ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸ੍ਤੁਤਿਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ । ਨਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲੇ ਪੂਰ੍ਬਭੌ ਨੂਤਨੇਵ ਸਾ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਨਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਾਧੁਜਨਾ ਯੇ ਵੈ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ੋਕਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸੌ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਪਰ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਏ; ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਅੱਜ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਨੋਰਮਾਤਿਸਾਧ੍ਵੀ ਸਾ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸੁਤਸਂਯੁਤਾ । ਪਿਤਾऽਸ੍ਯਾ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਲੋਭੇਨ ਵੈਰਿਣਾ
ਉਹ ਮਨੋਹਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੇਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਉਸ ਦਾ ਪਿਓ ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਾਧਵਃ ਸਮਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਦ੍ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਯੁਧਾਜਿਦਪਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚਲਿਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੌਹਤੇ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਜ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਂ ਸ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ੂਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬਲਾਭਿਧਮ੍ । ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਮਗਾਦਾਸ਼ੁ ਸ਼ृਙ੍ਗਵੇਰਪੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਰਦਰਸ਼ਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੋਰਮਾ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵਾਤਿਸੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਜਦ ਮਨੋਹਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਨੰਨੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਡਰ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ।
ਤਮੁਵਾਚਾਤਿਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਮੁਨਿਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਵਿਲੋਚਨਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿਚ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਜਦ ਯੁਧਾਜਿਤ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ?"
ਪਿਤਾ ਮੇ ਨਿਹਤੋऽਨੇਨ ਦੌਹਿਤ੍ਰੋ ਭੂਪਤਿਃ ਕृਤਃ । ਸੁਤਂ ਮੇ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਿ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
"ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਇਸਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਦੌਹਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।"
ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੈ ਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
"ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਵਣਵਾਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਸਮੇਤ, ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।"
ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਮृਗਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਏਵ ਤੇ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
"ਉਹ ਪੰਜ ਭਰਾ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਉਥੇ ਹੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।"
ਧੌਮ੍ਯੋऽਤ੍ਰਿਰ੍ਗਾਲਵਃ ਪੈਲੋ ਜਾਵਾਲਿਰ੍ਗੌਤਮੋ ਭृਗੁਃ । ਚ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਿਗੋਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਜਤੁਃ ਕ੍ਰਤੁਃ
"ਉਥੇ ਧੌਮਯ, ਅਤ੍ਰਿ, ਗਾਲਵ, ਪੈਲ, ਜਾਵਾਲੀ, ਗੌਤਮ, ਭਰਗੁ, ਚ੍ਯਵਨ, ਅਤ੍ਰਿ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਕਣਵ, ਜਤੁ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਸਨ।"
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਃ ਸੁਮਨ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਦਤ੍ਤੋऽਥ ਵਤ੍ਸਲਃ । ਰਾਸ਼ਾਸਨਃ ਕਹੋਡਸ਼੍ਚ ਯਵਕ੍ਰੀਰ੍ਯਜ੍ਞਕृਤ੍ਕ੍ਰਤੁਃ
"ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਮੰਤੁ, ਯਜ੍ਯਦੱਤ, ਵਤਸਲ, ਰਾਸ਼ਾਸਨ, ਕਹੋੜ, ਯਵਕ੍ਰੀ, ਯਜ੍ਯਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।"
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਮੁਨਯੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਦਯਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਵੇਦਪਾਠਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
"ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਭੀ ਭਲੇ ਮੁਨੀ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਦਿਕ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।"
ਦਾਸੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮੁਨੇ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਮੁਨਿਸਂਵृਤੇ
"ਉਥੇ ਯਾਜ੍ਯਸੇਨੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ।"
ਪਾਰ੍ਥਾ ਮृਗਾਨੁਗਾਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਾ ਵੀਰਾਃ ਪਞ੍ਚ ਵੈ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਾਃ
"ਉਦਰ, ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਬਹਾਦੁਰ ਸਨ, ਜੰਗਲੋਂ ਜੰਗਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਬਣੇ ਹੋਏ।"
ਤਾਵਤ੍ਸਿਨ੍ਧੁਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਬਲਸਂਯੁਤਃ । ਆਗਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਗਮਨ੍ਧ੍ਵਨਿਮ੍
"ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ।"
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਂ ਰਾਜਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਉਤ੍ਤਤਾਰ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨृਪਃ
"ਮੁਨੀਜਨਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਆਇਆ।"
ਯਦਾ ਨਿਰਗਮਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭृਤ੍ਯਦ੍ਵਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵੇਦਪਾਠਯੁਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨੀਨੁਦ੍ਯਮਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
"ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ।"
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਥ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਜੁष੍ਟੇ ਭੂਪਤਿਃ ਸਂਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਵਾਮੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਦਾ । ਆਯਯੁਰ੍ਮੁਨਿਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕੋऽਯਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨृਪਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਰਾਰੋਹਾ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਸਮਾਗਤਾ । ਜਯਦ੍ਰਥੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਰੂਪੇਣ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਪਰਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੋਹਣੀ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਵੀ ਆ ਗਈ; ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ।
ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਮਿਵਾਪਰਾਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨृਪਤਿਰ੍ਧੌਮ੍ਯਂ ਕੇਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਵਰਾਨਨਾ
ਉਸ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਵਰਗੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀ?'
ਭਾਰ੍ਯਾ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਕਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਚੀਵ ਵਸੁਧਾਙ੍ਗਤਾ
ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਲਾਵਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਚੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ?
ਬਰ੍ਬੂਲਵਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਲਵਙ੍ਗਲਤਿਕਾ ਯਥਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਵृਨ੍ਦਗਾ ਨੂਨਂ ਰਮ੍ਭੇਵਾਭਾਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਜਿਵੇਂ ਲਵੰਗ ਦੀ ਬੇਲ ਬਾਗ ਵਿਚ ਖਿੜਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰੰਭਾ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ!
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦ ਮਹਾਭਾਗ ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਵਲ੍ਲਭਾਬਲਾ । ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਵ ਚਾਭਾਤਿ ਨੈषਾ ਮੁਨਿਵਧੂਰ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਕਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਧੌਮ੍ਯ ਉਵਾਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸਤ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਧੌਮਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਇਹ ਕੁੜੀ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਯਦ੍ਰਥ ਉਵਾਚ ਕ੍ਵ ਗਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਵਨੇ ਵੀਰਾ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੰਜੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਾਂਡਵ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ?
ਧੌਮ੍ਯ ਉਵਾਚ ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਗਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਥਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਧ੍ਯਾਨ੍ਹੇ ਮृਗਾਨਾਦਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਧੌਮਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।