ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਦਾ ਬਾਲਾ ਕੇਨਾਪਿ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕੇਸ਼ਗ੍ਰਹਾ ਕਾਲੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਗਏ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਵੈਗੁਣ੍ਯਕਾਰਣਮ੍ । ਕੇਸ਼ਵੇ ਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਇਥੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮੌਜੂਦ ਸਨ?
ਭਵਿਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਨਿष੍ਫਲਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾਗਮਃ । ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਵਿਤਥਾਃ ਸ੍ਯੁਰਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ 'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ', ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਹੁਕਮ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਝੂਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਸਾਧਨਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਮੁਪਾਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਵਚਨੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਕੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜਤਨ ਤੇ ਉਪਾਅ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਆਗਮੋऽਪ੍ਯਰ੍ਥਵਾਦਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਞ੍ਚ ਤਪੋ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਵੈ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਵਧਾਈ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਸਵਰਗ ਲਈ ਤਪ ਵੀ ਬੇਕਾਰ, ਤੇ ਵਰਨ ਧਰਮ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ।
ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਵਿਤਵ੍ਯੇ ਕृਤੇ ਹृਦਿ । ਉਭਯਞ੍ਚਾਪਿ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੈਵਂ ਚੋਪਾਯ ਏਵ ਚ
ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਵਿਤਵਿਆ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਦੋਵੇਂ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਉਪਾਅ, ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕृਤੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਚੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਪਰਿਤਾ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈਗੁਣ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਨੀਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮੌਲਿਭਿਃ
ਜੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਤੀਜਾ ਉਲਟ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਵੱਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕਰ੍ਮਕਾਰਿਭਿਃ । ਕਰ੍ਤृਭੇਦਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਭੇਦਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਭੇਦਾਤ੍ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਕਰਮ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਕਰਤਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ।
ਯਥਾ ਮਘਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਵृਤੋ ਗੁਰੁਃ । ਵਿਪਰੀਤਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮ ਮਾਤृਹਿਤਾਯ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਘਵਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਉਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸੁਰਾ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ੀਯਾਃ ਕृਤਂ ਤੇषਾਞ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ' ਕਿਹਾ, ਪਰ ਆਸੁਰਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਰੱਖਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਸਮ੍ਪੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਮਘਵਾ ਤਦਾ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਤਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਹਰਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਏ, ਮਘਵਨ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਤੇ ਹਰੀ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਸਿਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਕ੍ਰਿਯਾਵੈਗੁਣ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਕਰ੍ਤृਭੇਦਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜੇਨ ਰੋषੇਣਾਪਿ ਕृਤਾ ਕ੍ਰਿਯਾ
ਇਥੇ ਕਰਮ ਦੀ ਖਾਮੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਤਾ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਸੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨਾਯ ਚ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵੀ ਵੇਦੀ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਪੁਰਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਕृਤਾ ਯਦਾ । ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਅਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਕृਤਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਅਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪਰਿਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕਰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਉਲਟ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਯਥਾ ਯਜ੍ਞੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵੈਗੁਣ੍ਯਯੋਗਤਃ । ਵਿਪਰੀਤਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦੁਰੋਦਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਲਟ ਨਤੀਜਾ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਤਥਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਥਾਨ੍ਯੇਪ੍ਯਨੁਜਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਭਰਾ ਵੀ ਨੇਕ ਸਨ।
ਕੁਦ੍ਰਵ੍ਯਯੋਗਾਦ੍ਵੈਗੁਣ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮਖੇऽਥਵਾ । ਸਾਭਿਮਾਨੈਃ ਕृਤਾਦ੍ਵਾਪਿ ਦੂषਣਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਗਲਤ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਵੈ ਮਖਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਵੈਖਾਨਸਮੁਨੀਨਾਂ ਹਿ ਵਿਹਿਤੋऽਸੌ ਮਹਾਮਖਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਤਵਿਕ ਯਜਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਖਾਨਸ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਭੋਜਨਂ ਯੇ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਞ੍ਚ ਵਨ੍ਯਞ੍ਚ ਤਥਾ ऋष੍ਯਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਤਪस्वੀ ਸਦਾ ਸਾਤਵਿਕ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—
ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਯੂਪਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਾਃ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਧਿਕਾ ਮਖਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਃ ਪਰਮਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਯੂਪ ਰੀਤੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਯਜਨ, ਮਹਾਰਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਾਤਵਿਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਸਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਬਹੁਲਾਃ ਸਯੂਪਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਞ੍ਚੈਵ ਸਾਭਿਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਮਖਾਃ
ਰਾਜਸੀ ਯਜਨ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਯੂਪ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਯਜਨ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮਸਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵੈ ਸਕ੍ਰੋਧਾ ਮਦਵਰ੍ਧਕਾਃ । ਸਾਮਰ੍षਾਃ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਖਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਤਾਮਸੀ ਯਜਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰੋਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਮੁਨੀਨਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਮਾਨਾਂ ਵਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਮਾਨਸਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮृਤੋ ਯਾਗਃ ਸਰ੍ਵਸਾਧਨਸਂਯੁਤਃ
ਜੋ ਮੁਨੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਵਿਰਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਾਨਸਿਕ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ੍ਯੂਨਂ ਭਵੇਦਪਿ । ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਾऽਪਿ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਘਾਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਧਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ—even ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਪृਥਗ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਾਧਨੈਃ ਸਕਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਨ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵੈ ਤਥਾ ਭਵਤਿ ਮਾਨਸਃ
ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਿਰਫ ਮਾਨਸਿਕ ਯਜਨ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁ ਮਨਃ ਸ਼ੋਧ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਮਨਸਿ ਦੇਹੋ ਵੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਾ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦਾ ਜਾਤਂ ਮਨਃ ਸ਼ੁਚਿ । ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਮਖਸ੍ਯਾਸੌ ਪ੍ਰਭਵੇਦਧਿਕਾਰਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾऽਸੌ ਮਣ੍ਡਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ । ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲੈਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਦ੍ਰੁਮਸਮ੍ਭਵੈਃ
ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਸਤੰਭ ਹੋਣ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਣ।
ਵੇਦੀਂ ਚ ਵਿਸ਼ਦਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨਸਾ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨਯੋऽਪਿ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਨਸਾ ਕਿਲ
ਉਥੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਵੇਦੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।