ਨਿਹਤਃ ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਛਿਨ੍ਨਮੂਰ੍ਧਾ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਗਈ।
ਮਨੋਰਮਾ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਥ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਿਓ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਪਿਉ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਘਬਰਾ ਗਈ।
ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਮ ਦੁਰਾਸ਼ਯਃ । ਰਾਜ੍ਯਲੋਭੇਨ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸੇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਭਵਤ੍
ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਹੈ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਿਤਾ ਮੇ ਨਿਹਤੋ ਰਣੇ । ਭਰ੍ਤਾ ਚਾਪਿ ਮृਤੋऽਦ੍ਯੈਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮਮ ਬਾਲਕਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਤੀ ਵੀ ਅੱਜ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤ ਵੀ ਹੁਣੇ ਛੋਟਾ ਹੀ ਹੈ।
ਲੋਭੋऽਤੀਵ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਸ੍ਤੇਨ ਕੋ ਨ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾਵਿष੍ਟਃ ਪਾਪਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮਃ
ਲਾਲਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ ਹੈ—ਇਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ? ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਲੈ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੇ।
ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਗੁਰੂਨ੍ਸ੍ਵਜਨਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ । ਹਨ੍ਤਿ ਲੋਭਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਜਨੋ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰ—ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲੋਭਾਦਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਤਥਾ । ਕਰੋਤਿ ਕਿਲ ਤृष੍ਣਾਰ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਤ੍ਯਾਗਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲੈ ਲੈਂਦੀ, ਉਹ ਨਾ ਖਾਣ ਜੋ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜਾਣ ਜੋ ਜਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਹਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਗਰੇऽਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਃ । ਯਦਾਧਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਚਾਹਂ ਪਾਲਯਾਮਿ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਹਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨृਪੇਣਾਦ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ । ਨ ਮੇ ਤ੍ਰਾਤਾऽਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨੇ ਯੇਨ ਵੈ ਸੁਸ੍ਥਿਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਰਾਜਾ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਫਿਰ ਕੀ ਕਰਾਂਗੀ? ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।
ਸਾਪਿ ਵੈਰਯੁਤਾ ਕਾਮਂ ਸਪਤ੍ਨੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਲੀਲਾਵਤੀ ਨ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦਯਾਵਤੀ
ਲੀਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪੱਕਾ ਮੇਰੀ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।
ਯੁਧਾਜਿਤਿ ਸਮਾਯਾਤੇ ਨ ਮੇ ਨਿਃਸਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਾਲਂ ਸੁਤਂ ਸੋऽਦ੍ਯ ਕਾਰਾਗਾਰਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ। ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਪੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਾਤੁਰ੍ਗਰ੍ਭਗਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਕृਨ੍ਤਿਤਃ ਸਪ੍ਤਧਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृਤਾਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਧਾ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ, ਸੱਤ-ਸੱਤ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚੋਦਰਂ ਮਾਤੁਃ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾਲ੍ਪਕਂ ਪਵਿਮ੍ । ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਪਿ ਤੇऽਭਵਨ੍ਮਰੁਤੋ ਦਿਵਿ
ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਛੋਟਾ ਚਾਕੂ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਨੰਜਾ ਮਰੁਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਸਪਤ੍ਨ੍ਯੈ ਗਰਲਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਨृਪਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਗਰ੍ਭਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰੈਤਦ੍ਵੈ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦਾ ਗਰਭ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਜਾਤਸ੍ਤੁ ਬਾਲਕਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੇਹੇ ਵਿषਯੁਤਃ ਕਿਲ । ਤੇਨਾਸੌ ਸਗਰੋ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਭੁਵਿ ਮਣ੍ਡਲੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਗਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਜੀਵਮਾਨੋऽਥ ਭਰ੍ਤਾ ਵੈ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਨृਪਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮृਤੋ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨृਪਃ
ਜਦ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ, ਕੈਕਈ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤ੍ਵਵਸ਼ਾਃ ਕਾਮਂ ਯੇ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਰਾਜਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵੈ ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਵਸ਼ਗਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਦੇ ਅਖ਼ਤਿਆਰ ਹੇਠ ਹਨ।
ਨ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ੂਰੋ ਯੋ ਮਾਂ ਬਨ੍ਧਾਤ੍ਪ੍ਰਮੋਚਯੇਤ੍ । ਮਹਤ੍ਕष੍ਟਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵੈ ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਇੰਨਾ ਬਹਾਦਰ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵੇ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤਕਦੀਰ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਮਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਦੈਵਾਦ੍ਧਿ ਜਾਯਤੇ । ਉਪਾਯਂ ਪੁਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤਾਂ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਮਯਾਬੀ ਤਾਂ ਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਲਵਾਂਗੀ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਬਾਲਾ ਵਿਦਲ੍ਲਂ ਚਾਤਿਮਾਨਿਨਮ੍ । ਨਿਪੁਣਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵਿਦੱਲਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਮਾਣੀ ਸੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ।
ਸਮਾਹੂਯ ਤਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬਹੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਹਸ੍ਤੇ ਰੁਦਤੀ ਦੀਨਮਾਨਸਾ
ਉਸਨੇ ਵਿਦੱਲਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਾ ਫੜ ਕੇ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮਨੋਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਿਤਾ ਮੇ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਬਾਲਕਸ੍ਤਥਾ । ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਬਲਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਕਿਂ ਵਿਧੇਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੈ; ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ—ਹੁਣ ਦੱਸ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਦਲ੍ਲੋऽਸੌ ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਵਨੇ ਕਾਮਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਕਿਲ
ਵਿਦੱਲਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।'
ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਮਾਤੁਲਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਸੁਬਾਹੁਰਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉੱਥੇ ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਸੁਬਾਹੁ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।'
ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਕਣ੍ਠਮਨਸਾ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਤੇ ਤੁਰ ਪੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਗਤ੍ਵਾ ਲੀਲਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸੁਲੋਚਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਲੀਲਾਵਤੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਸਂਯੁਤਾ ਤਦਾ । ਵਿਦਲ੍ਲੇਨ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਨਿਃਸृਤਾ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਤੇ ਵਿਦੱਲਾ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹ੍ਯਾਰ੍ਤਾਤਿਕृਪਣਾ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੋਕਸਮਾਕੁਲਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਭੂਪਂ ਪਿਤਰਂ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਿਉ ਦੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰ੍ਯ ਚ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਯਾਕੁਲਾ । ਦਿਨਦ੍ਵਯੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਭਾਗੀਰਥੀਤਟਮ੍
ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਾਇਆ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਨਿषਾਦੈਲੁਣ੍ਠਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗृਹੀਤਂ ਸਕਲਂ ਵਸੁ । ਰਥਞ੍ਚਾਪਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਦਸ੍ਯਵਃ ਸ਼ਠਾਃ
ਉੱਥੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਜਾਤ ਦੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤੇ ਰਥ ਵੀ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।