ਮਹੀ ਚਾਪਿ ਮਹੀਯਸ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਧृਤਾ ਸਾ ਸ਼ੇषਮਸ੍ਤਕੇ । ਗਿਰਯਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਾਰਣਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਾਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਲੋਹਕੀਲਂ ਯਥਾ ਕਾष੍ਠੇ ਤਥਾ ਤੇ ਗਿਰਯਃ ਕृਤਾਃ । ਮਹੀਧਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵਿਬੁਧੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੀਲ ਜੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਮਹੀਧਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਰੂਪਮਯੋ ਮੇਰੁਰ੍ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਰਃ । ਕृਤੋ ਮਣਿਮਯੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਮਰੀਚਿਰ੍ਨਾਰਦੋऽਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਸਿष੍ਠ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਥਿਤਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਮਰੀਚੀ, ਨਾਰਦ, ਅਤ੍ਰਿ, ਪੁਲਸਤ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਦਕ੍ਸ਼ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਮਰੀਚੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਜਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ । ਤਾਭ੍ਯੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜਨਮੇ। ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੇਰਾਂ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਕਈ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਾਸ਼੍ਯਪੀ ਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਚਾਤਿਵਿਸ੍ਤਰਾ । ਮਨੁष੍ਯਪਸ਼ੁਸਰ੍ਪਾਦਿਜਾਤਿਭੇਦੈਰਨੇਕਧਾ
ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਸੱਪ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧਦੇਹਾਤ੍ਤੁ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੋऽਭਵਤ੍ । ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਵਾਮਭਾਗਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸ੍ਵਾਇੰਭਵ ਮਨੁ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਔਰਤ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ, ਜਨਮੀ।
ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਾਨਪਾਦੌ ਸੁਤੌ ਤਸ੍ਯਾ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਃ ਕਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਨਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਤੇ ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦ, ਹੋਏ। ਤਿੰਨ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।
ਏਵਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਞ੍ਚ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕ ਬਣਾਇਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੂ ਰਮਾਰਮਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਰਮ੍ਯਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੁਖਦਾਈ ਵੈਕੁੰਠ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ ਤੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੋऽਪਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੈਲਾਸਾਖ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭੂਤਗਣਂ ਵਿਜਹਾਰ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਠਿਕਾਣੇ ਕੈਲਾਸ ਦਾ ਸਥਾਪਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੋ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰੋਪਰਿ ਕਲ੍ਪਿਤਃ । ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਸਵਰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਥਾਂ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਾਸ ਬਣਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਥਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਤਰੁਤ੍ਤਮਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਨਾਗਃ ਕਾਮਧੇਨੁਸ਼੍ਚ ਕਾਮਦਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਥਨ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਵੋ ਵੈ ਰਮ੍ਭਾਦ੍ਯਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੋਪਾਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਜਾਤਂ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭੂषਣਮ੍
ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ, ਰੰਭਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਆਏ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣ ਗਏ।
ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਾਚ੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਬਭੌ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤੌ ਵਿਰਾਜੇਤੇ ਦੇਵੌ ਬਹੁਗਣੈਰ੍ਵृਤੌ
ਧਨਵੰਤਰੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਕਈ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸृष੍ਟਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯਾਦਿਭੇਦੈਰ੍ਵਿਵਿਧਕਲ੍ਪਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਅਣ੍ਡਜਾਃ ਸ੍ਵੇਦਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਚੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਜਰਾਯੁਜਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੇਦੈਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਜੀਵਾਃ ਕਰ੍ਮਯੁਤਾਃ ਕਿਲ
ਜੀਵ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ: ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ, ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਅੰਕੁਰਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਜਣਨੀ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਵਿਹਾਰਂ ਸ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੇ ਸਰ੍ਗੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਰਚ੍ਯੁਤਃ । ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਭੁਵਨੇ ਸ੍ਵਕੇ
ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚਲ ਪਈ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਰਾ । ਸੁਧਾਸਿਨ੍ਧੁਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਣਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਣੀ-ਮੰਡਿਤ ਟਾਪੂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸਾਦਿਤਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਂ ਗਮਿਤੋ ਯਥਾ
ਉਥੇ, ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਇਸਤਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਭੁਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਾਹੂਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਰੁਣਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕੁਬੇਰਂ ਪਾਵਕਂ ਯਮਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਮਦੇਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਰੁਣ, ਸ਼ਕਰ, ਕੁਬੇਰ, ਪਾਵਕ, ਯਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਕਸ਼ਯਪ, ਦਕਸ਼, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮ੍ਭਾਰਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਚਾਤਿਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਮਹਾਵਿਭਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਞ੍ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਤਵਗੁਣੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਿਤਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ । ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਵਰਯਾਮਾਸ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਸੁਵ੍ਰਤਾਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਮੰਡਪ ਬਣਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਤਵਚਨ ਵਾਲੇ ਸੱਤਾਈ (27) ਰਿਤਵਿਜ ਚੁਣੇ।
ਚਿਤਿਞ੍ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੇਦੀਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾਃ । ਪ੍ਰਜੇਪੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਬੀਜਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਬਣਵਾਈਆਂ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਤਰ, ਉਸ ਦੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ।
ਜੁਹੁਵੁਸ੍ਤੇ ਹਵਿਃ ਕਾਮਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤੇ । ਕृਤੇ ਤੁ ਵਿਤਤੇ ਹੋਮੇ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਯਜਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਕ ਸ਼ਰੀਰ-ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਦਾ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਾ । ਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਰੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਰੀਲੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਹੋ, ਹਰੇ।'
ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜਨੀਯਸ਼੍ਚ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸੁਰੇष੍ਵਪਿ । ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਚਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਕਰਣਗੇ।
ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਨਵਾ ਭੁਵਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਵਰਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਵਿਤਾ ਮਾਨਵੇषੁ ਵੈ
ਪਿਆਰੇ, ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਤੂੰ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।