਵਚਾਵृਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਉੱਭਰ ਆਏ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ 'ਰੁੱਕੋ, ਰੁੱਕੋ' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਪ੍ਰਤਿਮੋਚਿਤਾ । ਏਕਾਕੀ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਨੰਦਿਨੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਹਨ੍ਤ ਪਾਪੋऽਤਿਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਬਲਂ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤਪਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਹਾਏ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਬਹੂਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਮਹਾਵਨੇ । ऋषਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ ਗਾਧੇਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਵਿਧਿਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾ ਕृਥਾ ਵੈਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕੁਲਨਾਸ਼ਕਰਂ ਨੂਨਂ ਤਾਪਸੈਃ ਸਹ ਸਂਯੁਗਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਵੈਰ ਨਾ ਪਾਲੀਂ। ਤਪੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ ਸਦਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋऽਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਤ੍ਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲੋऽਯਂ ਨਿਰ੍ਧਨਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨृਪਾਹਿਤਮ੍ । ਵृਥਾ ਤੇ ਵੈਰਭਾਵੋऽਯਮਨਾਥੇ ਦੁਰ੍ਬਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ੌ
ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਿਗਾੜ ਲੈਣਾ ਹੈ? ਇਸ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਿਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ।
ਦਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਈਰ੍ष੍ਯਯਾ ਕਿਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਗਤ ਤਾਂ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਈਰਖਾ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਂ ਤृਣਾਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਦੈਵਯੋਗਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤृਣਂ ਵਜ੍ਰਾਯਤੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸਮਯੇ ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵਜਰ ਵੀ ਤਿਨਕੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤਿਨਕਾ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਮਸ਼ਕੋ ਵੈ ਤਥਾ ਗਜਮ੍ । ਸਾਹਸਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਵੀ ਬਾਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੱਛਰ ਵੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਬੇਸਮਝੀ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਯੁਧਾਜਿਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਮੂਰ੍ਘ੍ਨਾ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਨृਪਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਨੋਰਮਾऽਪਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾऽਭੂਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮृਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਮਨੋਰਮਾ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ, ਜੋ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ।
ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਕੁਮਾਰੋऽਸੌ ਜਗਾਮੋਪਚਯਂ ਤਤਃ । ਮੁਨਿਬਾਲਗਤਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਡਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੀ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦਲ੍ਲਂ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍ । ਕ੍ਲੀਬੇਤਿ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਆ ਗਈ। ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ 'ਨਪੁੰਸਕ' ਆਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਧਾਰੈਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਅਨੁਸ੍ਵਾਰਯੁਤਂ ਤਚ੍ਚ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਅੱਖਰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਉਚਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੱਕੀ ਸਬਦ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬੀਜਂ ਵੈ ਕਾਮਰਾਜਾਖ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਂ ਮਨਸਾ ਤਦਾ । ਜਜਾਪ ਬਾਲਕੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਚੇਤਸਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਕਾਮਰਾਜ ਨਾਮਕ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਭਾਵਿਯੋਗਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਮਰਾਜਾਖ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸ੍ਵਭਾਵੇਨੈਵ ਤੇਨੇਤ੍ਥਂ ਗृਹੀਤਂ ਬਾਲਕੇਨ ਵੈ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤਰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਇੰਝ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਦਾऽਸੌ ਪਞ੍ਚਮੇ ਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ऋषਿਚ੍ਛਨ੍ਦੋਵਿਹੀਨਞ੍ਚ ਧ੍ਯਾਨਨ੍ਯਾਸਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਛੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਨਾ ਧਿਆਨ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਿਆਸ।
ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਮਨਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਤ੍ਯਪਿ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯਪਿ । ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਨ ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਾਰਮਿਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍षੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰੋऽਸੌ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਮੁਨਿਨਾ ਚੋਪਨੀਤੋऽਥ ਵੇਦਮਧ੍ਯਾਪਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਹਦੀ ਉਮਰ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਨੇਊ ਪਵਾਈ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਤਥਾ ਸਾਙ੍ਗਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਕਲਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਾਦਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਨੀਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵੀਰੂਪਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ । ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਂ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਂ ਰਕ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੂषਣਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਗਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।
ਗਰੁਡੇ ਵਾਹਨੇ ਸਂਸ੍ਥਾਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਦ੍ਭੁਤਾਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਸ ਬਭੂਵ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸੋऽਥ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਮਾਤਰਂ ਸੇਵਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵਿਜਹਾਰ ਨਦੀਤਟੇ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਾਸਨਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਿਖਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਃ । ਤੂਣੀਰਕਵਚਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਂ ਚਾਮ੍ਬਿਕਯਾ ਵਨੇ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਤੂਣੀਰ ਅਤੇ ਬਕਤਰ ਦਿੱਤਾ।