ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਉਦਤਿष੍ਠਦਸੌ ਨृਪਃ । ਦ੍ਰੌਪਦੀਸਨ੍ਨਿਧੌ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗਮ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਤੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕ੍ਵ ਗਤਾਃ ਪਤਯਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਏਕਾਦਸ਼ ਗਤਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚ ਵਨੇ ਕਿਲ
ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ? ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ? ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੁ ਤਦੋਵਾਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਵਿਸ਼੍ਰਮਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਯਾਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ; ਆਸ਼ਰਮ ਕੋਲ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਪਾਂਡਵ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਲੋਭਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਜਹਾਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਵੀਰੋऽਨਾਦृਤ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਨ੍ਨੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਧੈਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਵੈ ਬਲਿਃ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਦਾ ਹਾਲ ਹੋਇਆ।
ਵੈਰੋਚਨਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਃ । ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸਂਮਤਃ
ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਨਿਰਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਲ੍ਹਾਦਸ੍ਯ ਚ ਪੌਤ੍ਰਕਃ । ਏਕੋਨਸ਼ਤਯਜ੍ਞਾਨ੍ਵੈ ਸ ਚਕਾਰ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ-ਪੌਤ੍ਰ, ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਸਹੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੇਵ੍ਯਃ ਸ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤੋਗੁਣੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜੋਗੀ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਦਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਯਪਾਚ੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਪਟਵਾਮਨਃ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਛਲੇਨ ਹृਤਵਾਨ੍ਮਹੀਂ ਚੈਵ ਸਸਾਗਰਾਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਹਥਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਸੋऽਭਵਤ੍ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਰਾਜਾ ਬਲਿਰ੍ਵੈਰੋਚਨਿਸ੍ਤਦਾ । ਕਪਟਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਚਲਾਕੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਃ ਕਿਂ ਨ ਕਰੋਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਤਂ ਵੈ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਵਾਮਨਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਜ੍ਞਪਾਤਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਾ
ਜੇਕਰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਤਕਰਮ ਦਾ ਮੂਰਤ ਸੀ, ਯਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਲਈ ਐਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?
ਨ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸਿਤਵ੍ਯਂ ਵੈ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੇਨਚਿਤ੍ਤਥਾ । ਲੋਭਸ਼੍ਚੇਤਸਿ ਚੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੀਦृਕ੍ਪਾਪਕृਤਂ ਭਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੋਭ ਆ ਜਾਵੇ, ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ!
ਲੋਭਾਹਤਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਕਿਲ । ਪਰਲੋਕਾਦ੍ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਰ੍ਹਿਚਿਨ੍ਮੁਨੇ
ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਜੀਵ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਡਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਪਰਸ੍ਵਾਦਾਨਹੇਤੁਤਃ । ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲੋਭ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਸੋਚ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨਾਰਾਧ੍ਯ ਸਤਤਂ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚ ਧਨਂ ਨਰਾਃ । ਨ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਥਾ ਦਾਤੁਮਞ੍ਜਸਾ
ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਸਿੱਧਾ ਧਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨੀਯਤੇ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਤਮ੍ । ਵਾਣਿਜ੍ਯੇਨਾਥ ਦਾਨੇਨ ਚੌਰ੍ਯੇਣਾਪਿ ਬਲੇਨ ਵਾ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰ, ਦਾਨ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਕ੍ਰਯਾਰ੍ਥਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਧਾਨ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਬਹੁ । ਦੇਵਾਨਰ੍ਚਯਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਮਹਰ੍ਦ੍ਧਿਰ੍ਮੇ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਵਪਾਰੀ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਾਨ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪਰਵਿਤ੍ਤੇਚ੍ਛਾ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇਨ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਗ੍ਰਹਣਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਹਰ੍ਘਞ੍ਚਾਪਿ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਸ੍ਵਾਦਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਕੀਦृਸ਼ਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵृਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵृਥਾ ਦਾਨਂ ਵृਥਾऽਧ੍ਯਯਨਮੇਵ ਚ । ਲੋਭਮੋਹਾਵृਤਾਨਾਂ ਵੈ ਕृਤਂ ਤਦਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆਂ ਲਈ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਾਠ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾ ਕੀਤਾ ਸਮਝੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਸਰ੍ਜਯ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਪੁਤ੍ਰਾऽਹਂ ਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਜਾਨਕੀਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਭੇਜੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ, ਜਾਨਕੀ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦਵਿਜ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਨੇਯਂ ਮਨੋਰਮਾਭ੍ਯੇਤਿ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾ; ਮਨੋਰਮਾ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ।
ਯੁਧਾਜਿਦੁਵਾਚ ਮੁਨੇ ਮੁਞ੍ਚ ਹਠਂ ਸੌਮ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਨ ਚ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਬਲਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਆਪਣਾ ਜ਼ੋਰ ਛੱਡ ਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਅੱਜ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ऋषਿਰੁਵਾਚ ਨਯਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਬਲੇਨਾਦ੍ਯ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਯਥਾ ਧੇਨੁਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੁਰਾ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਦੀ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕਥੋਤ੍ਤਰਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮਬੀਜਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਨੀਪਤਿਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਬੁਦ੍ਧੇऽਤ੍ਰ ਮਯਾऽਦ੍ਯ ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਬਲਾਨ੍ਨਯਾਮਿ ਤਾਂ ਕਾਮਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਞ੍ਚ ਸੁਭਾषਿਣੀਮ੍
ਸਿਆਣੀਏ, ਦੱਸੋ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਰਿਪੁਰਲ੍ਪੋऽਪਿ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਵ ਸਂਵृਦ੍ਧੋ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਵੈਰੀ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਰੋਗ ਵਧ ਕੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਵੈਰੀ ਵੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨ ਯੋਦ੍ਧਾਸ੍ਤਿ ਯੋ ਮਾਮਤ੍ਰ ਨਿਵਾਰਯੇਤ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹਨ੍ਮਿ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੌਹਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਿਪੁਂ ਕਿਲ
ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਫੌਜ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਜੰਗੂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਤੀ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਤਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਬਲਾਦਹਮ੍ । ਹਤੇ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਨੂਨਂ ਨਿਰ੍ਭਯੋऽਸੌ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।