ਏਵਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਜਗਾਮ ਵਨਮਧ੍ਯੇऽਸੌ ਮृਗਯਾਭਿਰਤਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਮृਗਾਨ੍ ਰੁਰੂਨ੍ਕਮ੍ਬੂਨ੍ਸੂਕਰਾਨ੍ਗਵਯਾਞ੍ਛਸ਼ਾਨ੍ । ਮਹਿषਾਞ੍ਛਰਭਾਨ੍ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਨੇ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਣ, ਨੀਲਗਾਂ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਖਰਗੋਸ਼, ਮਹਿਸ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਗੈਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੇ ਨृਪੇ ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਘੋਰੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ । ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਕੁਞ੍ਜਾਤ੍ਤੁ ਸਿਂਹਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੇਨਾਦੌ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਨृਪਤਿਂ ਸਿਂਹੋ ਨਨਾਦ ਮੇਘਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਿੰਘ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਬृਹਤ੍ਸਟਃ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਨृਪਤਿਮਾਕਾਸ਼ਾਦੁਤ੍ਪਪਾਤਾਤਿਕੋਪਨਃ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਜੂੜ ਫੈਲਾ ਲਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ।
ਨृਪਤਿਸ੍ਤਰਸਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਧਾਰਾਸਿਂ ਕਰੇ ਤਦਾ । ਵਾਮੇ ਚਰ੍ਮ ਸਮਾਦਾਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵਾਪਰਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਈ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇऽਪਿ ਬਾਣਾਨ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਅਮੁਞ੍ਚਨ੍ਕੁਪਿਤਾਃ ਕਾਮਂ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਤਃ ਸਿਂਹੋ ਨृਪਸ੍ਯੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿੰਘ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਖਡ੍ਗੇਨਾਭ੍ਯਹਨਨ੍ਨृਪਃ । ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਰੂਰੈਰ੍ਨਖਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਵਿਦਾਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਿੰਘ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਖੈਰਾਹਤੋ ਰਾਜਾ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਵੈ । ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਦਾ
ਸਿੰਘ ਦੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਰਾਜਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਫੌਜੀਆਂ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਤਃ ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮृਤਃ । ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਸਿੰਘ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ। ਫੌਜੀਆਂ ਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਲੋਕਗਤਂ ਭੂਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਨਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ।
ਪਰਲੋਕਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨृਪਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਲੋਕ, ਵਜ਼ੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਸੁਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਅਯਂ ਨृਪਾਸਨਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਤ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਤਥੈਵਾਹ ਯੋਗ੍ਯੋऽਯਂ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ । ਬਾਲੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਨृਪਾਸਨਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੋਗ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ।'
ਕृਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਯੁਧਾਜਿਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂਜ੍ਜਯਿਨੀਪਤਿਃ
ਵੱਡੇ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉੱਜੈਨੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਮृਤਂ ਜਾਮਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦੌਹਿਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਤਥਾऽऽਯਾਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਹਿਤੇਚ੍ਛਯਾ । ਕਲਿਙ੍ਗਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨੋਰਮਾਪਿਤਾ ਨृਪਃ
ਵੀਰਸੇਨ ਵੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੋਰਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਉਭੌ ਤੌ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਨृਪੌ ਸਾਧ੍ਵਸਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਮੁੱਖ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਤੁ ਤਦਾऽਪृਚ੍ਛਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਃ ਸੁਤਤੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਵੈ ਨ ਕਨੀਯਾਨ੍ਕਦਾਚਨ
ਫਿਰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਰਾਜ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਵੱਡਾ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।'
ਵੀਰਸੇਨੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਸੁਤਃ ਕਿਲ । ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਃ ਸ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਯੁਧਾਜਿਤ੍ਪੁਨਰਾਹੇਦਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋऽਯਂ ਚ ਯਥਾ ਗੁਣੈਃ । ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਤਥਾਯਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਹਨ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਐਸੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਵਿਵਾਦੋऽਤ੍ਰ ਸੁਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨृਪਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲੁਬ੍ਧਯੋਃ । ਕਃ ਸਨ੍ਦੇਹਮਪਾਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ੍ਯਾਦਤਿਸਙ੍ਕਟੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਲਾਲਚੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਐਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯੁਧਾਜਿਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯੂਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਃ ਕਿਲ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨृਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕਿਲੇਚ੍ਛਥ
ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈ ਸਕੋ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਵਿਚਾਰੋऽਯਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਥੇਙ੍ਗਿਤੈਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਸਬਲਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮ੍ਮਤੋ ਵੋ ਨृਪਾਸਨੇ
'ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਅਤ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਫੌਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਨੀਯਾਂਸਂ ਨृਪਂ ਕਿਲ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਗੁਣਾਰ੍ਹਞ੍ਚ ਸੇਨਯਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਮੇਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਣ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਵੇਗਾ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ, ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ?'
ਨੂਨਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਖਡ੍ਗਸ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀ । ਧਾਰਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਯਾਦ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਕਥਾ
'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ; ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਜਾਵੇਗੀ—ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ?'
ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੁਧਾਜਿਤਮਭਾषਤ । ਬਾਲੌ ਦ੍ਵੌ ਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਜ੍ਞੌ ਕੋ ਭੇਦੋऽਤ੍ਰ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਫਰਕ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ?'
ਏਵਂ ਵਿਵਦਮਾਨੌ ਤੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਨृਪਤੀ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਮਾਨਸਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਰਾਜੇ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।