ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਣੀਂ ਪਰਮਵਿਸ਼ਦਾਂ ਵ੍ਯੋਮਜਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਰਮ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕृਤਿਵਿषਯੇ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸ਼੍ਚ ਜਾਤਃ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜਮੁਨਿਗਣਾਃ ਪੂਜਨਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾ- ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਮਂ ਨਿਖਿਲਫਲਦਂ ਚਾਗਮੋਕ੍ਤਂ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੁੱਚੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਈ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ। ਸਾਰੇ ਦੁਜਨਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯੁਧਾਜਿਦ੍ਵੀਰਸੇਨਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਸਜ੍ਜੀਭਵਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਵੈ ਹਰਿਣਾ ਕ੍ਲृਪ੍ਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਮਹਿਮਾਨਂ ਤਥਾਮ੍ਬਾਯਾ ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਮਮ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੁਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਯਜਨ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਫਿਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਵੈ ਕੁਰ੍ਵੇ ਮਖਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਪਾਵਨਃ
ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਸੁਣ ਲਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਣਞ੍ਚ ਕਥਯਾਮਿ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕੋਸਲੇषੁ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਪੁष੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਕੋਸਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਪੁਸ਼ਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਯਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਧਰਮੀ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਤੋऽਭਵਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਜਨਮੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਨ ਚੌਰਾਃ ਪਿਸ਼ੁਨਾ ਧੂਰ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਦਮ੍ਭਾਃ ਕृਤਘ੍ਨਾ ਮੂਰ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਵਸਨ੍ਤਿ ਕਿਲ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਚੋਰ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਜਾਂ ਠੱਗ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਦੋਖੀ, ਅਹਿਸਾਨਫਰਾਮੋਸ਼ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਵੈ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ । ਦ੍ਵੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਹ੍ਯਾਸਤੁਃ ਕਾਮਭੋਗਦੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ।
ਮਨੋਰਮਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਸੁਰੂਪਾऽਤਿਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਲੀਲਾਵਤੀ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਚ ਸਾऽਪਿ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਮਨੋਰਮਾ ਮੁੱਖ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ। ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਵਿਜਹਾਰ ਸਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ । ਕ੍ਰੀਡਾਗਿਰੌ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਸੁ ਸੌਧੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ
ਰਾਜਾ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟਿਕਾਣਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੋਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮਨੋਰਮਾ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਭਿਧਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਲਕੜੀਆਂ ਸਨ।
ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਪਿ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਮਾਸੇਨੈਕੇਨ ਭਾਮਿਨੀ । ਸੁषੁਵੇ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਨੇ ਤਥਾ
ਲੀਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਪੱਖ ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ।
ਚਕਾਰ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਦਦੌ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਪ੍ਰਮੋਦਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਤਯੋਃ ਸਮਾਂ ਰਾਜਾ ਚਕਾਰ ਸੁਤਯੋਰ੍ਨृਪ । ਨृਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸੌਹਾਰ੍ਦੇष੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਮੋਹ-ਮਮਤਾ ਰੱਖੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਚੂਡਾਕਰ੍ਮ ਤਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਿਨਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾਵਿਭਵਮੇਵਾਸੌ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਚੂੜਾਕਰਮ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੇ ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈ।
ਕृਤਚੂਡੌ ਸੁਤੌ ਕਾਮਂ ਜਹ੍ਰਤੁਰ੍ਨृਪਤੇਰ੍ਮਨਃ । ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਵੁਭੌ ਕਾਨ੍ਤੌ ਲੋਕਾਨਾਮਨੁਰਞ੍ਜਕੌ
ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਚੂੜਾਕਰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਮੁੰਡੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਤਯੋਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਲੀਲਾਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ਸਂਜ੍ਞਕਃ ਕਾਮਂ ਚਾਟੁਵਾਕ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸੀ, ਜੋ ਲੀਲਾਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨृਪਤੇਃ ਪ੍ਰੀਤਿਜਨਕੋ ਮਞ੍ਜੁਵਾਕ੍ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵਲ੍ਲਭਃ ਸੋऽਭੂਤ੍ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਜਨਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਮਨਪਸੰਦ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪਃ ਪ੍ਰੀਤਿਞ੍ਚਕਾਰ ਗੁਣਯੋਗਤਃ । ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਦਭਾਵੋ ਨ ਤਥਾ ਵੈ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੰਦਭਾਗਾ, ਜਿਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਜਗਾਮ ਵਨਮਧ੍ਯੇऽਸੌ ਮृਗਯਾਭਿਰਤਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਮृਗਾਨ੍ ਰੁਰੂਨ੍ਕਮ੍ਬੂਨ੍ਸੂਕਰਾਨ੍ਗਵਯਾਞ੍ਛਸ਼ਾਨ੍ । ਮਹਿषਾਞ੍ਛਰਭਾਨ੍ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਨੇ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਰਣ, ਨੀਲਗਾਂ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਖਰਗੋਸ਼, ਮਹਿਸ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਗੈਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੇ ਨृਪੇ ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਘੋਰੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ । ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਕੁਞ੍ਜਾਤ੍ਤੁ ਸਿਂਹਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੇਨਾਦੌ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਨृਪਤਿਂ ਸਿਂਹੋ ਨਨਾਦ ਮੇਘਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਿੰਘ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਬृਹਤ੍ਸਟਃ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਨृਪਤਿਮਾਕਾਸ਼ਾਦੁਤ੍ਪਪਾਤਾਤਿਕੋਪਨਃ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਉੱਚੀ ਕਰ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਜੂੜ ਫੈਲਾ ਲਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ।
ਨृਪਤਿਸ੍ਤਰਸਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਧਾਰਾਸਿਂ ਕਰੇ ਤਦਾ । ਵਾਮੇ ਚਰ੍ਮ ਸਮਾਦਾਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵਾਪਰਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਈ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇऽਪਿ ਬਾਣਾਨ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਅਮੁਞ੍ਚਨ੍ਕੁਪਿਤਾਃ ਕਾਮਂ ਸਿਂਹੋਪਰਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ । ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਤਃ ਸਿਂਹੋ ਨृਪਸ੍ਯੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿੰਘ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਖਡ੍ਗੇਨਾਭ੍ਯਹਨਨ੍ਨृਪਃ । ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਰੂਰੈਰ੍ਨਖਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਵਿਦਾਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਿੰਘ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਨਖੈਰਾਹਤੋ ਰਾਜਾ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਵੈ । ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤਦਾ
ਸਿੰਘ ਦੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਰਾਜਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਫੌਜੀਆਂ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।