ਰੁਦਤੀ ਸੁਤਮਾਦਾਯ ਚਾਰੁਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਮਨੋਰਮਾ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਕਰਲਮ੍ਬਿਤਾ
ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਪਈ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਚ ਭਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮੁਡੁਪਂ ਸਾ ਭਯਾਕੁਲਾ । ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਯਯੌ ਤ੍ਰਿਕੂਟਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨੌਕਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਰਯਾ ਚ ਭਯਾਕੁਲਾ । ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਪਸਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਡਰਦੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਦੀ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੀ; ਉੱਥੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਡਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ।
ਮੁਨਿਨਾ ਸਾ ਤਤਃ ਪृष੍ਟਾ ਕਾऽਸਿ ਕਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਕष੍ਟੇਨਾਤ੍ਰ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਇੰਨੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆਈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ।'
ਦੇਵੀ ਵਾ ਮਾਨੁषੀ ਵਾਸਿ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਵਨੇ ਕਥਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੇਵ ਵਾਮੋਰੁ ਭਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੰਨੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਗੁਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦੁਖੀ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਏਵਂ ਸਾ ਮੁਨਿਨਾ ਪृष੍ਟਾ ਨੋਵਾਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਰੁਦਤੀ ਦੁਃਖਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਵਿਦਲ੍ਲਂ ਚ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਮਹਿਲਾ ਚੁੱਪ ਰਹੀ; ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਰੋ ਪਈ ਅਤੇ ਵਿਦੱਲ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿਦਲ੍ਲਸ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੇਯਂ ਮਨੋਰਮਾ
ਵਿਦੱਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸਨ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਮਨੋਰਮਾ ਹੈ।'
ਸਿਂਹੇਨ ਨਿਹਤੋ ਰਾਜਾ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਵ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾਤਿਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਮृਤੋ ਰਣੇ । ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਭਯਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਇਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਨਾਤੀ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ; ਯੁਧਾਜਿਤ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਇਹ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ । ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੇ ਨੰਨੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹੈ; ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਆਰ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਾਧਿਕਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਭਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੀਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਫਲਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਪੁੰਨ ਯਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਾਚਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਰੁਵਾਚ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਵਸ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਾਲਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਨ ਤੇ ਭਯਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ, ਹੇ ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਾਲੀ; ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਪਾਲਯਸ੍ਵ ਸੁਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾ ਤੇऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਸ਼ੋਕਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ; ਇਹ ਹੀ ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਆਵੇਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਗਮ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਸਾ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਉਟਜੇ ਮੁਨਿਨਾ ਦਤ੍ਤੇ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਤਦਾਵਸਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਣੀ ਮੁੜ ਸੁਧ ਚ ਆ ਗਈ; ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਝੋਪੜੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਸਹਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦਲ੍ਲੇਨ ਚ ਸਂਯੁਤਾ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਲਯਾਨਾ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਸਾ ਮਨੋਰਮਾ
ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦੱਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੋਰਮਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਯੋਃ ਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾਦ੍ਗਤ੍ਵਾऽਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਮਨੋਰਮਾਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।
ਸੇਵਕਾਨ੍ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕ੍ਵ ਗਤੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਵਦਨ੍ । ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇऽਥ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਚਾਸਨੇ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਹੈ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਤੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਥਰ੍ਵਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੈਃ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਜਲਪੂਰਿਤੈਃ
ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਥਰਵਣ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਜਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਤੂਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚਾਥ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਉਤ੍ਸਵਸ੍ਤੁ ਨਗਰ੍ਯਾ ਵੈ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਡੋਲਾਂ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵੇਦਪਾਠੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਨਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਅਯੋਧ੍ਯਾ ਮੁਦਿਤੇਵਾਸੀਜ੍ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸੁਮਙ੍ਗਲੈਃ
ਪੰਡਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਭਟਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾ ਸ੍ਤੁਤਿਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾ । ਨਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲੇ ਪੂਰ੍ਬਭੌ ਨੂਤਨੇਵ ਸਾ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਨਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਾਧੁਜਨਾ ਯੇ ਵੈ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ੋਕਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸੌ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਪਰ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਏ; ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਅੱਜ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਨੋਰਮਾਤਿਸਾਧ੍ਵੀ ਸਾ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸੁਤਸਂਯੁਤਾ । ਪਿਤਾऽਸ੍ਯਾ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਲੋਭੇਨ ਵੈਰਿਣਾ
ਉਹ ਮਨੋਹਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੇਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਉਸ ਦਾ ਪਿਓ ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਾਧਵਃ ਸਮਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਦੁਃਖਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਦ੍ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਯੁਧਾਜਿਦਪਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚਲਿਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੌਹਤੇ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਜ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਂ ਸ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ੂਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬਲਾਭਿਧਮ੍ । ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਮਗਾਦਾਸ਼ੁ ਸ਼ृਙ੍ਗਵੇਰਪੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਰਦਰਸ਼ਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨੋਰਮਾ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵਾਤਿਸੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਜਦ ਮਨੋਹਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਨੰਨੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਡਰ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ।
ਤਮੁਵਾਚਾਤਿਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਮੁਨਿਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਵਿਲੋਚਨਾ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿਚ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਜਦ ਯੁਧਾਜਿਤ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ?"
ਪਿਤਾ ਮੇ ਨਿਹਤੋऽਨੇਨ ਦੌਹਿਤ੍ਰੋ ਭੂਪਤਿਃ ਕृਤਃ । ਸੁਤਂ ਮੇ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਿ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
"ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਇਸਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਦੌਹਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।"