ਅਨ੍ਯਃ ਕਿਂ ਨ ਕਰੋਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਤਂ ਵੈ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਵਾਮਨਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਜ੍ਞਪਾਤਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਾ
ਜੇਕਰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਤਕਰਮ ਦਾ ਮੂਰਤ ਸੀ, ਯਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਲਈ ਐਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?
ਨ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸਿਤਵ੍ਯਂ ਵੈ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੇਨਚਿਤ੍ਤਥਾ । ਲੋਭਸ਼੍ਚੇਤਸਿ ਚੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੀਦृਕ੍ਪਾਪਕृਤਂ ਭਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੋਭ ਆ ਜਾਵੇ, ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ!
ਲੋਭਾਹਤਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਕਿਲ । ਪਰਲੋਕਾਦ੍ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਰ੍ਹਿਚਿਨ੍ਮੁਨੇ
ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਜੀਵ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਡਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਪਰਸ੍ਵਾਦਾਨਹੇਤੁਤਃ । ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲੋਭ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਸੋਚ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨਾਰਾਧ੍ਯ ਸਤਤਂ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚ ਧਨਂ ਨਰਾਃ । ਨ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਥਾ ਦਾਤੁਮਞ੍ਜਸਾ
ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਸਿੱਧਾ ਧਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨੀਯਤੇ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਤਮ੍ । ਵਾਣਿਜ੍ਯੇਨਾਥ ਦਾਨੇਨ ਚੌਰ੍ਯੇਣਾਪਿ ਬਲੇਨ ਵਾ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰ, ਦਾਨ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਕ੍ਰਯਾਰ੍ਥਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਧਾਨ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਬਹੁ । ਦੇਵਾਨਰ੍ਚਯਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਮਹਰ੍ਦ੍ਧਿਰ੍ਮੇ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਵਪਾਰੀ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਾਨ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪਰਵਿਤ੍ਤੇਚ੍ਛਾ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇਨ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਗ੍ਰਹਣਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਹਰ੍ਘਞ੍ਚਾਪਿ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਸ੍ਵਾਦਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਕੀਦृਸ਼ਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵृਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵृਥਾ ਦਾਨਂ ਵृਥਾऽਧ੍ਯਯਨਮੇਵ ਚ । ਲੋਭਮੋਹਾਵृਤਾਨਾਂ ਵੈ ਕृਤਂ ਤਦਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆਂ ਲਈ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਾਠ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾ ਕੀਤਾ ਸਮਝੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਸਰ੍ਜਯ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਪੁਤ੍ਰਾऽਹਂ ਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਜਾਨਕੀਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਭੇਜੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ, ਜਾਨਕੀ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦਵਿਜ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਨੇਯਂ ਮਨੋਰਮਾਭ੍ਯੇਤਿ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ; ਮਨੋਰਮਾ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ।
ਯੁਧਾਜਿਦੁਵਾਚ ਮੁਨੇ ਮੁਞ੍ਚ ਹਠਂ ਸੌਮ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਨ ਚ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਬਲਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਆਪਣਾ ਜ਼ੋਰ ਛੱਡ ਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਅੱਜ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ऋषਿਰੁਵਾਚ ਨਯਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਬਲੇਨਾਦ੍ਯ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਯਥਾ ਧੇਨੁਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੁਰਾ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਦੀ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕਥੋਤ੍ਤਰਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮਬੀਜਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਨੀਪਤਿਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਬੁਦ੍ਧੇऽਤ੍ਰ ਮਯਾऽਦ੍ਯ ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਬਲਾਨ੍ਨਯਾਮਿ ਤਾਂ ਕਾਮਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਞ੍ਚ ਸੁਭਾषਿਣੀਮ੍
ਸਿਆਣੀਏ, ਦੱਸੋ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਰਿਪੁਰਲ੍ਪੋऽਪਿ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਵ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਵੈਰੀ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਰੋਗ ਵਧ ਕੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਵੈਰੀ ਵੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨ ਯੋਦ੍ਧਾਸ੍ਤਿ ਯੋ ਮਾਮਤ੍ਰ ਨਿਵਾਰਯੇਤ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹਨ੍ਮਿ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੌਹਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਿਪੁਂ ਕਿਲ
ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਫੌਜ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਜੰਗੂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਤੀ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਤਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਬਲਾਦਹਮ੍ । ਹਤੇ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਨੂਨਂ ਨਿਰ੍ਭਯੋऽਸੌ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਧਾਨ ਉਵਾਚ ਸਾਹਸਂ ਨ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਮੁਨੇਰ੍ਵਚਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਃ ਕਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਮਾਰਿष
ਮੁੱਖ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਮਕੜੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮਿਹਰਬਾਨ।
ਪੁਰਾ ਗਾਧਿਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਤਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਵਿਚਰਨ੍ਸ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਸਿष੍ਠਾਸ਼੍ਰਮਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੁਨਿਨਾ ਦਤ੍ਤਵਿष੍ਟਰਃ
ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਭੋਜਨਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸਸੈਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖਾਣੇ ਲਈ ਸੱਦਿਆ। ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਨਨ੍ਦਿਨ੍ਯਾऽऽਸਾਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਸਸੈਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭੋਜਨਮ੍
ਨੰਦਿਨੀ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ।
ਪ੍ਰਤਾਪਂ ਤਞ੍ਚ ਨਨ੍ਦਿਨ੍ਯਾਃ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਯਯਾਚੇ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਨੰਦਿਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮੁਨੇ ਧੇਨੁਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਘਟੋਧ੍ਨੀਨਾਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਦੇਵੋ, ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਤਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ ਹੋਮਧੇਨੁਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਨ ਦਦਾਮਿ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਸਹਸ੍ਰਞ੍ਚਾਪਿ ਧੇਨੂਨਾਂ ਤਵੇਦਂ ਤਵ ਤਿष੍ਠਤੁ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਅਯੁਤਂ ਵਾਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਾ ਦਦਾਮਿ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਦ੍ਦੇਹਿ ਮੇ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਸਾਧੋ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਬਲਾਦਥ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਦੇਵੋ, ਧਰਮਵਾਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ ਕਾਮਂ ਗृਹਾਣ ਨृਪਤੇ ਬਲਾਦਦ੍ਯ ਯਥਾਰੁਚਿ । ਨਾਹਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨਨ੍ਦਿਨੀਂ ਗृਹਾਤ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ, ਜੇ ਮਨ ਕਰੇ ਤਾਂ ਅੱਜ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਨੰਦਿਨੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।