ਮृਤਃ ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮृਤਃ । ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਸਿੰਘ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ। ਫੌਜੀਆਂ ਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਲੋਕਗਤਂ ਭੂਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਨਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ।
ਪਰਲੋਕਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨृਪਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਲੋਕ, ਵਜ਼ੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਸੁਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਅਯਂ ਨृਪਾਸਨਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਤ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਤਥੈਵਾਹ ਯੋਗ੍ਯੋऽਯਂ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ । ਬਾਲੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਨृਪਾਸਨਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੋਗ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ।'
ਕृਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਯੁਧਾਜਿਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂਜ੍ਜਯਿਨੀਪਤਿਃ
ਵੱਡੇ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉੱਜੈਨੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਮृਤਂ ਜਾਮਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦੌਹਿਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਤਥਾऽऽਯਾਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਹਿਤੇਚ੍ਛਯਾ । ਕਲਿਙ੍ਗਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨੋਰਮਾਪਿਤਾ ਨृਪਃ
ਵੀਰਸੇਨ ਵੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੋਰਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਉਭੌ ਤੌ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਨृਪੌ ਸਾਧ੍ਵਸਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਮੁੱਖ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤੁ ਤਦਾऽਪृਚ੍ਛਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਃ ਸੁਤਤੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਵੈ ਨ ਕਨੀਯਾਨ੍ਕਦਾਚਨ
ਫਿਰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਰਾਜ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਵੱਡਾ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।'
ਵੀਰਸੇਨੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਸੁਤਃ ਕਿਲ । ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਃ ਸ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਪੁਨਰਾਹੇਦਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋऽਯਂ ਚ ਯਥਾ ਗੁਣੈਃ । ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਤਥਾਯਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਹਨ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਐਸੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਵਿਵਾਦੋऽਤ੍ਰ ਸੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨृਪਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲੁਬ੍ਧਯੋਃ । ਕਃ ਸਨ੍ਦੇਹਮਪਾਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ੍ਯਾਦਤਿਸਙ੍ਕਟੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਲਾਲਚੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਐਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯੁਧਾਜਿਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯੂਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਃ ਕਿਲ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨृਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕਿਲੇਚ੍ਛਥ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈ ਸਕੋ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਵਿਚਾਰੋऽਯਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਥੇਙ੍ਗਿਤੈਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਸਬਲਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮ੍ਮਤੋ ਵੋ ਨृਪਾਸਨੇ
'ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਅਤ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਫੌਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਨੀਯਾਂਸਂ ਨृਪਂ ਕਿਲ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਗੁਣਾਰ੍ਹਞ੍ਚ ਸੇਨਯਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਮੇਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਣ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਵੇਗਾ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ, ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ?'
ਨੂਨਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਖਡ੍ਗਸ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀ । ਧਾਰਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਯਾਦ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਕਥਾ
'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ; ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਜਾਵੇਗੀ—ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ?'
ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੁਧਾਜਿਤਮਭਾषਤ । ਬਾਲੌ ਦ੍ਵੌ ਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਜ੍ਞੌ ਕੋ ਭੇਦੋऽਤ੍ਰ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਫਰਕ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ?'
ਏਵਂ ਵਿਵਦਮਾਨੌ ਤੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਨृਪਤੀ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਮਾਨਸਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਰਾਜੇ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸਾਮਨ੍ਤਾਃ ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਵਿਗ੍ਰਹਞ੍ਚਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਦਿਲੋਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਸਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਿषਾਦਾ ਹ੍ਯਾਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਙ੍ਗਵੇਰਪੁਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਰਾਜਦ੍ਰਵ੍ਯਮਪਾਹਰ੍ਤੁਂ ਮृਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਨਿਸ਼ਾਦ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਏ।
ਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਬਾਲਕੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਚੌਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਸ਼ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਾਦਪਿ
ਜਦੋਂ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਹਨ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਚੋਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮ੍ਮਰ੍ਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਕਲਹੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਵੀਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਉੱਥੇ ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੇ ਵੀਰਸੇਨ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਨੋਰਮਯਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਮਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸਂਯੁਗੇ ਚ ਸਤਿ ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਯੋਰਾਹਵਾਯ ਸਮੁਪਾਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੋਃ । ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਸ਼ਯੋਃ ਸਮਂ ਤਤਃ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਸ੍ਤੁ ਵਿਮਰ੍ਦਃ
ਮਨੋਹਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ।
ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਸਮਰੇ ਧृਤਚਾਪਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਪृਥੁਲਬਾਹੁਯੁਧਾਜਿਤ੍ । ਸਂਯੁਤਃ ਸ੍ਵਬਲਵਾਹਨਾਦਿਕੈਰਾਹਵਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਨृਪਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਰਥ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੀਰਸੇਨ ਇਹ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਸृਤ੍ਯ ਸਙ੍ਗਰੇ । ਪੁਤ੍ਰਿਕਾਤ੍ਮਜਹਿਤਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸੁਰਪਤੇਃ ਸਮਤੇਜਾਃ
ਵੀਰਸੇਨ ਵੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਞ੍ਚ । ਗਿਰਿਂ ਤਡਿਤ੍ਵਾਨਿਵ ਤੋਯਵृष੍ਟਿਭਿਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੋऽਸੌ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੀਰਸੇਨੋ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ ਸਮਾਵृਣੋਦਾਸ਼ੁਗਮੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖਾਨਸੌ ਤੇਨੈਵ ਮੁਕ੍ਤਾਨਤਿਵੇਗਪਾਤਿਨਃ
ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧਾਜਿਤ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਗਜਰਥਤੁਰਗਾਣਾਂ ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਤਿਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਰਨਰਮੁਨਿਸਙ੍ਘੈਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਞ੍ਚਾਤਿਘੋਰਮ੍ । ਵਿਤਤਵਿਹਗਵृਨ੍ਦੈਰਾਵृਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸਦ੍ਯਃ ਪਿਸ਼ਿਤਮਸ਼ਿਤੁਕਾਮੈਃ ਕਾਮਗृਧ੍ਰਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚ
ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਕਾਸ਼ ਅਚਾਨਕ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਗਿੱਧਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।