ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਥ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਜੁष੍ਟੇ ਭੂਪਤਿਃ ਸਂਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਵਾਮੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਦਾ । ਆਯਯੁਰ੍ਮੁਨਿਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕੋऽਯਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨृਪਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਰਾਰੋਹਾ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਸਮਾਗਤਾ । ਜਯਦ੍ਰਥੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਰੂਪੇਣ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਪਰਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੋਹਣੀ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਵੀ ਆ ਗਈ; ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ।
ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਮਿਵਾਪਰਾਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨृਪਤਿਰ੍ਧੌਮ੍ਯਂ ਕੇਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਵਰਾਨਨਾ
ਉਸ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਵਰਗੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ?'
ਭਾਰ੍ਯਾ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਕਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਚੀਵ ਵਸੁਧਾਙ੍ਗਤਾ
ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਲਾਵਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਚੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ?
ਬਰ੍ਬੂਲਵਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਲਵਙ੍ਗਲਤਿਕਾ ਯਥਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਵृਨ੍ਦਗਾ ਨੂਨਂ ਰਮ੍ਭੇਵਾਭਾਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਜਿਵੇਂ ਲਵੰਗ ਦੀ ਬੇਲ ਬਾਗ ਵਿਚ ਖਿੜਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰੰਭਾ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ!
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦ ਮਹਾਭਾਗ ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਵਲ੍ਲਭਾਬਲਾ । ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਵ ਚਾਭਾਤਿ ਨੈषਾ ਮੁਨਿਵਧੂਰ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਕਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਧੌਮ੍ਯ ਉਵਾਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸਤ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਧੌਮਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਇਹ ਕੁੜੀ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਯਦ੍ਰਥ ਉਵਾਚ ਕ੍ਵ ਗਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਵਨੇ ਵੀਰਾ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੰਜੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਾਂਡਵ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ?
ਧੌਮ੍ਯ ਉਵਾਚ ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਗਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਧ੍ਯਾਨ੍ਹੇ ਮृਗਾਨਾਦਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਧੌਮਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਉਦਤਿष੍ਠਦਸੌ ਨृਪਃ । ਦ੍ਰੌਪਦੀਸਨ੍ਨਿਧੌ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗਮ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਤੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕ੍ਵ ਗਤਾਃ ਪਤਯਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਏਕਾਦਸ਼ ਗਤਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚ ਵਨੇ ਕਿਲ
ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ? ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ? ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੁ ਤਦੋਵਾਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਵਿਸ਼੍ਰਮਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਯਾਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ; ਆਸ਼ਰਮ ਕੋਲ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਪਾਂਡਵ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਲੋਭਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਜਹਾਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਵੀਰੋऽਨਾਦृਤ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਨ੍ਨੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਧੈਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਵੈ ਬਲਿਃ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਦਾ ਹਾਲ ਹੋਇਆ।
ਵੈਰੋਚਨਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਃ । ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸਂਮਤਃ
ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਨਿਰਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਲ੍ਹਾਦਸ੍ਯ ਚ ਪੌਤ੍ਰਕਃ । ਏਕੋਨਸ਼ਤਯਜ੍ਞਾਨ੍ਵੈ ਸ ਚਕਾਰ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ-ਪੌਤ੍ਰ, ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਸਹੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੇਵ੍ਯਃ ਸ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤੋਗੁਣੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜੋਗੀ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਦਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਯਪਾਚ੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਪਟਵਾਮਨਃ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਛਲੇਨ ਹृਤਵਾਨ੍ਮਹੀਂ ਚੈਵ ਸਸਾਗਰਾਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਹਥਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਸੋऽਭਵਤ੍ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਰਾਜਾ ਬਲਿਰ੍ਵੈਰੋਚਨਿਸ੍ਤਦਾ । ਕਪਟਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਚਲਾਕੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਃ ਕਿਂ ਨ ਕਰੋਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਤਂ ਵੈ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਵਾਮਨਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਜ੍ਞਪਾਤਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਾ
ਜੇਕਰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਤਕਰਮ ਦਾ ਮੂਰਤ ਸੀ, ਯਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਲਈ ਐਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?
ਨ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸਿਤਵ੍ਯਂ ਵੈ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੇਨਚਿਤ੍ਤਥਾ । ਲੋਭਸ਼੍ਚੇਤਸਿ ਚੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੀਦृਕ੍ਪਾਪਕृਤਂ ਭਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੋਭ ਆ ਜਾਵੇ, ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ!
ਲੋਭਾਹਤਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਕਿਲ । ਪਰਲੋਕਾਦ੍ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਰ੍ਹਿਚਿਨ੍ਮੁਨੇ
ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਜੀਵ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਡਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਪਰਸ੍ਵਾਦਾਨਹੇਤੁਤਃ । ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲੋਭ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਸੋਚ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨਾਰਾਧ੍ਯ ਸਤਤਂ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚ ਧਨਂ ਨਰਾਃ । ਨ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਥਾ ਦਾਤੁਮਞ੍ਜਸਾ
ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਸਿੱਧਾ ਧਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨੀਯਤੇ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਤਮ੍ । ਵਾਣਿਜ੍ਯੇਨਾਥ ਦਾਨੇਨ ਚੌਰ੍ਯੇਣਾਪਿ ਬਲੇਨ ਵਾ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਮਨ ਚਾਹੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰ, ਦਾਨ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਕ੍ਰਯਾਰ੍ਥਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਧਾਨ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਬਹੁ । ਦੇਵਾਨਰ੍ਚਯਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਮਹਰ੍ਦ੍ਧਿਰ੍ਮੇ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਵਪਾਰੀ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਾਨ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪਰਵਿਤ੍ਤੇਚ੍ਛਾ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇਨ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਗ੍ਰਹਣਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਹਰ੍ਘਞ੍ਚਾਪਿ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਸ੍ਵਾਦਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਕੀਦृਸ਼ਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵृਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵृਥਾ ਦਾਨਂ ਵृਥਾऽਧ੍ਯਯਨਮੇਵ ਚ । ਲੋਭਮੋਹਾਵृਤਾਨਾਂ ਵੈ ਕृਤਂ ਤਦਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆਂ ਲਈ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਾਠ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾ ਕੀਤਾ ਸਮਝੋ।