ਵਿਜਹਾਰ ਸਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ । ਕ੍ਰੀਡਾਗਿਰੌ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਸੁ ਸੌਧੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ
ਰਾਜਾ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟਿਕਾਣਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੋਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮਨੋਰਮਾ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਭਿਧਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਲਕੜੀਆਂ ਸਨ।
ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਪਿ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਮਾਸੇਨੈਕੇਨ ਭਾਮਿਨੀ । ਸੁषੁਵੇ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਨੇ ਤਥਾ
ਲੀਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਪੱਖ ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ।
ਚਕਾਰ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਦਦੌ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਪ੍ਰਮੋਦਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਤਯੋਃ ਸਮਾਂ ਰਾਜਾ ਚਕਾਰ ਸੁਤਯੋਰ੍ਨृਪ । ਨृਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸੌਹਾਰ੍ਦੇष੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਮੋਹ-ਮਮਤਾ ਰੱਖੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਚੂਡਾਕਰ੍ਮ ਤਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਿਨਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾਵਿਭਵਮੇਵਾਸੌ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਚੂੜਾਕਰਮ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੇ ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈ।
ਕृਤਚੂਡੌ ਸੁਤੌ ਕਾਮਂ ਜਹ੍ਰਤੁਰ੍ਨृਪਤੇਰ੍ਮਨਃ । ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਵੁਭੌ ਕਾਨ੍ਤੌ ਲੋਕਾਨਾਮਨੁਰਞ੍ਜਕੌ
ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਚੂੜਾਕਰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਮੁੰਡੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਤਯੋਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਸਂਜ੍ਞਕਃ ਕਾਮਂ ਚਾਟੁਵਾਕ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸੀ, ਜੋ ਲੀਲਾਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨृਪਤੇਃ ਪ੍ਰੀਤਿਜਨਕੋ ਮਞ੍ਜੁਵਾਕ੍ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਲ੍ਲਭਃ ਸੋऽਭੂਤ੍ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਜਨਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਮਨਪਸੰਦ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪਃ ਪ੍ਰੀਤਿਞ੍ਚਕਾਰ ਗੁਣਯੋਗਤਃ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਦਭਾਵੋ ਨ ਤਥਾ ਵੈ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੰਦਭਾਗਾ, ਜਿਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਜਗਾਮ ਵਨਮਧ੍ਯੇऽਸੌ ਮृਗਯਾਭਿਰਤਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਮृਗਾਨ੍ ਰੁਰੂਨ੍ਕਮ੍ਬੂਨ੍ਸੂਕਰਾਨ੍ਗਵਯਾਞ੍ਛਸ਼ਾਨ੍ । ਮਹਿषਾਞ੍ਛਰਭਾਨ੍ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਨੇ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਣ, ਨੀਲਗਾਂ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਖਰਗੋਸ਼, ਮਹਿਸ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਗੈਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੇ ਨृਪੇ ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਘੋਰੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ । ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਕੁਞ੍ਜਾਤ੍ਤੁ ਸਿਂਹਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੇਨਾਦੌ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਨृਪਤਿਂ ਸਿਂਹੋ ਨਨਾਦ ਮੇਘਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਿੰਘ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਬृਹਤ੍ਸਟਃ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਨृਪਤਿਮਾਕਾਸ਼ਾਦੁਤ੍ਪਪਾਤਾਤਿਕੋਪਨਃ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਜੂੜ ਫੈਲਾ ਲਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ।
ਨृਪਤਿਸ੍ਤਰਸਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਧਾਰਾਸਿਂ ਕਰੇ ਤਦਾ । ਵਾਮੇ ਚਰ੍ਮ ਸਮਾਦਾਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵਾਪਰਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਈ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇऽਪਿ ਬਾਣਾਨ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਅਮੁਞ੍ਚਨ੍ਕੁਪਿਤਾਃ ਕਾਮਂ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਤਃ ਸਿਂਹੋ ਨृਪਸ੍ਯੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿੰਘ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਖਡ੍ਗੇਨਾਭ੍ਯਹਨਨ੍ਨृਪਃ । ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਰੂਰੈਰ੍ਨਖਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਵਿਦਾਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਿੰਘ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਖੈਰਾਹਤੋ ਰਾਜਾ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਵੈ । ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਦਾ
ਸਿੰਘ ਦੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਰਾਜਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਫੌਜੀਆਂ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਤਃ ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮृਤਃ । ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਸਿੰਘ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ। ਫੌਜੀਆਂ ਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਲੋਕਗਤਂ ਭੂਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਨਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ।
ਪਰਲੋਕਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨृਪਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਲੋਕ, ਵਜ਼ੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਸੁਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਅਯਂ ਨृਪਾਸਨਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਤ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਤਥੈਵਾਹ ਯੋਗ੍ਯੋऽਯਂ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ । ਬਾਲੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਨृਪਾਸਨਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੋਗ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ।'
ਕृਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਯੁਧਾਜਿਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂਜ੍ਜਯਿਨੀਪਤਿਃ
ਵੱਡੇ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉੱਜੈਨੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਮृਤਂ ਜਾਮਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦੌਹਿਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵੀਰਸੇਨਸ੍ਤਥਾऽऽਯਾਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਹਿਤੇਚ੍ਛਯਾ । ਕਲਿਙ੍ਗਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨੋਰਮਾਪਿਤਾ ਨृਪਃ
ਵੀਰਸੇਨ ਵੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੋਰਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਉਭੌ ਤੌ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਨृਪੌ ਸਾਧ੍ਵਸਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਮੁੱਖ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।