ਆਰ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਾਧਿਕਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਭਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੀਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਫਲਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਪੁੰਨ ਯਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਾਚਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਰੁਵਾਚ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਵਸ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਾਲਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਨ ਤੇ ਭਯਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ, ਹੇ ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਾਲੀ; ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਪਾਲਯਸ੍ਵ ਸੁਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾ ਤੇऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਸ਼ੋਕਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ; ਇਹ ਹੀ ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਆਵੇਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਗਮ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਸਾ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਉਟਜੇ ਮੁਨਿਨਾ ਦਤ੍ਤੇ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਤਦਾਵਸਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਣੀ ਮੁੜ ਸੁਧ ਚ ਆ ਗਈ; ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਝੋਪੜੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਸਹਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦਲ੍ਲੇਨ ਚ ਸਂਯੁਤਾ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਲਯਾਨਾ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਸਾ ਮਨੋਰਮਾ
ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦੱਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੋਰਮਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਯੋਃ ਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ਗਤ੍ਵਾऽਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਮਨੋਰਮਾਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਸੇਵਕਾਨ੍ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕ੍ਵ ਗਤੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਵਦਨ੍ । ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇऽਥ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਚਾਸਨੇ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਹੈ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਤੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਥਰ੍ਵਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੈਃ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਜਲਪੂਰਿਤੈਃ
ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਥਰਵਣ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਜਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚਾਥ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਉਤ੍ਸਵਸ੍ਤੁ ਨਗਰ੍ਯਾ ਵੈ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਡੋਲਾਂ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵੇਦਪਾਠੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਨਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਅਯੋਧ੍ਯਾ ਮੁਦਿਤੇਵਾਸੀਜ੍ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸੁਮਙ੍ਗਲੈਃ
ਪੰਡਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਭਟਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸ੍ਤੁਤਿਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ । ਨਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲੇ ਪੂਰ੍ਬਭੌ ਨੂਤਨੇਵ ਸਾ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਨਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਾਧੁਜਨਾ ਯੇ ਵੈ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ੋਕਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸੌ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਪਰ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਏ; ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਅੱਜ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਨੋਰਮਾਤਿਸਾਧ੍ਵੀ ਸਾ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸੁਤਸਂਯੁਤਾ । ਪਿਤਾऽਸ੍ਯਾ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਲੋਭੇਨ ਵੈਰਿਣਾ
ਉਹ ਮਨੋਹਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੇਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਉਸ ਦਾ ਪਿਓ ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਾਧਵਃ ਸਮਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਦ੍ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਯੁਧਾਜਿਦਪਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚਲਿਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੌਹਤੇ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਜ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਂ ਸ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ੂਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬਲਾਭਿਧਮ੍ । ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਮਗਾਦਾਸ਼ੁ ਸ਼ृਙ੍ਗਵੇਰਪੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਰਦਰਸ਼ਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੋਰਮਾ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵਾਤਿਸੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਜਦ ਮਨੋਹਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਨੰਨੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਡਰ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ।
ਤਮੁਵਾਚਾਤਿਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਮੁਨਿਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਵਿਲੋਚਨਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿਚ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਜਦ ਯੁਧਾਜਿਤ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ?"
ਪਿਤਾ ਮੇ ਨਿਹਤੋऽਨੇਨ ਦੌਹਿਤ੍ਰੋ ਭੂਪਤਿਃ ਕृਤਃ । ਸੁਤਂ ਮੇ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਿ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
"ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਇਸਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਦੌਹਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।"
ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੈ ਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
"ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਵਣਵਾਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਸਮੇਤ, ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।"
ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਮृਗਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਞ੍ਚ ਏਵ ਤੇ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
"ਉਹ ਪੰਜ ਭਰਾ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਉਥੇ ਹੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।"
ਧੌਮ੍ਯੋऽਤ੍ਰਿਰ੍ਗਾਲਵਃ ਪੈਲੋ ਜਾਵਾਲਿਰ੍ਗੌਤਮੋ ਭृਗੁਃ । ਚ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਿਗੋਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਜਤੁਃ ਕ੍ਰਤੁਃ
"ਉਥੇ ਧੌਮਯ, ਅਤ੍ਰਿ, ਗਾਲਵ, ਪੈਲ, ਜਾਵਾਲੀ, ਗੌਤਮ, ਭਰਗੁ, ਚ੍ਯਵਨ, ਅਤ੍ਰਿ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਕਣਵ, ਜਤੁ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਸਨ।"
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਃ ਸੁਮਨ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਦਤ੍ਤੋऽਥ ਵਤ੍ਸਲਃ । ਰਾਸ਼ਾਸਨਃ ਕਹੋਡਸ਼੍ਚ ਯਵਕ੍ਰੀਰ੍ਯਜ੍ਞਕृਤ੍ਕ੍ਰਤੁਃ
"ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਮੰਤੁ, ਯਜ੍ਯਦੱਤ, ਵਤਸਲ, ਰਾਸ਼ਾਸਨ, ਕਹੋੜ, ਯਵਕ੍ਰੀ, ਯਜ੍ਯਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।"
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਮੁਨਯੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਦਯਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਵੇਦਪਾਠਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
"ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਭੀ ਭਲੇ ਮੁਨੀ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਦਿਕ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।"
ਦਾਸੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮੁਨੇ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਮੁਨਿਸਂਵृਤੇ
"ਉਥੇ ਯਾਜ੍ਯਸੇਨੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ।"
ਪਾਰ੍ਥਾ ਮृਗਾਨੁਗਾਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਾ ਵੀਰਾਃ ਪਞ੍ਚ ਵੈ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਾਃ
"ਉਦਰ, ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਬਹਾਦੁਰ ਸਨ, ਜੰਗਲੋਂ ਜੰਗਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਬਣੇ ਹੋਏ।"
ਤਾਵਤ੍ਸਿਨ੍ਧੁਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਬਲਸਂਯੁਤਃ । ਆਗਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਗਮਨ੍ਧ੍ਵਨਿਮ੍
"ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ।"
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਂ ਰਾਜਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਉਤ੍ਤਤਾਰ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨृਪਃ
"ਮੁਨੀਜਨਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਆਇਆ।"
ਯਦਾ ਨਿਰਗਮਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭृਤ੍ਯਦ੍ਵਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵੇਦਪਾਠਯੁਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨੀਨੁਦ੍ਯਮਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
"ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਨ।"