ਕਥਾਯਾਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਯੇ ਵਦਂਤਿ ਦੁਰੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਰਾਸਭਾਸ੍ਤੇ ਭਵਂਤੀਹ ਕृਕਲਾਸਾਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਾੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਗਧੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਚੀਲ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਨਿਂਦਂਤਿ ਯੇ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਨ੍ਕਥਾਂ ਵਾ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤੇ ਤੁ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਦੁष੍ਟਾਃ ਸ਼ੁਨਕਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕੁੱਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਵਕ੍ਤੁਃ ਸਮਾਨਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਸਮਂ ਪਾਪਂ ਲਭਂਤੇ ਨਰਕਾਲਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੇ ਨਾਲੋ ਇੱਕੋ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਹੇਜਾ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵਿषਦ੍ਰੁਮਾਃ । ਸ਼ਯਾਨਾ ਯੇऽਪਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਭਵਂਤ੍ਯਜਗਰਾਹਯਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੇਟ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਗਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕਦਾਚਨ ਪੌਰਾਣੀਂ ਨ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਨਰਾਃ । ਤੇ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਮਸੂਕਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕਥਾਂ ਨਾਨੁਮੋਦਂਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ਼ਠਾਃ । ਕੋਟ੍ਯਬ੍ਦਂ ਨਿਰਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਂਤਿ ਗ੍ਰਾਮਸੂਕਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਥਾ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸਨਂ ਭਾਜਨਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਫਲਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਮ੍ਬਲਮ੍ । ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਯ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਭਾਂਡਾ, ਦੌਲਤ, ਫਲ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਕੰਬਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯਾਪਿ ਯੇ ਪਟ੍ਟਵਸਨਂ ਨਵਮ੍ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਸੂਤ੍ਰਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸੁਖਭਾਗਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣੇ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਵਾਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਚੰਗਾ ਧਾਗਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਾਲ੍ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਫਲ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪੁੰਨ ਮਾਤਾ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਵਰਾ ਗਂਗਾ ਦੇਵੇषੁ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਕਾਵ੍ਯੇ ਰਾਮਾਯਣਂ ਯਦ੍ਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਤ੍ਸੁ ਯਥਾ ਰਵਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾਯਣ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ,
ਆਹ੍ਲਾਦਕਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਨਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਯਸ਼ਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਂ ਯਥਾ ਭੂਮਿਰ੍ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੇ ਸਾਗਰੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਗਹਿਰਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ—
! ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ੇ ਹਰਿਸ੍ਮृਤਿਃ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਤਥਾ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ।
ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਨਵਕृਤ੍ਵਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚੇਤ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਏਵ ਹ
ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨੌ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਾਯ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਠੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ । ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਲੋਕਪਾਦਂ ਵਾ ਸਂਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦਭਾਗਵਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਦ੍ਵਾਰੇਣ ਤਦੇਵ ਵਿਪੁਲੀਕृਤਮ੍
ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਓਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਫੈਲ ਗਈ।
ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸਮੋ ਦੇਵੋ ਨ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰੋ ਮਨੁਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ।
ਗਾਤਾਰਂ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਤੇਨ ਸੋਚ੍ਯਤੇ । ਸਾऽਤ੍ਰ ਭਾਗਵਤੇ ਦੇਵੀ ਸਰਹਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਜਪਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ ਓਹ ਗੁਪਤ ਦੇਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਅਤੋ ਭਾਗਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਸ੍ਯ ਚ । ਮਹਾਂਤ੍ਯਪਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਂ ਪੁਰਾਣਮਮਲਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਧਨਂ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸੁਤੇਨ ਯਤ੍ਰ ਗਦਿਤੋ ਨਾਰਾਯਣੇਨਾਮਲਃ । ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਹਸ੍ਯਮਤ੍ਰ ਚ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਸ਼੍ਚ ਸਂਵਰ੍ਣਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾ ਹਿਮਭੂਭृਤੇ ਭਗਵਤੀ ਗੀਤਾ ਚ ਗੀਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਮਦਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਮਣਿਦਵੀਪ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ; ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਨੂੰ ਆਪ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਲੋਕੇऽਨ੍ਯਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਪਰਮ੍ । ਅਤਃ ਸਦੈਵ ਸਂਸੇਵ੍ਯਂ ਦੇਵੀਭਾਗਵਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਾ, ਦੇਵੀਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਮਖਿਲਂ ਨ ਹਿ ਵੇਦ ਧਾਤਾ ਨੋ ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਨ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਨ ਹਿ ਚਾਪ੍ਯਨਨ੍ਤਃ । ਅਂਸ਼ਾਂਸ਼ਕਾ ਅਪਿ ਚ ਤੇ ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਸਤਤਂ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਯੈ
ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਧਾਤਾ, ਨਾ ਹਰਿ, ਨਾ ਗਿਰਿਸ਼, ਨਾ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ; ਉਸ ਜਗਤ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਂਕਜਰਜਃ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸृਜਤ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਚ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਃ । ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਂਹਰਤਿ ਨੇਤਰਥਾ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਸਤਤਂ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਯੈ
ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਉਸ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਜਗਤ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੁਧਾਕੂਪਾਰਾਂਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਤਰੁਵਾਟੀ ਵਿਲਸਿਤੇ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪੇ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਮਯਗृਹੇ ਚਿਤ੍ਰਰੁਚਿਰੇ । ਵਿਰਾਜਨ੍ਤੀਮਮ੍ਬਾਂ ਪਰਸ਼ਿਵਹृਦਿ ਸ੍ਮੇਰਵਦਨਾਂ ਨਰੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਭੋਗਂ ਭਜਤਿ ਖਲੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ
ਮਣਿਦਵੀਪ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਹਨ, ਦੇਵ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਵਸਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਵੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਚ੍ਯੁਤਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਰੁਪਾਸਿਤਾ। ਜਗਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਸਾऽਸ੍ਤੁ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਾਧਿਦੇਵਤਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼, ਅਚੁਤ, ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਣਿਦਵੀਪ ਦੀ ਦੇਵੀ ਜਗਤ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰੇ।
ੴ ਸਰ੍ਵਚੈਤਨ੍ਯਰੂਪਾਂ ਤਾਂ ਆਦ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਧੀਮਹਿ । ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਯਾ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਓਮ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਿਆਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚੇਤਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ - ਸੂਤ ਸੂਤ ਮਹਾਭਾਗ ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਯਦਧੀਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪੁਰਾਣਸਂਹਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸੂਤ ਜੀ, ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਹਿਤਾ ਪੂਰੀ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਮੁਨਿਨਾਨਘ । ਕਥਿਤਾਨਿ ਸੁਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਠਿਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੁਣਾਏ; ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣੇ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਸੁਣਾਏ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਮਾਨਦ । ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਾਤ੍
ਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੂੰ ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਲਏ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਣ੍ਯਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਲਿਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।